บทที่177 สุดแสนโรแมนติก

หลังจากออกจากสำนักงานย่อยแล้ว ตามคำขอของจี้หลิน จางหงหวู่ส่งเธอกลับไปยังโรงแรม

“พักผ่อนซะ ไม่ต้องกลัว มันเป็นแค่อุบัติเหตุเท่านั้นเอง ชีวิตคนเรานั้นเพราะว่าเส้นทางที่ไม่เหมือนกันแบบนี้ จึงถูกปรุงแต่งให้มีสีสันมากมายตามประสบการณ์ที่คาดไม่ถึงจากเส้นทางที่คาดไม่ถึง ตอนนักเรียนคนอื่นเบื่อที่จะอยู่ข้างกายพ่อแม่แล้ว คุณก็คงกล้าที่จะเผชิญหน้าอย่างกล้าหาญกับตำรวจเรียบร้อยแล้ว นี่ก็คือสิ่งที่ชีวิตของคุณมีมากมายมากกว่าพวกเขา...”

ผมได้โบกมือลาจี้หลิน จากนั้นก็มองดูเธอเดินเข้าไปในโรงแรม

หลังจากผมกลับขึ้นรถมา จางหงหวู่หันกลับมามองผม “นับวันยิ่งเล่ห์เหลี่ยมจัดขึ้นไปเรื่อยๆ”

ผมส่ายหัว “ เหลี่ยมจัดยังไงก็ยังเทียบกับปีศาจแบบคุณไม่ได้หรอก ความสามารถยังตื้นเขิน และยังถูกคุณปราบได้มานานแล้ว”

จางหงหวู่หัวเราะคิกคัก มันคมชัดราวกับเสียงกระดิ่งเงิน ราวกับเสียงธรรมชาติที่เคลื่อนไหว

ผมจุดบุหรี่ขึ้นมาสองมวน มวนหนึ่งส่งให้เธอ ส่วนอีกมวนหนึ่งเข้าปากตัวเอง

หลังจากดูดบุหรี่เข้าไปลึกๆแล้วหนึ่งที ผมก็ถามเธอว่า “ที่อื่นโดนกวาดล้างแบบนี้ไหม?”

จางหงหวู่ส่ายหัว “ตอนนี้ยังไม่มี ฉันเข้าใจความหมายของคุณ ตอนนี้ยังไม่แน่ใจว่าผังบายีเล่นสกปรกอะไรหรือเปล่า และคนแจ้งเบาะแสก็ฉลาดมาก ถ้าบอกว่าข้างในมีการค้าประเวณี ไม่ต้องรอให้ตำรวจมาถึง คนที่มีความพัวพันกับผับนี้คงหนีแยกย้ายกันไปหมด”

“ความฉลาดของผู้แจ้งเบาะแสคือเขารู้เรื่องนี้อยู่แล้ว ดังนั้นจึงโกหกว่ามีคนมารวมแก๊งกันเสพยา คดีที่เกี่ยวข้องกับยาเสพติดเป็นคดีที่ใหญ่มาก เลยไม่มีใครกล้าปิดบัง ทางตำรวจจึงส่งตำรวจไปอย่างแน่นหนาและรวดเร็ว จากนั้นก็พบว่าไม่มีการเสพยาแต่เป็นการค้าประเวณี พวกเขาก็ไม่สามารถทำเมินเฉยได้ ดังนั้นจึงเป็นไปตามความต้องการของผู้แจ้งเบาะแสทำให้กลุ่มเจ้านายและลูกค้าของเขาถูกจับกลับมา”

จางหงหวู่ดูดบุหรี่เข้าไปเต็มปอด จากนั้นเลื่อนกระจกลงและพ่นเขม่าควันบุหรี่ออกไป ทิ้งให้สายลมพัดพาเขม่าจางหายไป

“ตอนนี้สิ่งที่ไม่แน่ใจก็คือ คนแจ้งเบาะแสนั่นเป็นใคร ดังนั้นไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเขามีปฏิปักษ์กับเจ้าของผับหมอชิ่งหรือมีปฏิปักษ์กับฉัน แต่จุดประสงค์มันแน่ชัดอยู่แล้วว่า เขาไม่ต้องการให้ผับหมอชิ่งนี้อยู่อย่างสงบ”

ผมพยักหน้า “คอยดูต่อไปว่าหลังจากนี้ผับหมอชิ่งจะยังถูกแจ้งความอยู่อีกหรือเปล่าแค่นี้ก็จะรู้แล้ว”

จางหงหวู่ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียง ‘อืม’ “ฉันได้ตามหาคนมาสอบถามเกี่ยวกับผู้แจ้งเบาะแสแล้ว แต่เป็นแจ้งผ่านโทรศัพท์สาธารณะ ดังนั้นจึงหาไม่เจอ ดังนั้นคุณพูดนั้นถูกต้อง ทำได้แค่คอยดูผับหมอชิ่งต่อไป”

“ตามกฎหมายแล้ว ไม่ใช่ว่าผู้แจ้งเบาะแสถูกเก็บเป็นความลับหรอกเหรอ?”

ผมยิ้มแล้วถามจางหงหวู่ จากนั้นจางหงหวู่ก็ยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไร

การไม่พูดอะไร นั่นมันก็ชัดเจนมากแล้ว กฎหมายยังมีข้อบัญญัติห้ามเจ้าหน้าที่รับสินบน…

ระหว่างทางผมได้พูดคุยกับจางหงหวู่เยอะแยะมากมาย นั่นเลยทำให้รู้ว่า เหตุผลที่เธอกลับมาที่นี่ เพราะเจ้าของผับหมอชิ่งโทรมาหาเธอ นี่มันเหมือนกับสิ่งที่ผมคิดไว้ไม่มีผิด

ถ้าเจ้าของนั้นไม่โง่ แน่นอนว่าเขาจะต้องสงสัยว่าเรื่องนี้มีความเกี่ยวข้องกับจางหงหวู่หรือไม่ จากนั้นก็จะติดต่อเธออย่างรวดเร็ว

หลังจากกลับถึงบ้าน จางหงหวู่ได้รินน้ำสองแก้ว ยื่นมาให้ผมหนึ่งแก้ว

“คุณพูดมาเถอะ!”

ผมรู้อยู่แล้วว่าเธออยากให้ผมพูดว่าอะไร แน่นอนว่าต้องเป็นเรื่องของจางเถ่ฉวยของหมู่บ้านพวกเรา

“แค่ลูกค้าคนหนึ่งเท่านั้น เมื่อก่อนเคยรับบริการในห้องรับรองส่วนตัวที่ผับนั้น แต่ที่แปลกคือเธอตั้งท้องอยู่ และที่น่าแปลกไปกว่านั้นคือเธอต้องการร่วมรักกับผมเพื่อทำให้ลูกเธอแท้ง ดังนั้นผมจึงให้ความสนใจกับผู้หญิงคนนี้มาก แต่เธอก็ไม่เคยปรากฏตัวอีกเลย”

จางหงหวู่ยกขาทั้งสองของตนขึ้น พร้อมเอนกายลงบนโซฟา และดวงตาอันสวยงามของเธอก็ปิดลง

“คุณหญิงของสำนักงานย่อย ต้องการใช้ตัวคุณเพื่อทำให้ลูกเธอแท้ง ดูน่าสนใจ ผู้หญิงคนนี้ช่างดูมีเรื่องราว”

“ฉันชอบที่เธอดูมีเรื่องราว และยิ่งชอบกว่านั้นคือเธอที่มีหน้าตาทางสังคมขนาดนี้ยังดูมีเรื่องราว หญิงที่ไม่มีเรื่องราวก็เหมือนไข่ที่ไม่มีรอยแตกร้าว ดูแข็งแกร่งเกินไป”

จางหงหวู่หลับตาแล้วยิ้ม “ถ้างั้นคุณก็เป็นแมลงวัน?”

“อืม มาต่อยแมลงวันยาวแคบของคุณนั่นแหละ”

เอ่ยพูดไป ผมโยกย้ายตัวเองไปอยู่ข้างๆเธอ แล้วถอดรองเท้าที่ห่อหุ้มเท้าของเธอออก จากนั้นก็หยอกล้อกับเรียวขาคู่สวยที่ถูกห่อหุ้มด้วยถุงน่องสุดโปร่งคู่นั้น

เท้าเล็กๆอันบอบบางขาวคู่นั้น ส่วนโค้งเท้าที่โค้งได้รูปสวย ผิวที่บอบบางละเอียดลออ และเต็มไปด้วยผิวที่ยืดหยุ่นเรียบเนียน