ตอนที่ 99
บทที่ 99 สวัสดิการที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
October 28, 2026
บทที่ 99 สวัสดิการที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
ผมตื่นเต้นมาก ผมคิดว่าคืนนี้จะต้องเหมาะมือแล้วแน่ จะต้องได้รับสิ่งที่ผมต้องการลิ้มรสและได้สัมผัสกับร่างกายอันเซ็กซี่และน่าหลงใหลของจางหงหวู่
แต่ในความเป็นจริง เมื่อซิปถูกเปิดออก เธอก็ยัดกางเกงชั้นในตัวเล็กสุดเซ็กซี่เข้าไปในเป้ากางเกงของผม
“รับอนุญาตให้คุณชักว่าวด้วยกางเกงในที่เปื้อนลมหายใจของพี่ในส่วนที่ลึกที่สุด สวัสดิการแบบนี้ดีไหม”
“อืม สวัสดิการแบบนี้ดีมากเลย...”
ท้ายที่สุดผมก็ไม่ได้เงินอะไรเลย หลังจากอาหารเย็น ผมก็ทิ้งรถเอาไว้ให้เธอส่งผมกลับไป จากนั้นก็เรียกแท็กซี่ไปยังศูนย์อาบน้ำตี้หวัง
เมื่อผมไปถึงที่นั่น ก็เป็นเวลาสองทุ่ม เป็นเวลาเข้างานพอดี
สูบบุหรี่คนละมวนกับหลิวทง พวกเราก็พูดคุยกันเรื่อยเปื่อย
“ไอ้ผอมมาตั้งแต่หกโมงแล้ว สุดท้ายเขาก็ได้แขกไปคนหนึ่งจริง ๆ”
“ยังไง ได้ทิปมาไหม”
“ทิปเหรอ เลอะเทอะ! แค่ลูกค้าเห็นเขา กันหันหัวไปแล้ว แถมยังบอกอีกว่าจะไม่มาที่นี่อีกแล้ว คุณไม่เห็นหรือว่าทำให้ประมุขหวงโกรธขนาดไหน เลยด่าเขาไปจนตกใจหมดแล้ว ด่าไปว่ายังไม่ทันถึงเวลาทำงานเขาจะรีบมาทำบ้าอะไร จะทำให้คนอื่นพังกันหมดหรือไง!”
ผมคิดว่า ไอ้ผอมจะต้องน้อยใจมากแน่นอน ดังนั้นจึงอยากจะปลอบเขาสักคำ——สมน้ำหน้า!
ตลอดทั้งคืนไม่มีเรื่องอะไร มีแขกสี่หาคนมาใช้บริการ น่าเสียดายที่ไม่เลือกผม ดังนั้นผมจึงรู้สึกสบายใจ และพูดคุยอยู่กับหลิวทงตรงนี้
เมื่อถึงเวลาเที่ยงคืน ผมก็เอนตัวลงบนโซฟาเตรียมจะหรี่ตาลงสักพัก โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ผมเหลือบดูเป็นชุยเหมี่ยว จึงนึกขึ้นได้ว่าลืมทิ้งซิมโทรศัพท์ชั่วคราวที่ไม่ได้ลงทะเบียน
แต่ผมก็คิดว่าไม่เป็นไร จึงได้รับสายโทรศัพท์ชุยเหมี่ยว เธอถามผมว่าจะกลับไปเมื่อไร เธอบอกว่าเธอหิวแล้ว
“คุณหิวก็สั่งข้าวกินสิ พวกเราอยู่ในห้องห้องเพรสซิเด้นท์ รวมของกินอยู่แล้ว อยากจะกินอะไรก็กินเลย มีผมอยู่ ไอ้หยาคุณไม่รู้อะไร ผมจะชนะได้เยอะแยะแล้ว ฮ่า ๆ ไม่คุยกับเธอแล้วเหมี่ยวเหมี่ยว พรุ่งนี้เดี๋ยวไปหาคุณ แค่นี้ก่อนนะ...”
วางสายโทรศัพท์ ผมดึงซิมโทรศัพท์ออก จากนั้นก็หักเป็นชิ้นๆ แล้วโยนทั้งหมดลงถังขยะ
เปลี่ยนเป็นซิมก่อนหน้านี้ จากนั้นก็มีโทรศัพท์เข้ามา
มันเป็นหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย ดังนั้นผมจึงรับโทรศัพท์เพื่อถามว่าอีกฝ่ายเป็นใคร
“ขอลาหลิวทง บอกว่ามีธุระ แล้วมาที่สำนักงานฉัน”
เป็นเสียงของประมุขหวง หวงหรุง ไม่รู้ว่าเธอจะเรียกให้ผมทำอะไรในตอนกลางดึก
ดังนั้นผมจึงบอกกับหลิวทงว่ามีธุระจะขอออกไปก่อน หลิวทงพยักหน้า จากนั้นก็ชี้ไปข้างนอก
“แม้ว่าจะบอกกับผมแล้วก็ตาม แต่ดีที่สุดก็ควรไปบอกประมุขหวงสักหน่อย จะได้ไม่ตำหนิคุณ ถ้ามีคนไม่พอขึ้นมา”
ผมพยักหน้า จากนั้นก็เปลี่ยนเสื้อผ้า ไปยังสำนักงานของหวงหรุง
“หวงหรุง คุณมีถุงน่องสีดำสามชิ้นเลยหรือ วันละหนึ่งชิ้นเลยหรือ”
หวงหรุงเหลือบมองผม และจุดบุหรี่ขึ้นมวนหนึ่ง ยื่นบุหรี่ในมือให้ผม
ผมหยิบออกมาอีกมวนแล้วจุด กลิ่นใช้ได้ และไม่รุนแรง
“มีสองคู่ สักวันละครั้ง คุณยุ่งอะไรด้วย”
ผมวางบุหรี่ไว้บนโต๊ะทำงานของเธอ “แน่นอนว่ายุ่งไม่ได้หรอก แต่ผมมีข้อเสนอ หลังจากคุณใส่แล้วอย่าเพิ่งซัก เอามาให้ผมไว้ชักว่าว ถุงน่องที่ติดกลิ่นหอม ๆ ของคุณ เอามาใช้ขัดกระบอกปืนคงจะสนุกมาก”
หวงหรุงกุมหน้าผาก นิ่งอยู่นานก่อนจะพูดขึ้น “ความไร้ยางอายของคุณ ทำให้ฉันหมดคำพูดเลย”
“ขอบคุณสำหรับคำชม ไม่รู้ว่าจะมีรางวัลอะไรให้ด้วยหรือเปล่า”
หวงหรุงสูดไปอีกครั้ง จากนั้นก็บีบบุหรี่ที่เพิ่งจุดไว้วางไว้บนที่เขี่ยบุหรี่
เธอเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงาน หยิบกระเป๋าเงินและหยิบเงินหกร้อยหยวนวางไว้บนโต๊ะ
“ให้ทิปคุณ นับว่าเป็นสวัสดิการได้ไหม”
“ผมลุกขึ้นยืน เดินไปตรงหน้าเธอ “ทิปไม่ถือว่าเป็นสวัสดิการ คุณต่างหากที่เป็นสวัสดิการที่ใหญ่ที่สุด”