บทที่ 201 ชีวิตยังคงต้องดำเนินต่อไป

หลังจากกินข้าวเสร็จ ตอนแรกผมอยากจะช่วยลู่หย่าฉีเก็บโต๊ะ แต่ว่าถูกอยู่เสี้ยงเฉียนตะโกนเรียกที่ประตู ให้เข้าไปภายใน

เขาจุดบุหรี่ จากนั้นผมก็จุดบุหรี่ แม้ว่าบุหรี่ของเขาจะดี แต่ว่าจะต้องชินกับมันก่อน

“ถึงแม้ว่าผังบายีจะไม่ได้ถึงกับบ้า แต่ว่าก็ต้องระวังไว้หน่อยก็ดี หวูเจิ่นดงเคยเป็นทหารมาก่อนใช่ไหม?”

ผมเข้าใจความหมายของอยู่เสี้ยงเฉียน ผมเลยพยักหน้า: “ใช่แล้ว ลุงหยู่หยิบรูปโมเดลจากที่นี่ตามสบายก็ได้แล้ว จากนั้นผมจะโทรศัพท์หาเขา ให้ไปเป็นคนขับรถให้ถิงถิง”

บนใบหน้าของอยู่เสี้ยงเฉียนนั้นปรากฏรอยยิ้มบาง มองไปทางดงป๋อชวนทันที “เห็นหรือยัง นี่มันเป็นคนฉลาด จากนี้ไปป้องกันเขาไว้หน่อย ไอ้เด็กนี่มันฉลาดเกินไป ระวังจะทำให้เขาขายพวกเราอีก”

“ดูลุงหยู่พูดเข้าสิ ผมไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย พูดอีกทีก็คือ ผมยังหวังว่าต่อคุณจะมาเป็นพ่อตาของผม!”

อยู่เสี้ยงเฉียนตีมาที่ไหล่ของผม “ต้องแบบนี้สิ ค่อยน่าฟังหน่อย!”

ผมตอบรับอย่างกระตือรือร้น หลังจากพูดคุยอีกสักพัก ผมก็ขอตัวลาออกมา

ระหว่างทางที่ขับรถไป ผมโทรศัพท์หาหวูเจิ่นดง บอกเขาว่าช่วงนี้จะจัดการให้เขาไปขับรถให้กับหยู่ถิง สามารถพกปืนได้

หวูเจิ่นดงเข้าใจความหมายอย่างแน่นอน แต่ยังคงเห็นด้วย และตอบตกลงอย่างดีใจ ถึงขั้นลึกๆแล้วดูมีความสุขเลยทีเดียว นี่สิเป็นสิ่งที่ผมกังวล

ผมกับอยู่เสี้ยงเฉียนถึงอย่างไรก็ไม่ใช่คนประเภทเดียวกัน แต่หวูเจิ่นดง......ดูแล้วน่าจะชอบชีวิตแบบนี้

“ดงจี่ ระวังด้วย ไม่ว่าจะเป็นดงป๋อชวนหรืออยู่เสี้ยงเฉียน จับตาดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน อย่าให้เลือดเปื้อนมาบนมือได้ เลือดที่เปื้อนนั้นถ้าเหลือไว้ให้คนอื่นจัดการแล้วละก็ ตลอดชั่วชีวิตนี้จะต้องอยู่ในกำมือของคนอื่น”

คำพูดนั้นคนที่ปลายสายอย่างหวูเจิ่นดงพูดว่าเขาเข้าใจ จากนั้นก็ถามกลับมาว่าจะอธิบายให้กับจางหงหวู่ว่าอย่างไรดี

“ทางจางหงหวู่นั้นฉันจะเป็นคนอธิบายเอง เรื่องนี้คุณไม่ต้องเป็นห่าง รอจนผมจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้วคุณก็ค่อยโทรศัพท์ไปหาเธออีกครั้งก็ใช้ได้แล้ว”

หลังจากกำชับหวูเจิ่นดงเรียบร้อยแล้ว ผมก็วางสาย จากนั้นโทรศัพท์ของจางหงหวู่ก็โทรเข้ามา เธออยากจะให้ผมไปที่ดี้เล่สิงซิงสักรอบ

เดิมทีก็อยากจะไปหาเธออยู่แล้ว เลยขับรถแล่นตรงไปที่ดี้เล่สิงซิง

หลังจากเข้าไปห้องทำงาน ผมก็เห็นจางหงวู่ที่นั่งสูบบุหรี่อยู่บนเก้าอี้สำนักงาน

มองออกว่า ใบหน้าของเธอนั้นมีความกังวลไม่สบายใจ

“สามีที่รัก อยู่เสี้ยงเฉียนกับผังเจี้ยนจวินเริ่มปะทะกันแล้ว ผังเจี้ยนจวินตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลเป็นตายยังไงไม่รู้ เรื่องนี้คุณรู้หรือเปล่า?”

“รู้ ผมเป็นคนทำ......”

ทันใดนั้นเอง ผมก็เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้กับจางหงหวู่ได้รู้ แม้กระทั่งเรื่องที่เพิ่งไปกินข้าวที่บ้านของอยู่เสี้ยงเฉียนก็ไม่ตกหล่นไป เล่นให้เธอฟังทั้งหมด

“สามีที่รักของฉัน ยิ่งนับวันยิ่งร้ายกาจ ผังบายีเกือบจะตายด้วยน้ำมือของคุณหลายต่อหลายครั้ง ก็ยังนึกไม่ถึงเลยว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้ร้ายตัวจริง”

จางหงหวู่ฟังแล้วก็เหมือนกับว่ากำลังชมผมอยู่ ดูก็เหมือนว่ากำลังชมผมอยู่เหมือนกัน แต่ว่าบนใบหน้านั้นไม่มีแม้แต่รอยยิ้มเลยสักนิดเดียว

“ผมไม่รู้ว่าคุณกังวลเรื่องอะไร บนทางสายนี้ผมเองก็คิดอยู่หลายครั้งมาก”

ดึงจางหงหวู่มาที่บนโซฟา จากนั้นก็โอบกอดเธอไว้ในอ้อมกอด สูดดมกลิ่นหอมของเส้นผมของเธอ ลมหายใจที่สม่ำเสมอมั่นคงของเธอทำให้จิตใจของผมค่อยๆสงบ

“ผมเตรียมการเรื่องนี้ไม่กี่วัน กับคนที่อยู่ด้วยกันกับเฉินหลินก็ถูกเขาจัดการเรียบร้อยไปแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขาสนใจฉันอยู่ และไอ้เสือตัวใหญ่ตัวนี้บอกว่าเฉินหลินนั้นจะไม่สามารถปรากฏตัวออกมาอีก ความหมายของไม่สามารถปรากฏตัวออกมาอีกนั้นก็คือตายไปแล้วหรือหายตัวไป แล้วในอนาคตเวลาใดเวลาหนึ่งจะอยู่ดีๆออกมาแว้งกัดผมได้อย่างไรกัน?”

“และเฉินหลิน ถึงแม้ว่าเธอจะไม่มีบันทึกเสียงแน่นอน ตอนที่เธอพูดเรื่องพวกนี้นั้นผมกำลังปีนอยู่บนเธอที่โป๊เปลือยบนเตียง ถึงแม้ว่าถ้าอยู่เสี้ยงเฉียนเตรียมคนไว้ล่วงหน้า ในมือของเขาจะถือบันทึกเสียงของผมไว้อย่างนั้นหรือ? เรื่องพวกนี้ก่อนหน้าจะไปเจออยู่เสี้ยงเฉียนครั้งนี้ผมไม่ได้คิดมาก่อน แต่พอตอนนี้ลองคิดดูเหมือนว่าจะสายไปแล้ว”

จางหงหวู่จูบผมหนึ่งที จากนั้นปีนมาที่ข้างหูของผมอย่างรักใคร่สนิทสนม

“รู้อยู่แล้วว่าสามีที่รักนั้นฉลาดที่สุดแล้ว ไม่ถูกอยู่เสี้ยงเฉียนใช้เป็นปืนได้ง่ายๆ”

“ไม่ว่าจะลงมือกระทำก่อนหรือถูกกระทำ ยังไงซะตอนนี้ก็ถูกอยู่เสี้ยงเฉียนใช้เป็นปืนเรียบร้อยแล้ว”

จางหงหวู่หัวเราะแล้วพูด: “ใช้ให้เป็นปืนเองก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลย ก็ยังมีวิธีแก้ไขอยู่”