บทที่ 195 ฉันอยากใส่เสื้อของคุณ

สุดท้ายก็ไม่ได้ทำอะไรกับลู่หย่าฉี เพราะตอนนี้ผมมีอะไรในใจอยู่

เหมือนไฟตัณหาของเธอกำลังปะทุได้ที่ แต่ผมกลับหนีไป มันทำให้เธอโกรธจนแทบจะหยิบมีดในครัวขึ้นมาหั่นผมเป็นชิ้น ๆ

เมื่อออกจากตระกูลอยู่ ผมก็โทรหาJasonทันที ไอ้หลานชายนี่รับโทรศัพท์ก็มีท่าทีเหมือนจะไม่ค่อยสบอารมณ์น้ำเสียงดูเย็นชา แต่พอได้ยินว่าผมจะเลี้ยงข้าว น้ำเสียงมันก็ดูตื่นเต้นราวกับผมได้เป็นประธานาธิบดีของสหรัฐก็ไม่ปาน

น้ำเสียงดูกระตือรือร้นแทบหยุดไม่อยู่ จนผมกลัวว่ามันจะทะลุออกมาจากโทรศัพท์ก็ว่าได้

เมื่อนัดที่หมายเสร็จ ผมก็รีบไปที่นั่นทันทีเพื่อไม่ให้เสียเวลา

เมื่อผมไปถึงหน้าประตูร้านอาหาร ก็เจอเข้ากับJasonและเฉินหลินพอดี

กินข้าวต้องตื่นเต้นขนาดนั้นเลยหรือไง อีกอย่างยังไปรับเฉินหลินมาด้วยอีก เรื่องนี้ผมหมดคำจะพูด ยอมใจเลยจริง ๆ

" คงไม่ได้หลอกผมเหมือนครั้งที่แล้วหรอกนะ "

Jasonทำหน้ากังวลใจ ผมไม่ได้ตอบอะไร แต่หยิบเงินสองพันออกมาวางไว้บนโต๊ะ

Jasonรีบหยิบเงินในทันที อีกทั้งยังนับแล้วนับอีก สุดท้ายก็หน้าผมอย่างมีความหวัง " ถ้างั้นคืนนี้เราก็ใช้เงินสองพันนี่จ่ายเหรอ "

ผมพยักหน้า

จากนั้น Jasonโหโบกมือยกใหญ่ เพื่อเรียกพนักงานให้มาจดออเดอร์ " เอาบะหมี่เนื้อสามชาม เต้าหู้ผัดจานนึงละก็มะเขือม่วงผัดเปรี้ยวหวานหนึ่งจา... ไม่เอาละ เปลี่ยนเป็น ยำแตงกวาดีกว่า โอเค แค่นี้ "

แม้แต่พนักงานก็ไม่อยากจะมอง พนักงานส่ายหัวก่อนจะเดินจากไป

" มองผมทำไม ผมแค่ประหยัดนิดประหยัดหน่อยเอง! "

เมื่อตอบโต้พนักงานจบ Jasonก็หันหน้ามามองผม แล้วยิ้มอย่างอิ่มใจ " ความใจดีของพี่ผมรับรู้แล้วนะ แต่เราไม่ควรฟุ่มเฟือยขนาดนั้นหรอก พี่ว่าไหมล่ะ "

พูดไป เขาก็เอาเงินเก็บเข้าไปในกระเป๋าของตัวเองอย่าไม่เกรงใจใด ๆ

เฉินหลินมองมาทางผม นัยน์ตาสื่อถึงความดูถูกดูแคลน

ผมเข้าใจความหมายที่เธอจะสื่อว่า เห็นไหม เขามันก็แค่ตัวตลกนั่นแหละ!

เมื่อกินข้าวเสร็จ Jason ก็จ่ายเงินค่าอาหารอย่างสบายอารมณ์ แล้วก็เรียกผมกลับไปที่บ้าน บอกว่ามีเรื่องนิดหน่อย

" ที่รัก คุณกลับกับเขาไปนะ ผมมีเรื่องนิดหน่อย เดี๋ยวรีบกลับไป "

Jasonให้เฉินหลินมากับรถผม จากนั้นตัวเองก็รีบขี่มอเตอร์ไซค์ออกไป

เมื่อเห็นว่าJasonหายไปแล้ว ผมก็พูดกับเฉินหลินว่า " ดูเหมือนมันไม่ค่อยหลงคุณเสียเท่าไหร่ ทำไมถึงวางใจทิ้งให้คุณอยู่ในรถกับผมได้นะ "

เฉินหลินหัวเราะเยาะ " คุณอย่าคิดเข้าข้างตัวเองไปหน่อยเลย เขาให้ฉันมาจี้คุณต่างหาก ก่อนหน้านี้เขากำชับฉันมาแล้ว คืนนี้จะมีเกมส์ไพ่ เขาจะต้องชนะแล้วเอาเงินคุณให้ได้ยังไงล่ะ "

" เหอะ นี่ผมคิดไปเองเหรอเนี่ย งั้นก็ยอมมันหน่อยละกัน เพราะยังไงซะเงินนั่นก็ตกถึงมือคุณอยู่ดี "

เฉินหลินดีใจเล็กน้อย ปากน้อย ๆ นั่นจะยื่นมาจูบผม แต่ผมก็รูดซิปกางเกงลง

เธอเข้าใจในทันที แต่ก็ไม่ว่าอะไร เธอก้มหัวน้อย ๆ นั้นลงมาปรนนิบัติผม

จะว่าไป ลิ้นของเธอก็ใช้ได้อยู่เหมือนกัน ทั้งลื่นไหล ปากเล็ก ๆ นั่นก็แน่นดีจริง ๆ ทำให้ผมรู้สึกสุดยอดไปเลย

ขับมาเรื่อย ๆ ยี่สิบนาทีต่อมาก็มาถึงบ้านของJason

เมื่อเฉินหลินเงยหน้าขึ้นมา หน้าน้อย ๆ นั้นก็แดงฉาน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะก้มหัวนานเกินไป หรือเป็นเพราะเป้ากางเกงของผมกันแน่

ผมเลยรูดซิปกางเกงขึ้น แล้วจุดบุหรี่มาสูบ เฉินหลินสีหน้าบ่งบอกถึงความไม่พอใจ

" จะเสร็จสักหน่อยก็ไม่ได้ ตั้งยี่สิบนาทีแหนะ ไม่เห็นใจกันบ้างเลย "

" ผมทำเพื่อคุณหรอกนะ กลัวคุณจะสำลักน่ะ "

ผมลูบหัวเฉินหลินไปมา จากนั้นผมก็เปิดประตูรถแล้วลงไป ผมพยายามควบคุมตัวเองอย่างสุดความสามารถสุดท้ายมันจึงยอมสงบลง

ไม่นานนัก เฉินหลินก็ลงมาจากรถ แล้วขึ้นไปชั้นบนด้วยกัน

ยังไม่ทันได้เข้าไป ก็ได้ยินเสียงวุ่นวายดังออกมา

พอเข้าไปปุ๊บ Jasonก็ต้อนรับอย่างดี ในห้องยังมีเพื่อนของเขาอีกคนหนึ่งอยู่ด้วย

เมื่อรวมผมกับเฉินหลิน ก็สี่คนพอดี จากนั้นก็เริ่มเกมส์

เล่นไปสามตาก็แพ้ทั้งสามตา ผมแพ้ตลอดจนหัวร้อนแทบบ้า ในขณะที่เฉินหลินก็ท้าไม่หยุด ผมเลยโทรไปบอกหัวหน้างานว่าคืนนี้คงไปทำงานไม่ได้แล้ว.....