บทที่192 เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ยากจริง ๆ

เมื่อผมไปส่งจ้าวเย่นซวนที่บ้าน น้ำตาที่คาเบ้าตาของเธอ เต็มไปด้วยความคับแค้นใจ

ความรู้สึกพวกนั้น เหมือนกับว่าผมเอาเธอแล้วไม่ได้ให้เงินก็ไม่ปาน แต่ปัญหาอยู่ตรงที่ผมไม่ได้เอา แต่เหตุผลนี้ต่างหากที่เป็นปัญหาใหญ่ของทั้งหมด

" เฉินเฟิง คุณมันเลว มีอะไรคุณก็เก็บเอาไว้ ไม่เอาไปลงกับผู้หญิงคนอื่นซะล่ะ! "

ผมไม่ได้พูดอะไร แต่เอามือไปรูดไปมาตรงเป้ากางเกงนั้น แล้วหันไปพูดกับเธออย่างสบายอารมณ์ " คุณก็ใช้ได้เหมือนกันนะ "

ตอนนั้นเธอโกรธจนน้ำหูน้ำตาไหลพราก จากนั้นก็เอามือไปทำท่าจะดึงสร้อยข้อมือออก

" ถ้าคุณกล้าถอด ชีวิตนี้ผมจะไม่มาเจอคุณอีก "

" ไม่เจอก็ไม่เจอสิ! "

จ้าวเย่นซวนตะคอกออกมา ก่อนจะเซมาพิงประตูแล้วเดินจากไป

แต่เธอคงจะลืมสิ่งที่พูดตอนแรกไปเสียแล้ว เธอลืมถอดมันออก หรือจงใจที่จะทำเป็นลืม อันนี้ก็ไม่แน่ใจ

เธอค่อย ๆ เดินจากไปจนมองไม่เห็น ผมจึงขับรถกลับไปยังที่อยู่ของหลิวทง

เมื่อคุยกับหันเจิงลู่ไปเกือบครึ่งค่อนบ่าย กินข้าวเย็นเสร็จ ผมก็รีบไปเข้างานที่ผับหมอชิ่ง

ช่วงนี้การค้าในผับก็ค่อนข้างพอไปได้ แต่ผมก็ไม่ได้รับลูกค้าอะไรขนาดนั้น ลูกค้าทั่วไปที่วอคอิน ถ้าปฏิเสธได้ก็ปฏิเสธ จะมีเพียงแค่คืนวันก่อนที่ห้องพิเศษนั้นที่ปฏิเสธงานไม่ได้ จากนั้นผมก็เทคแคร์ลูกค้าเหมือนที่ทำกับยี่เจียจเจีย นั่นก็คือใช้มือปรนนิบัติจนทำให้พวกเธอแทบจะยกขาไม่ขึ้น

ดูเหมือนว่าคืนนี้ธุรกิจของผับกำลังไปได้สวย ถ้ามีงานที่ห้องพิเศษผมก็จะไปทำเหมือนอย่างเดิม ถ้าลูกค้าไม่พอใจก็คงไม่มีวิธีอื่น เพราะความชอบของคนเรามันไม่เหมือนกันอยู่แล้ว

พอประมาณสี่ทุ่ม งานในผับก็ค่อย ๆ น้อยลง

ผมจึงอยากออกไป แต่พอมาคิด ๆ ดูแล้ว อยู่ต่ออีกหน่อยดีกว่า เผื่อจะเจอลูกค้าสาววีไอพีเข้ามา จะได้หาลู่ทางให้ตัวเองได้บ้าง

คิดไม่ถึงเลย กลายเป็นว่าการตัดสินใจอยู่ต่อในครั้งนี้ถูกต้องเสียแล้ว รอได้ไม่นาน กลับไม่ใช่ลูกค้าสาววีไอพี แต่ดันเป็นซูเสี่ยวฉิน

ยังไม่ทันได้ขึ้นไปบนนั้น เธอก็เลือกผมเข้าห้องพิเศษเลยทันที

เมือผมช่วยเธอหยิบเบียร์กับน้ำแล้ว เธอก็ถามนู่นถามนี่ผมไปเรื่อย ประมาณว่ารถเธอเป็นยังไงบ้างอะไรพวกนั้น

คุยจบ เธอก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสองมวน แล้วเอาหนึ่งในนั้นที่พึ่งจุดไปยื่นให้ผม

" ขอบใจ "

เสียงที่พูดว่า ' ขอบใจ ' นี้ ไม่ใช่ผมพูด แต่กลับเป็นเธอเองที่พูดออกมา ดังนั้นผมเลยไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่

เธออธิบายต่อ " ขอบคุณคืนนั้นที่คุณพาฉันไปส่งที่โรงแรม แล้วไม่ได้ฉวยโอกาสที่ฉันเมาทำอะไรฉัน "

เธอพูดเหมือนมีลับลมคมในบางอย่าง เหมือนจะเอ่ยถ้อยคำบางอย่างต่อกัน

ผมโบกมือไปมา แสดงถึงว่าไม่เป็นไร

ซูเสี่ยวฉินพยักหน้า ก่อนจะหันไปสูบบุหรี่ เหมือนมีเรื่องอะไรในใจอยู่

จนกระทั่งสูบบุหรี่มวนนั้นเสร็จ เธอก็เอาบุหรี่ไปบี้ลงบนจานเขี่ยบุหรี่ จากนั้นเธอก็หันมาทางผม

" หรือจริง ๆ แล้วฉันเป็นคนที่ไม่น่าดึงดูด ทำไมแม้แต่ฉันที่กำลังเมาอยู่ ไม่ได้สติขนาดนั้น คุณยังไม่ทำอะไรฉันเลย หรือว่าคุณกังวลที่ตั่นโก๋ซูนจะมาเอาเรื่อง ถ้าเป็นอย่างหลังล่ะก็ ฉันขอบอกว่าคุณคิดเยอะไปแล้วล่ะ วันนั้นคุณก็ได้ยินต่อหน้าแล้วไม่ใช่หรอว่าเขาพูดออกมายังไง ดูก็รู้ว่าเขาไม่ได้ว่าอะไรที่ฉันไปมีสัมพันธ์กับชายอื่น "

ผมเหลือบตาไปมองซูเสี่ยวฉิน แล้วสูบบุหรี่ต่อ

ตอนนั้น บุหรี่ในมือผมเหลืออยู่ครึ่งมวน แต่ของเธอกลับไหม้เหลือเพียงแค่ก้นบุหรี่เท่านั้น

" ผมรู้ ผมได้ยินกับหู จริง ๆ แล้วผมก็อยากนอนกับคุณ หุ่นของคุณมันน่าดึงดูดขนาดนี้ ผมอยากเห็นคุณที่โดนผมเอาอยู่ด้านล่างด้วยท่าทางร้องอ้อนวอนนั้น แค่คิดผมก็ตื่นเต้นแล้ว แต่ว่า... "

" แต่ว่าอะไร "

ผมสูบบุหรี่เข้าไปเฮือกใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ พ่นควันออกมา " คุณเคยโดนขืนใจมาก่อน ผมกลัวว่าในขณะที่ตัวเองกำลังมีความสุข แต่คุณกลับทรมานเพราะความเจ็บปวดนั้น มันคือสิ่งที่ผมไม่อยากเห็น คุณเจ็บมามากแล้วผมไม่อยากให้มันเกิดขึ้นกับคุณอีก "

" เหอะ เหอะ ๆ ๆ "

ซูเสี่ยวฉินยิ้มออกมาเป็นเชิงหัวเราะเยาะ ไม่ผิดแน่ เป็นการหัวเราะเยาะอย่างโจ่งแจ้ง

ไม่มีท่าทีที่จะปิดบังความน่าขันนี้ไว้ได้

ผมถามเธอ " คุณหัวเราะอะไร "