บทที่ 194 พักนี้ท้องไส้ไม่ค่อยดี

ในใจผมปั่นป่วนเล็กน้อย ในใจอยากกลับไปโรงแรมที่ไปมาเมื่อคืน แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจว่าช่างมันจะดีกว่า

เธอไม่อยู่ในโรงแรมก็ไม่สามารถจะยืนยันอะไรได้ เธอาจจะกำลังตัดสินใจฆ่าตัวตาย หรืออาจจะตายแล้ว หรืออาจจะไปห้างก็ได้

ขณะที่ในหัวกำลังหมกมุ่นแต่เรื่องนั้น เสียงข้อความก็ดังขึ้นจากโทรศัพท์ของผม

เมื่อหยิบขึ้นมาดู ก็ทำให้ผมเบาใจลง เพราะคนที่ส่งมาคือ ซูเสี่ยวฉิน

" คุณยังไม่ตาย ฉันจะตายได้ยังไง "

ผมจุดบุหรี่ แล้วสูดมันเข้าไป ผมนั่งลงบนโซฟา นอนไปนอนมาก็ถึงเวลาสี่โมงเย็น แม้แต่ข้าวเที่ยงก็ยังไม่ได้กิน

เมื่อคิดถึงเรื่องที่ผ่านมาทั้งหมดแล้ว ผมก็ขับรถไปยังที่อยู่ของJasonกับจางซานตั้น

เมื่อจอดรถ ก็เดินขึ้นตึกไปแล้วเปิดประตู

ในขณะนั้นตรงประตูรถ ผมก็พบกับเฉินหลิน ที่กำลังโค้งตัวลงใส่รองเท้าเพื่อจะเตรียมตัวออกไปข้างนอก

เมื่อเธอเห็นผม ก็ไม่ได้พูดอะไร แต่ยังคงใส่รองเท้าต่อไป

" Jasonล่ะ "

" ไปทำงานแล้วล่ะ เหมือนช่วงนี้จะไม่กล้าไป เพราะเปลี่ยนไปทำร้านใหม่ "

เฉินหลินโค้งตัวลงไปขยับรองเท้าสีม่วงประกายของเธอไปมา พอมาถึงด้านหลังตัวเธอ มือของผมก็จับเอวของเธอเอาไว้ แล้วชนเข้าอย่างแรงหลายครั้ง เมื่อคืนอดกลั้นต่อซูเสี่ยวฉินมานาน ตอนนี้เฉินหลินไม่จำเป็นต้องยั่วเพียงแค่ท่าทางของเธอที่ดูครุมเครือแบบนี้ ก็ทำให้ไฟในตัวผมโหมขึ้นมาอีกครั้ง

เหมือนมันไปชนเข้ากับตำแหน่งที่ไวต่อความรู้สึกของเธอ ทำให้เธอร้องอดไม่ได้ที่จะร้องออกมาเสียงกระเส่า จึงเตะรองเท้าที่ใส่ยังไม่เสร็จออกไป ก็จะหันมาโอบคอผมด้วยแขนทั้งสองข้าง แล้วโดดขึ้นมาบนตัวผม ขาทั้งสองข้างหนีบเอวผมไว้ เหมือนรากต้นไม้ที่ยึดดินไว้แน่น

" ทำอะไร เป็นลิงอยู่บนต้นไม้หรือไง ลงมา คุณหนักเกินไปแล้ว อุ้มไม่ไหวหรอก "

" ฉันไม่ได้หนักสักหน่อย น้ำหนักฉันไม่ถึงห้าสิบกิโลเลยด้วยซ้ำ! "

เฉินหลินลงมาอย่างขัดอกขัดใจ จากนั้นผมจึงจูงมือเธอไปนั่งที่โซฟา แต่เธอโผงผางมากกว่าโดยการนั่งลงมาบนขาของผม ยังไม่หยุดที่จะยั่วยวนและปลุกปั่นอารมณ์ของผม

" อย่ามาโยกแบบนี้ ค่อยโยกให้น้ำแตกละกัน ผมขอถามอะไรคุณหน่อย "

เฉินหลินหยุดโยกตัว " ว่าไง "

" คุณคิดว่าเราสองคนกำลังทำเรื่องแบบนี้อยู่ ถ้าJasonกลับมาพอดี จะเป็นยังไง "

" ไม่เป็นไรหรอกหน่า เขาไม่กลับมาหรอก เขา... "

" ผมอยากรู้ว่าเขาจะทำยังไง "

คำพูดของเธอโดนผมตัดบท โดยเฉพาะเมื่อผมตั้งคำถามเชิงนี้ เธอเลยทำหน้าทำตา " คงจะเอาชีวิตนายล่ะมั้ง "

คำตอบนี้ไม่เกินความคาดหมายของผมเลย เพราะเมื่อก่อนไม่ว่าจะทางคำพูดหรือการกระทำ Jasonมักจะคลั่งรักในตัวเฉินหลินเสมอ พูดง่าย ๆ คือ เขารักเธอมาก รักจนหูหนวกตาบอด ถึงขนาดลืมผมไป

แต่นี่ คือสิ่งที่ผมต้องการทั้งหมด

" ถ้าสมมติว่าคุณบอกเขา ว่าผมข่มขืนคุณ เขาจะทำยังไง "

ใบหน้าของเฉินหลินปรากฏรอยยิ้มออกมา " คุณคงต้องหนีตายแล้วล่ะ เพราะเขาจะต้องฆ่าคุณตายแน่ ๆ "

" ขนาดนั้นเชียว "

" ก็ใช่น่ะสิ! "

เฉินหลินพูดออกมาอย่างมั่นใจ เหมือนกฎคณิตศาสตร์ที่ตายตัวว่าหนึ่งบวกหนึ่งเท่ากับเท่าไหร่ เธอตอบผมว่าสองอย่างนั้นเลย เธอไม่สงสัยในคำตอบของตัวเองแม้แต่น้อย

ผมคิดแล้ว เลยถามเธอไปอีก " ผมต้องให้เงินคุณเท่าไหร่ ถึงคุณจะไปจากJason "

เฉินหลินยื่นมือออกมาชูนิ้วทั้งห้า ผมนึกว่าห้าแสน แต่เธอส่ายหัว ยิ้มแล้วพูดกับผมต่อว่า " ห้าเหรียญ "

"ฉันชอบเวลาที่ได้อยู่กับคุณมาก ๆ เลยนะ ฉันไม่ชอบอยู่กับเขาหรอก ถึงตอนนี้จะอยู่ด้วยกันก็เถอะ ฉันแค่ต้องการเงินของเขาไว้ใช้ประทังชีวิตตัวเองเฉย ๆ เรื่องนี้คุณก็รู้นี่นา อีกอย่างฉันก็ไม่ได้ปฏิเสธว่าฉันชอบอะไรคุณก็น่าจะเข้าใจนะ "

ผมรู้ว่าเธอต้องการอะไร เธอไม่ได้ต้องการแค่ห้าเหรียญ เธอยังอยากได้เงินมากกว่านั้น แต่เธอไม่ได้บอกจำนวนเงินนั้นออกมาตรง ๆ เธอโลภมาก เธอไม่พูดตัวเลขที่แน่นอนออกมาเพราะจริง ๆ แล้วตัวเธอเองก็อยากได้มากกว่านั้น

เมื่อเฉินหลินใช้หน้าอกอันอวบอิ่มของเธอถูเบา ๆ บนอกอันแข็งแรงของผม ผมเลยพลิกตัวลงไปบนโซฟา

เธอปลดเข็มขัดของผมออกอย่างรู้งาน เหมือนเธอรู้อยู่แล้วว่าผมจะทำอะไรต่อไป