บทที่ 196 การมีชีวิตอยู่คือเรื่องที่น่าสนใจเพียงเรื่องเดียว

หลังจากส่งJasonกลับที่พัก ผมก็กลับไปในห้องของกู้ฟางเฟยนั้น

คืนนี้เธอไม่อยู่ มีผมที่อยู่ที่นั่น ขณะที่ครุ่นคิด ผมก็ค่อยๆผล็อยหลับไป

ตอนเช้าของวันที่สอง

ขณะที่ผมกำลังหลับสนิทอยู่นั้นก็ถูกเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาปลุกจนตื่น คลำหยิบขึ้นมาดู บนหน้าจอแสดงชื่อคนที่โทรเข้ามาติดต่อว่าเป็นหลี่เกอ “ขอบคุณ เฉินเฟิง พี่หูจื่อของคุณทำได้แล้ว ถึงแม้ว่าจะเพียงแค่ไม่กี่สิบนาที แต่ว่าก็อึดแต่ก่อนเยอะมากแล้ว ต้องขอบคุณคุณมากจริงๆ......”

ผมนำยาเม็ดสีแดงหนึ่งเม็ดที่นำมาจากอยู่เสี้ยงเฉียนเมื่อไม่กี่วันก่อนให้กับหลี่เกอ ช่วงนี้มีเรื่องมากมายจนค่อยๆลืมไปหมดแล้ว จนถึงตอนนี้ที่เธอพูดผมจึงนึกขึ้นมาได้

“สิบกว่านาที ถ้ารวมกับเล้าโลมแล้วก็กระตุ้นพอให้คุณบินได้สู่จุดสุดยอดได้ทีหนึ่งแล้ว ชีวิตก็ผ่านไปอย่างมีความสุขแล้วนะ!”

คุยเล่นเล็กน้อยไม่กี่ประโยคกับหลี่เกอ จากนั้นก็วางสายโทรศัพท์

ขับรถไปหาหวูเจิ่นดง หลังจากเปลี่ยนรถกับเขา ผมก็มาถึงที่พักของJason ซ่อนตัวอยู่ในรถเพื่อเฝ้าดู

รอช่วงเช้าจนถึงช่วงบ่าย ขนาดข้าวกลางวันก็ยังไม่ได้กิน ผมจึงเห็นJasonออกไป

รอจนเขาออกไปไกลแล้ว ผมเลยลงจากรถขึ้นชั้นบน จากนั้นหยิบกุญแจเปิดประตูห้อง ไปหาเฉินหลินที่กำลังหลับอยู่ในห้องนอน

ไม่มีการพูดจาไร้สาระ ผมตรงเข้าไปเปิดผ้าห่มออก จากนั้นแยกขาเรียวงามคู่นั้นออกจากกัน นำร่างกายของที่ขาวนวลของเธอมาฝึกการใช้นิ้วมือ......

หลังจากกินข้าวเย็น ผมไปหาหวูเจิ่นดงเพื่อไปเปลี่ยนรถกลับ

หลังจากรับสายโทรศัพท์ของเฉินหลินแล้ว ผมก็วางสาย จากนั้นก็มาที่พักของJasonและเธอ

หลังจากเปิดประตูเข้าไป ผมพลิกบัตรธนาคารไปมาในมือ มีเสียงดังก๊อกแก๊กออกมา “คืนทุนแล้วคืนทุนแล้ว คืนนี้ข้าจะเอาทุนคืนแล้ว ซานตั้นตั้น คนล่ะ?”

พอเดินมาถึงหน้าประตูห้องนอนของพวกเขา จากนั้นผมมองเห็นจางซานตั้นที่นั่งซื่อบื้ออยู่บนเตียง และเฉินหลินที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ร้องไห้ฟูมฟายอยู่ข้างๆ

“พวกคุณสองคนนี่เล่นสนุกกัน ที่บ้านก็ยังเล่นข่มขืนเหรอ? ช่างมีรสนิยมจริงๆ!”

‘ข่มขืน’สองคำ กระตุ้นจางซานตั้นได้อย่างลึกซึ้งชัดเจน เขาเงยหัวขึ้นมา ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ราวกับว่าอยากจะฆ่าคนแบบนั้น

“เป็นอะไรไป Jason?”

ผมค่อนข้างมีความตกตะลึง ถามไปแล้วหลายครั้ง แต่Jasonก็ไม่ยอมพูดออกมา เฉินหลินยิ่งร้องไห้ฟูมฟายออกมาเพิ่มมากขึ้น ร้องไห้เป็นสายฝน ทำเอาคนรู้สึกเจ็บปวด

ขณะที่ผมไม่รู้จะทำอย่างไรดี เฉินหลินตรงเข้าไปในห้องครัว จากนั้นหยิบมีดมาพาดตรงลำคอ

โชคดีที่การตอบสนองของJasonนั้นว่องไว รีบแย่งออกมา และกอดเฉินหลินแน่นไว้ในอ้อมกอดทันที

ชั่วพริบตา เฉินหลินที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาร้องไห้สะอึกสะอื้น

“ไอ้เหี้ยนั่น ฉันจะต้องฆ่ามันให้ได้!”

หลังจากนั้นพอสมควร Jasonระเบิดคำพูดออกมาจากความเงียบ จากนั้นหยิบมีดเดินพุ่งตรงออกไปข้างนอก

เฉินหลินรีบร้อนไปอยู่ตรงหน้าประตู คุกเข่าอ้อนวอน ไม่ง่ายเลยที่จะยับยั้งไม่ให้Jasonออกไปแก้แค้นทำเรื่องเลวร้าย

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เฉินหลินคุณบอกผมหน่อยเถอะ คุณไปทำอะไรมากันแน่ Jasonถึงได้โกรธได้ถึงขนาดนี้?”

“ไม่ใช่เธอ เป็นไอ้เหี้ยคนหนึ่ง เถ้าแก่ร้านยู่โห่KTVนั่นต่างหาก!!!”

Jasonฟันเข้าไปที่กรอบประตูอย่างรุนแรง ตัวมีดนั้นฝังเข้าไปแล้วครึ่งหนึ่ง เห็นได้ถึงความโกรธของเขาว่ามากมายเหลือเกิน

ทันทีที่ผมสอบถามออกไป ก็พอจะเข้าใจได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เฉินหลินเห็นว่าJasonนั้นทำงานของตัวเองจนเหน็ดเหนื่อยเกินไป ดังนั้นจึงอยากจะไปเป็นพนักงานหญิงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของยู่โห่KTV แบบนี้ก็ไม่จำเป็นต้องไปกับแขก และสามารถหาเงินมาช่วยค่าใช้จ่ายในการใช้ชีวิตของตัวเองและJasonได้ และเพื่อออมเงินบางส่วนสำหรับการแต่งงานในวันข้างหน้า

แต่ก็ไม่คิดว่า ตอนช่วงบ่ายที่เธอไปสมัครงานนั้น เถ้าแก่ร้านยู่โห่KTVนั้นเห็นว่าเธอสวย รูปร่างดี จากนั้นจึงบังคับลากเธอเข้าไปในห้องรับรองส่วนตัว แล้วก็ถูก......

“ช่างเป็นสัตว์เดียรัจฉานจริงๆ แข่งกันใช้เงินเลี้ยงดูหญิงโสมมเอาไว้เป็นเบี้ยล่างไม่กี่คนก็ถือว่ายอดเยี่ยมแล้วอย่างนั้นเหรอ? แจ้งความ จับเขา!”

ผมหยิบมือถือออกมาจะโทรศัพท์ไปแจ้งความ เฉินหลินรีบเข้ามาห้าม ขอร้องพร้อมกับน้ำตา

“อย่าแจ้งความ คุณแจ้งความ ต่อไปฉันจะใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างไร ยังจะมีหน้าไปพบผู้คนได้อย่างไรกัน!!!”