บทที่ 2

เธอเรียกคนรับใช้ให้นำกาแฟมาสองแก้ว และเดินไปหาโจวมู่เฉิน

Ning Xuan ก้าวถอยหลังพร้อมที่จะขึ้นไปชั้นบน รองเท้าส้นสูงสีชมพูของมู่ถิงถิงนั้นแหลม

ข้อเท้าของ Bai Nen บิดและปลายรองเท้าติดอยู่ระหว่างเท้าของ Ning Xuan ในมุมที่แยบยล Mu Tingting กรีดร้อง กาแฟในมือของเธอหกและทั้งสองคนก็ล้มลงกับพื้นด้วยกัน

“หนิงเสวียน คุณมีความคิดใหญ่โตเกี่ยวกับฉัน ทำไมกดดันฉันจัง”

ก่อนสิ้นเสียงน้ำตาร่วงก่อน

ใบหน้าของ Ning Xuan ซีด และกาแฟร้อนก็ทิ้งรอยแดงขนาดใหญ่ไว้ที่ขาของเธอ แต่ในขณะนี้... เธอไม่รู้สึกถึงสิ่งเหล่านี้เลย เธอแค่รู้สึกว่าท้องของเธอกระตุก

"ยืนขึ้น."

ใบหน้าของโจวมู่เฉินเย็นชา และยื่นมือไปทางมู่ถิงถิง จากนั้นเขาก็หันหลังให้ Ning Xuan แล้วพูดว่า "ออกไปก่อน"

ความเจ็บปวดรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เธอกัดริมฝีปาก ลังเลอยู่นานและพูดว่า: "มู่เฉิน...พาฉันไปโรงพยาบาล..."

เลือดอุ่น ๆ ได้ไหลลงมาที่น่องและบนพื้นแล้ว

Mu Tingting แขวนร่างของเธอไว้บนร่างของ Zhou Muchen เพื่อป้องกันไม่ให้เขาหันกลับมา เมื่อมองไปที่ Ning Xuan ซึ่งนั่งจมกองเลือด ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความชั่วร้ายและการเยาะเย้ย แต่น้ำเสียงของเธอยังคงน่าสงสาร: "สามี คุณเห็นไหมว่าเธอเป็น เป็นแบบนี้ตลอด แถมยังเบี้ยว “เท้าพี่ พี่พาไปโรงบาล...”

"ดี."

โจวมู่เฉินก้มลงไปรับเธอ และเดินไปที่ประตูโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่ครั้งเดียว

“โจว มู่เฉิน ฉันมีลูกของคุณอยู่ในท้อง!”

เจ็บท้อง เจ็บใจยิ่งกว่า

เด็ก?

Mu Tingting ถูกทิ้งอย่างกะทันหัน และในวินาทีต่อมา Zhou Muchen ก็กอด Ning Xuan แล้ว เมื่อเขาเห็นคราบเลือดบนชุดสีขาวและใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอ ดวงตาของเขาก็ฉายแววแห่งความเจ็บปวด

Ning Xuan ตั้งครรภ์เมื่อใด

“มู่เฉิน...”

"ม้วน!"

มู่ถิงถิงยังคงไม่ยอมแพ้ และพยายามตามจีบเธอต่อไป แต่ก็ต้องกลัวกับการกดขี่ข่มเหงของโจวมู่เฉิน

เตียงในโรงพยาบาลสีขาว ผนังสีขาว หนิงเสวียนนอนอยู่บนเตียงอย่างไร้ร่องรอยของชีวิต

ไม่ว่าเมื่อก่อนจะเคยรักหรือชังก็ถึงเวลาที่ต้องจบลงเพราะการจากไปของเด็กคนนี้

มันเป็นความหลงใหลที่เธอไม่เคยเสียใจมาก่อน แต่ตอนนี้เธอไม่อยากหลงทางอีกแล้ว

Zhou Muchen มอง Ning Xuan อย่างเงียบ ๆ ซึ่งหันหน้าหนีและไม่ต้องการที่จะมองเธออีก ดวงตาของเธอมีความสับสนเล็กน้อย มีความขมขื่นเล็กน้อยที่มุมปากของเธอ ตอนนี้เธอควรแยกทางกับโจวมู่เฉินได้แล้ว แต่ทำไมยังเจ็บอยู่มากขนาดนี้

แต่เมื่อเธอตื่นขึ้นและเห็นโจวมู่เฉินนอนหลับอยู่ข้างเตียงกุมมือเธอไว้แน่น หัวใจของเธอก็สั่นสะท้านทันที และเธอก็ชักมือออกอย่างดุเดือดทันที

และโจวมู่เฉินก็ตื่นขึ้นเพราะเหตุนี้ และเมื่อเขาเห็นหนิงเสวียนที่ตื่นขึ้น ดวงตาของเขาก็ตื่นเต้นเล็กน้อย แต่หนิงเสวียนก็ระงับความกระตือรือร้นของเขาในวินาทีต่อมา

“อย่ามาแตะตัวฉันนะ สกปรก”

รอยยิ้มที่มุมปากของโจวมู่เฉินพลันแข็งทื่อ ใบหน้าของเขาหม่นหมอง

"คุณปล่อยฉันไป! คุณโทษฉันไม่ได้สำหรับการตายของลุงและป้าของฉัน ... แต่ Boren ตายเพราะฉันและฉันแทบจะไม่สามารถปัดความผิดได้" Ning Xuan ยิ้มอย่างขมขื่น "ความทรมานในอดีต ไม่กี่ปีกับการตายของลูก...ค่าชดเชยทั้งหมด..."

“โจว มู่เฉิน ฉันไม่เป็นหนี้คุณแล้ว”

"ฉันปล่อยเธอไป เธอปล่อยฉันไป ฉันขอให้เธอมีความสุข"

หนิงเสวียนใช้แรงเฮือกสุดท้ายและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“คุณอยากจากไปมากหรือ คุณไม่สนใจชีวิตแม่ของคุณเลยหรือ” โจวมู่เฉินมองเขาอย่างเงียบ ๆ แต่คำพูดของเขาเย็นชาและเร่งด่วน