บทที่ 32 ทำให้นมสดเปลี่ยนเน่า

บทที่ 32 ทำให้นมสดเปลี่ยนเน่า

ดี๋ชิงโถงช่วยผมปลดปล่อยอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ผมทำเกินเลยไปหน่อย โจมตีเข้าที่ส่วนลึกลับของเธอโดยตรง

หลังจากนั้นก็ยื่นมือไปช่วยเธอถูมันอย่างแผ่วเบา จนเธอร้องครวญครางเสียงใส จนเกือบจะกินผมเข้าไป

“เกลียด ถ้าท้องขึ้นมาจะทำอย่างไร”

“ก็บอกว่าเป็นของสามีของคุณสิ ให้ทายาทรับช่วงต่อมรดก”

ดี๋ชิงโถงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “คุณร้ายเกินไปแล้ว เล่นภรรยาคนอื่นแล้วยังจะมาชิงสมบัติอีก”

หลังจากที่หยอกล้อกันแล้ว ก็อาบน้ำและออกไปทานข้าวเย็นด้วยกัน และผมก็ส่งดี๋ชิงโถงกลับ

ตามที่เธอบอกมา ช่วงนี้สามีของเธอกลับบ้าน ดังนั้นเธอจึงอยู่กับผมไม่ได้ แต่สัญญาไว้แล้วว่าหากมีเวลาจะมาหาผมทันที

หลังจากที่บอกลากัน ผมก็กำชับให้เธอไปหาหมอหากรู้สึกไม่สบายที่ตรงไหน

“อ่า จะท้องจริงๆ หรือ”

“ชิงโถงคุณกำลังคิดอะไรอยู่ ผมหมายถึงที่คุณถูกพิษแมงกะพรุนเข้านั่นต่างหาก ไม่ใช่ที่ผมให้คุณไป”

ดี๋ชิงโถงตีผมอย่างแรง หลังจากนั้นก็ลงจากรถ ในตอนที่เธอลงไป ผมเห็นเธอรอยยิ้มของเธอ มันทั้งสวยและดูมีความสุขมาก

แน่นอนว่าเธอก็ไม่ลืมช่อดอกกุหลาบที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อน

หลังจากที่กลับมาถึงที่พัก ก็เป็นเวลาเกือบจะห้าทุ่มแล้ว ทำความสะอาดอีกเล็กน้อย หลังจากนั้นที่ขี้เกียจเกินกว่าจะเปิดไฟ ก็กระโดดขึ้นเตียงนอนทันที

เช้าวันรุ่งขึ้น ในตอนที่ผมกำลังนอนฝันอยู่ ลู่ปู้หนานก็โทรมา เรียกให้ผมไปซ้อมขับรถ

แต่เดิมที่คิดจะไม่ไป แต่เมื่อคิดในหัวที่ช่วงนี้เต็มไปด้วยเคล็ดลับและความรู้ที่หลากหลาย เหมือนกับการป้อนอาหารเป็ด ผ่อนคลายอีกหนึ่งวันก็คงดี

ดังนั้น ผมจึงขับตรงไปยังที่พักของลู่ปู้หนาน หลังจากนั้นก็ขับรถSantanaคนเก่าออกไปกับเธอ

เธอบอกว่ามีลานฝึกซ้อมรถส่วนตัว เป็นแม่เธอที่พบเจอมา แต่ทางค่อนข้างไกล เป็นสถานที่ฝึกอบรมภายในเมือง จึงต้องขอความเห็นจากผม

ผมเข้าใจความหมายของเธอ เธออยากไป แต่ก็กังวลว่าผมจะไปยอมไปดังนั้นถึงได้ถามเช่นนั้น

สุดท้ายพอผมรับปาก เธอถึงได้ดีใจอย่างมาก จนถึงขั้นออกตัวอย่างใจป้ำว่าจะเลี้ยงมื้อเที่ยงและมื้อเย็นผม

ผมขาดข้าวสองมื้อจากคุณ ผมก็ขาดแค่สาวสวยแบบคุณเท่านั้น

เมื่อมาถึงสถานที่ฝึกอบรมในตัวเมือง ผมก็พูดคุยเป็นเพื่อนกับลู่ปู้หนาน เปลี่ยนคนฝึกขับรถไปมาเป็นครั้งคราว พูดคุยและหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน...

ตอนบ่ายสถานที่ฝึกซ้อมก็ถึงเวลาปิด ลู่ปู้หนานขับรถพาผมกลับ ถามผมว่าจะหาทานที่ข้างทางนี้หรือกลับไปแล้วค่อยทาน ผมเสนอไปว่ากลับไปทานดีกว่า หลังจากนั้นข้อเสนอนี้ก็ถูกเธอเมินไป

ทันใดนั้นผมก็นึกขึ้นมาได้ หากผมบอกว่าจะไม่มาที่นี่ให้เร็วกว่านี้ เธอจะยังเมินอย่างเย่อหยิ่งแบบนี้ไหม

เธอบอกว่าใกล้นี้มีร้านดังที่ฝีมือยอดเยี่ยมอยู่ เคยผ่านมาทานที่นี่อยู่

“คุณรู้ตำแหน่งไหม”

“รู้ คุณสบายใจได้เลย”

ดังนั้นผมเลยจึงนั่งลงอย่างสบายใจ หลังจากนั้นก็หลับพักสายตาไปตรงที่นั่งข้างคนขับ

ไม่รู้ว่าหลับไปนานขนาดไหน จึงได้มีคนปลุกผมให้ตื่นขึ้นมา

ผมลืมตาขึ้น ใบหน้าเล็กๆ ของลู่ปู้หนานดูกลัดกลุ้ม เพียงดึงแขนของผมและไม่พูดอะไร

ผมถามเธอว่าเกิดอะไรขึ้น และเธอก็ชี้ไปข้างนอกหน้าต่าง

นั่นไปสำคัญเท่าไหร่ ผมมองตามไป รอบด้านเป็นข้าวสาลี และท้ายรถก็มีข้าวสาลีเต็มไปหมดเช่นกัน

“น้องสาว คุณยอดเยี่ยมจริงๆ ผมหลับไปเพียงพักเดียว รถคันนี้ก็ถูกคุณขับออกทะเลไปแล้ว”

ลู่ปู้หนานบ่นพึมพำ “ฉันรู้ตัวแล้วว่าผิด คุณอย่าบ่นฉันเลยนะ ตอนนี้จะทำอย่างไรดี”