บทที่ 198 หญิงสาวที่จิตใจดี

เป็นไปอย่างที่คิดไว้Jasonนั้นทำตามที่ผมกำชับไว้ กดอารมณ์โมโหเดือดดาลเอาไว้ชั่วคราว จัดการอดทนเล็กน้อย สามารถดูได้จากเรื่องที่เขาเปลี่ยนมาเลือกรถคันนั้น

เดิมทีเป็นรถGreat Wall SUVธรรมดาคันหนึ่ง เขาขับไปถึงศูนย์ซ่อมรถในชนบท ไปขัดหมายเลขรถยนต์ทั้งหมดออก หมายเลขที่กระจกนิรภัยของหน้าต่างรถทั้งหมดก็ใช้มีดขูดออก ร่องรอยข้อมูลของรถทั้งหมดนั้น ถูกเขาจัดการลบออกจนสะอาดหมดจด

ถึงขนาดสีของตัวรถเองก็เปลี่ยนเหมือนกัน สีรองพื้นทั้งหมดเองนั้นก็ทำจนไม่เหลือทิ้งไว้ จากนั้นก็พ่นสีใหม่อีกครั้ง สว่างสดใสเหมือนใหม่

และยิ่งละเอียดรอบคอบไปอีกก็คือ ขนาดภายในตัวรถเองนั้นเขาก็แปะป้องกันการมองเห็นอีกชั้นหนึ่ง แบบนี้ ถึงจะตรวจสอบไปก็ไม่สามารถถ่ายรูปลักษณะของเขาภายในรถได้เลย รถคันนี้ไม่มีทางมองทะลุเห็นอะไรได้เลย

ใช้เวลาในการเตรียมตัวหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ เขาเตรียมการทั้งหมดอย่างเพียบพร้อมแล้ว ถึงจะมาพบกับผม

“ที่ศูนย์ซ่อมรถนั้นคุณไม่ถูกพวกเขาเห็นหน้ามาก่อนใช่ไหม?”

“ไม่มี ฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว คุณวางใจได้เลย หลังจากนี้ถ้ามีคนเจอที่นี่ เอารูปของฉันออกมา ศูนย์ซ่อมรถเองก็ไม่มีคนที่รู้จักฉันอยู่ดี”

สอบถามเยอะแยะมากมาย Jasonเตรียมตัวเรียบร้อยแล้ว พูดได้เลยว่า เจ้านี่ของผมที่ทั้งขี้เหนียวและชอบต่อต้าน พอทำเรื่องแบบนี้นั้นทำทุกอย่างออกมาได้อย่างราบรื่นมากทีเดียว คิดรอบด้าน

ผมยื่นบุหรี่หนึ่งมวนให้Jason จุดให้ตัวเองอีกหนึ่งมวนเช่นกัน “ไม่ไหวพวกเราก็ยอมแพ้เถอะ คุณฆ่าเขาไปเรียบร้อยแล้ว รีบหนีไปให้ไกลกับเฉินหลินเถอะ ไปจากเมืองนี้ซะ”

“พอแล้ว เรื่องแบบนี้คุณไม่จำเป็นพูดเยอะให้มากความ หลังจากที่ฆ่าคนแล้วฉันเตรียมที่จะไปจากที่นี่กับเฉินหลิน ถ้าคุณถือว่าเป็นพี่น้องกันมากพอ ให้ฉันยืมเงินหลายแสนหน่อย ถ้าไม่คิดว่าฉันเป็นพี่เป็นน้อง ก็ให้ฉันมาสักสามหมื่นห้าหมื่นก็ได้”

ไอ้เจ้าพวกนี้เห็นผมเป็นกระเป๋าเงินที่ถลุงเงินเป็นว่าเล่นตั้งแต่ต้นจนจบ ยังไงก็ต้องเป็นแพะรับบาปเรื่องนี้ไป ฉันรู้สึกขอโทษตัวเองอย่างมาก!

“ก็ได้ ฉันจะช่วยคุณเตรียมเงินเอาไว้หน่อย ตอนจะปฏิบัติการก็บอกผมละกัน ผมจะไปดึงตัวเฉินหลินมาก่อน จากนั้นพอคุณทำธุระเสร็จเรียบร้อยแล้วพวกเราค่อยกลับมารวมตัวกัน ตอนนั้นผมจะเตรียมเอาไปด้วย”

“นี่ค่อยยังชั่วหน่อย โชคดีที่พวกเราเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน!”

ขณะที่พูด จางซานตั้นก็เอาบุหรี่ของผมยัดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของตัวเอง

“ใช่แล้ว จำไว้นะว่าเตรียมเป็นเงินสดนะ ฉันไม่เอาบัตรธนาคารนะ”

หลังจากที่แยกจากJason ก็ช่วงพลบค่ำแล้ว ใกล้จะถึงเวลากินข้าวแล้ว

พอคิดไปคิดมาหลายวันนี้ไม่ได้เจอฮองเฮาของตัวเองเลย ดังนั้นผมเลยโทรศัพท์หาจางหงหวู่

“ฮองเฮาที่รัก ทานข้าวแล้วหรือยัง ท้องของข้ายังหิวอยู่เลย!”

“ไม่มีเนื้อ รองท้องด้วยหมั่นโถวไปจนอิ่มแล้ว”

จากนั้นโทรศัพท์ก็ถูกตัดไป

หลังจากมาถึงดี้เล่สิงซิง ผมก็ตรงไปที่ห้องทำงานของจางหงหวู่

ตอนนี้ เธอที่ใส่ผ้ากันเปื้อนกำลังทำกับข้าวอยู่ในห้องครัว หอมมาก กับข้าวก็หอม คนเองก็หอมเหมือนกัน

ผมกัดไปที่ติ่งหูหนึ่งที หอมหวานมาก

“เมียจ๋า คืนนี้กินหูหมูกับหมั่นโถวดีไหม?”

จางหงหวูจ้องมองมาที่ผมอย่างบริสุทธิ์ใจ “ยังมีนมหมูด้วยนะ คุณไม่ดื่มสักหน่อยเหรอ?”

ผมพยักหน้าอย่างจริงจัง “นี่ก็ต้องมี!”

ลวนลามเรียบร้อยแล้ว ช่วยเธอจัดเก็บโต๊ะ จากนั้นเอาอาหารทั้งหมดไปจัดวาง

กับข้าวหกอย่างน้ำแกงสอง อุดมสมบูรณ์จริงๆ

หลังจากกินข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เรอออกมา จากนั้นผมก็ไปนั่งที่เก้าอี้สำนักงานของเธอ ดื่มน้ำ มองสำรวจตรวจตรา จากนั้นก็เห็นรถของตัวเองคันนั้นและรถของจางหงหวู่และรถของหวูเจิ่นดง

รถสามคันนี้มีจุดร่วมกันอยู่ แน่นอนว่านั่นก็คือความสัมพันธ์ที่เกี่ยวข้องกับดี้เล่สิงซิง

ความคิดนี้เหมือนว่าจะไร้สาระ ค่อนข้างมีความหมายไร้สาระ แต่สำคัญมาก

“เมียจ๋า ช่วยผมหารถสักคัน จะต้องไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรเลยกับคุณ หาที่จอดมันไว้ ผมสามารถจะใช้ได้ตลอดเวลา”

จางหงหวู่เก็บโต๊ะจนสะอาด จากนั้นก็โทรศัพท์ จัดการเรียบร้อยอย่างรวดเร็ว

ไม่นานหลังจากนั้น เธอมาด้านหลังของผม “รู้สึกว่าคุณคืนนี้ไม่ค่อยจะร่าเริงสนุกสนานเท่าไหร่ เตรียมการคิดจะทำอะไรไม่ดีอยู่หรือเปล่า”

“คุณดูจากตรงไหนกันว่าผมดูไม่ค่อยร่าเริง ผมก็แค่อยากได้รถสักคันก็เท่านั้นเอง นี่ก็ดูไม่ปกติแล้วเหรอ?”

จางหงหวู่นวดไหล่ของผมเบาๆ “คืนนี้ตอนทานข้าวคุณดูมีมารยาทมาก วันนี้หลังจากเจอฉันคุณก็ดูมีมารยาทตลอด หรือว่านี่ยังดูไม่ออกอีกว่าไม่ปกติ?”