บทที่ 200 ผู้ช่วย

อยู่เสี้ยงเฉียนอยากจะพบฉัน ทำไมเขาถึงอยากจะเจอผม ผังเจี้ยนจวิน? น่าจะมีแค่เรื่องของผังเจี้ยนจวิน

รับปากดงป๋อชวน จากนั้นผมก็ขับรถตรงไปที่คฤหาสน์ตระกูลหยู่

คนที่ช่วยผมเปิดประตูนั้นคือลู่หย่าฉี ผมถามเธอ “สภาพอารมณ์ของคุณลุงหยู่เป็นอย่างไรบ้าง”

ลู่หย่าฉีอึ้งเล็กน้อย “ไม่มีอะไรต่างจากเดิม ยังคงเหมือนเมื่อก่อน ดูไม่ออกว่ามีความสุขอยู่หรือเปล่า ทำไมเหรอ ไม่ใช่ว่าเป็นเรื่องของพวกเราหรอกนะ?”

ภายในห้องรับแขกที่ไม่มีคน ผมนั้นถูกบั้นท้ายที่ยอดเยี่ยมของเธอดึงดูดอย่างรุนแรงสักพัก จากนั้นก็ขึ้นชั้นบน

ผมในตอนนี้นั้นไม่มีอารมณ์จะทำสิ่งนี้ แต่ว่าพฤติกรรมแบบนี้ของผมนั้น ทำให้ลู่หย่าฉี

สบายใจ ไม่ถึงกับกังวลจนเปิดเผยอะไรออกมาต่อหน้าอยู่เสี้ยงเฉียน

พิสูจน์อย่างชัดเจน ความรู้สึกอึดอัดใจที่ปรากฏบนใบหน้าของเธอนั้นได้หายไปอย่างสมบูรณ์

หลังจากที่มาที่ห้องหนังสือ เคาะประตูเบาๆ จากนั้นประตูก็เปิดออก เป็นดงป๋อชวนที่ช่วยผมเปิดประตู

หลังจากที่พยักหน้าทักทายดงป๋อชวน ผมก็พูดเสียงดังออกมา ‘คุณลุงหยู่’

อยู่เสี้ยงเฉียนยื่นมือออกมาส่งสัญญาณให้ผมนั่งลง “กินข้าวมาแล้วหรือยัง?”

ผมยิ้มอย่างเศร้าๆตอบ: “เพิ่งจะกินราเม็งไปหนึ่งชาม แต่ว่าไม่รู้รสชาติอะไรเลย”

“งั้นดีเลย ย่อยหมดแล้วกินข้าวเป็นเพื่อนฉันสักมื้อ ลองชิมฝีมือการทำอาหารของป้าลู่ของคุณดู อาหารของเธอไม่เลวทีเดียว”

“ฝีมือการทำอาหารของป้าลู่นั้นไม่ต้องพูดถึงเลย วันไหนที่ผมอยากจะเปิดร้านอาหาร เพียงแค่ลุงหยู่อนุญาต ผมต้องเชิญเธอมาเป็นหัวหน้าแม่ครัวอย่างแน่นอน”

อยู่เสี้ยงเฉียนยิ้มและพูด: “ถ้าเธอยินดีจะทำก็ไม่มีปัญหา”

หลังจากพูดเล่นกัน อยู่เสี้ยงเฉียนโบกมือ “เอาละ ไม่คุยเรื่องพวกนี้แล้ว พูดเข้าเรื่องเลยละกัน เมื่อคืนผังบายีเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ เป็นคุณที่ทำหรือเปล่า?”

ผมพยักหน้า

“ไม่เลวเลย ครั้งแรกที่ทำเรื่องแบบนี้ ถือว่าโอเคแล้ว”

พูดเสร็จ อยู่เสี้ยงเฉียนหยิบกล่องไม้ออกมา ส่งบุหรี่ให้ผมหนึ่งมวน

นี่เป็นบุหรี่ที่เขายื่นมาให้ผมต่อเนื่องกันเป็นมวนที่สามแล้ว

ช่วยอยู่เสี้ยงเฉียนจุดเรียบร้อยแล้ว ตอนที่กำลังจะจุดให้กับตัวเอง ดงป๋อชวนก็เอ่ยปากขึ้นมา

“คนอื่นที่เขาได้รับบุหรี่ของท่านหยู่ จะเก็บรักษาเอาไว้ นี่ถือเป็นการแสดงถึงความโปรดปรานแบบหนึ่ง คุณเองก็สามารถมองมันเป็นเหมือนยันต์คุ้มครองได้เหมือนกัน ถ้าอนาคตคุณเจอผังบายีอยากจะหาเรื่องคุณสร้างปัญหาแบบนั้น คุณสามารถเอาบุหรี่ออกมา เขาจะรู้เองว่าควรจะทำอย่างไร”

ผมอึ้งไปเล็กน้อย ผมคิดไม่ถึงเลยจริงๆ แค่บุหรี่ไม่กี่มวนเท่านั้น แท้จริงแล้วมีหลักการมากขนาดนี้ และค่อนข้างถือว่าเป็นเกียรติก็คือ ผมนั้นได้รับมาแล้วถึงสามมวน

ผมมองดงป๋อชวน จากนั้นก็มองไปที่อยู่เสี้ยงเฉียน สุดท้ายก็ยังเอาบุหรี่มาจุด

“เมื่อก่อนไม่รู้ คุณสูบก็สูบไปแล้ว ตอนนี้คุณรู้แล้ว คาดไม่ถึงว่ายังจะกล้าสูบอีก และยังสูบต่อหน้าอยู่เสี้ยงเฉียน ดูเหมือนว่า ความโปรดปรานของท่านหยู่ก็คงไม่มีอะไรในสายตาของคุณ”

ไม่รู้เลยว่าบุหรี่ของอยู่เสี้ยงเฉียนนั้นมีการยอมรับแบบนี้อยู่ด้วย ถึงอย่างไรก็เป็นบุหรี่ที่น่าสูบมาก แรงมาก แต่ว่าไม่สำลักเลย และมีกลิ่นหอมที่ไม่เหมือนใคร มีความคล้ายกลับNangjing Hyun Hermanชนิดนั้น แต่รสชาตินั้นยังเข้มข้นอยู่

ผมสูบเข้าไปลึกๆ “ความโปรดปรานของลุงหยู่ไม่สามารถหมดไปด้วยการสูบหรอกนะ ดียังไงก็เป็นบุหรี่ เอาไปฝากในธนาคารก็คงฝากได้ไม่ถึงสองหยวน ใช้สิ่งของให้มีคุ้มค่ามากที่สุดเถอะ ผมคิดว่ามันจะคุ้มค่ามากที่สุดก็ยังคงเป็นการถูกสูบให้หมด”

อยู่เสี้ยงเฉียนหัวเราะออกมาอีกครั้ง พูดกับดงป๋อชวนทันที: “เป็นอย่างไร ฉันบอกคุณว่าเขาเป็นคนมุทะลุคนหนึ่ง ฉันชื่นชมจุดนี้ของเขา กล้าที่จะพูดกับผมเรื่องเงื่อนไขปากป้องจางหงหวู่ กล้าขี้แล้วให้ฉันเป็นหนังหน้าไฟให้กับเขา ฉันชอบเขา ชอบมาก!”