บทที่ 197 ฉีกแล้วฉีกแล้ว

ท้ายที่สุด ก็เป็นอีกครั้งที่ซูเสี่ยวฉินถูกผมอุ้มขึ้นรถ

ผู้จัดการและเพื่อนร่วมงานกลุ่มนั้นมองมาที่สายตาของผม เหมือนกับว่ากำลังมองเทพเจ้า สายตาเต็มไปด้วยความชื่นชมและความเลื่อมใสศรัทธา และภายในร้านเองก็มีลูกค้าจำนวนไม่น้อยที่สอบถามชื่อของผม เห็นได้ชัดเจนพวกเธออยากจะรู้ว่าซูเสี่ยวฉินที่ถูกผมทำจนเป็นอัมพาตอยู่ในอ้อมกอดของผมนั้น ตอนนี้แท้จริงแล้วรู้สึกอย่างไรบ้างกับการที่ทำให้พวกเธออิจฉาในความสบายและสดชื่นมากขนาดนี้

สตาร์ทรถ ซูเสี่ยวฉินที่นั่งตัวแข็งเป็นอัมพาตอยู่บนเก้าอี้พูดอย่างยากลำบาก: “ส่งฉันกลับที่พัก อย่าส่งฉันไปที่โรงแรมอีก”

“ผมลากคุณไปที่ของตั่นโก๋ซูนนั่น ผมจะไปขอร้องให้เขาฆ่าผมหรือไง?”

“วางใจได้ ไม่ใช่ที่นั่นของเขา......”

ซูเสี่ยวฉินไม่มีแรงที่จะพูดต่อแล้ว ปิดปากเงียบ พักไปอยู่หลายนาที กว่าที่จะให้ที่อยู่กับผมมา

ขับรถพาซูเสี่ยวฉินไปส่งที่พัก ช่วยเธอถอดรองเท้าและถุงน่อง จากนั้นก็ช่วยเธอถอดจนเปลือยเปล่า

หน้าอกอวบอิ่มกลมกลึงกระชับได้รูปนั้นทำเอาผมทนไม่ไหว ผมจึงก้มหัวลงไปเล่นอย่างรุนแรง จากนั้นถึงจะห่มผ้าให้กับเธอ

ขณะที่ผมกำลังเตรียมตัวที่จะจากไป เธอไม่รู้ว่าไปเอาแรงที่ไหนมา อยู่ดีๆก็ยื่นมือออกมาจับข้อมือของผมไว้ ยึดติดแน่น เหมือนกับคีมเหล็กกล้า

“คืนนี้อย่าไปเลยนะ อยู่เป็นเพื่อนฉัน ได้ไหม?”

เสียงของเธอนั้นอ่อนโยนอย่างมาก และในนั้นมีความปรารถนาที่ยังไม่ได้รับการเติมเต็ม เหมือนกับสาวน้อยที่หวาดกลัวคนหนึ่ง

แต่ว่าผมยังมีความกังวลใจอยู่บ้าง

“ผมเองก็อยากจะอยู่เป็นเพื่อนคุณนะ แต่ผมก็ไม่อยากให้คุณตาย คุณสามารถสัญญากับผมได้ไหมว่าหลังจากที่ผมนอนกับคุณแล้ว คุณจะไม่หาเรื่องตายอีก?”

ซูเสี่ยวฉินจมเข้าสู่ความเงียบ ไม่ใช่เพราะว่าไม่มีกำลังเรี่ยวแรง แต่เป็นเพราะว่าเธอไม่สามารถตอบได้

ขณะที่ผมกำลังจะจากไปอีกครั้ง ในที่สุดเธอก็เอ่ยปากขึ้น

“ถ้าอย่างนั้นคืนนี้เพียงแค่อยู่เป็นเพื่อนฉัน กอดฉันจนหลับไป ได้ไหม? ฉันให้สัญญา ฉันจะไม่แตะต้องคุณ”

เธอพูดออกมาแบบนี้ เหมือนผมเป็นสาวน้อยวัยใสที่เพิ่งแตกสาวอย่างนั้น

ท้ายที่สุด ภายใต้สายตาที่คาดหวังของเธอ ผมทำได้เพียงอยู่ที่นี่ต่อไป

หลังจากถอดเสื้อผ้าออกหมด ผมก็เข้าไปข้างในผ้าห่มของเธอ จากนั้นรั้งร่างกายที่อ่อนนุ่มของเธอเข้ามากอดเอาไว้

ทั้งปลุกอารมณ์อย่างมาก และเซ็กซี่อย่างมาก ดังนั้นสัญชาตญาณของผมก็ตอบสนองออกมา แข็งขันติดแน่นอยู่ตรงท้องน้อยอันราบเรียบเปลือยเปล่าของเธอ ไม่มีการเคลื่อนไหวอย่างอื่นอีก

เธอจูบผมอย่างแผ่วเบา เหมือนกับสาวน้อยที่อยู่ภายใต้ความรักอันร้อนแรง คาดไม่ถึงว่ายังมีความเขินอายอยู่หลายส่วน

และความเขินอายบางส่วนนี้ แต่งแต้มใบหน้าที่งดงามของเธอให้ยิ่งงดงามไม่เหมือนใครมากขึ้นไปอีก เพิ่มความดึงดูดใจให้กับคนที่พบเห็นมากขึ้นไปอีก

“คุณแต่งงานกับฉันดีไหม ฉันมีเงินเยอะแยะมากมาย เพียงแค่คุณเห็นด้วยที่จะมาขอฉัน ฉันก็จะตอบตกลงกับคุณ ทั้งชีวิตนี้จะไม่เป็นฝ่ายรนหาที่ตายด้วยตัวเองอีก และเพียงแค่คุณดูแลฉันดี แม้ว่าบางครั้งบางคราวคุณจะไปหาผู้หญิงคนอื่นก็จะไม่ใส่ใจ เพียงแค่ในใจของคุณมีฉันก็พอ”

“ไม่แต่ง”

ไม่มีอะไรให้ต้องลังเล ผมทำลายความคิดของซูเสี่ยวฉินออกไป ความเด็ดขาดในครั้งนี้ เหมือนกับว่าจะทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดอยู่ไม่น้อย

เธอหัวเราะเยาะ เหมือนกับจะเป็นบ้า“ทำไม เพราะว่าฉันเคยถูกผู้ชายสองคนเล่นงานมาก่อนอย่างนั้นเหรอ?”

“ผมเพียงแต่ชอบร่างกายของคุณ สำหรับตัวคุณนั้นผมไม่ได้มีความรู้สึกอะไรเลยแม้แต่น้อย ผมไม่อยากให้คุณตายเพียงเพราะว่าเห็นใจก็เท่านั้นเอง ไม่เกี่ยวอะไรกับความรู้สึก คุณอย่าคิดอะไรมากเกินไป”

ซูเสี่ยวฉินเหมือนว่าจะยังอยากพูดอะไร แต่ว่าถูกผมห้ามเอาไว้

“ถ้าคุณอยากที่จะมาเป็นผู้หญิงของผม อย่างนั้นก็ค่อยๆอดทนไปละกัน ผมไม่สนใจว่าข้างกายผมจะมีผู้หญิงที่สวยแบบคุณ แม้กระทั่งคุณเองก็สามารถจะมาอยู่ในกำมือของผมไปชั่วชีวิต ผมสามารถดูแลคุณเป็นอย่างดีได้อย่างแน่นอน แต่ว่าเรื่องแต่งงาน อย่าแม้แต่จะคิด ผมแต่งงานได้เพียงแค่ผู้หญิงคนเดียวเท่านั้น และคุณไม่ต้องสงสัย แน่นอนว่านั่นไม่ใช่คุณ”

ซูเสี่ยวฉินไม่มีคำพูดออกมาอีก หลังจากจับจ้องมาที่ผมเป็นเวลานาน หมุนตัวหันหลัง กลับไปอีกด้าน

ผมเองก็ไม่มีอะไรจะพูดออกมาอีกเช่นเดียวกัน หมุนตัวกลับเช่นเดียวกัน หันหลังเข้าหาหลังของเธอ ตูดชนตูด

ทั้งคืนไม่มีการสนทนา จนถึงเช้าวันที่สองตอนที่ผมถูกปลุกให้ตื่นจากเสียงเรียกของมือถือ เธอยังคงนอนหลับสนิทอยู่

แน่นอน เธอนั้นคิดแบบนี้ แต่ว่าผมนั้นเห็นว่าขนตาของเธอนั้นขยับเล็กน้อย

“ใช้ชีวิตให้ดี ถ้าคุณสามารถมาเป็นผู้หญิงของผม ผมไม่กล้ารับรองว่าคุณจะเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดบนโลกใบนี้ได้ แต่อย่างน้อยก็จะไม่ทำให้คุณเสียใจ และยิ่งไม่ทำกับคุณเหมือนไอ้เดียรัจฉานตั่นโก๋ซูนนั่น ที่ให้คุณไปตาย”

หลังจากที่จูบไปที่พวงแก้มอันเย้ายวนมีเสน่ห์ของเธอแล้ว ผมลุกออกจากเตียงไปรับโทรศัพท์ที่ระเบียง