บทที่ 100 ให้คนที่บ้านของแกส่งเงินเข้ามา

บทที่ 100 ให้คนที่บ้านของแกส่งเงินเข้ามา

“เจียงฉี? แก！แกมาที่นี่ได้ยังไงกัน?” ฉินฝู้กุ้ยเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าตื่นตกใจ ไม่กล้าที่จะเชื่อ เหมือนกับเห็นผีก็ไม่ปาน

“หรือว่าลู่กวงพลาดแล้ว? เป็นไปได้ยังไงกัน?” ลูกน้องรายหนึ่งของฉินฝู้กุ้ยก็เอ่ยขึ้นด้วยความช็อกเช่นเดียวกัน จ้องเขม็งไปที่เจียงฉี

ชั่วพริบตา สีหน้าของพวกฉินฝู้กุ้ยต่างก็เปลี่ยนเป็นสับสนจนถึงขีดสุด

เมื่อครู่นี้ยังรอข่าวที่เจียงฉียอมอ่อนข้อเชื่อฟังคำสั่งอย่างปลื้มปริ่ม พวกเขาก็รอรับเงินอย่างมั่นคงเหมือนหมาตาย

แต่คิดไม่ถึง นี่เพิ่งจะกี่นาที เจียงฉีปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาเดี๋ยวนี้?

นี่คงจะไม่ใช่หมายความว่า คนที่ลู่กวงพาไปด้วยต่างก็ราบคาบหมดแล้ว?

“ฉินฝู้กุ้ย แม่ของฉันถูกแกจับไปไว้ที่ไหนแล้ว?” เจียงฉีเอ่ยถามด้วยเสียงที่เยือกเย็น จ้องเขม็งไปที่ฉินฝู้กุ้ยด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโมโห

ดวงตาของฉินฝู้กุ้ยหรี่ลงเล็กน้อย คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย หลังจากเข้าใจความคิดที่เจียงฉีพาคนเข้ามา เขาไม่ตื่นเต้นอีกต่อไป และก็ไม่หวาดกลัวเด็กหนุ่มที่ฝีมืออาจหาญคนนี้อีกเช่นเดียวกัน

ใช่สิ！แม่ของเจียงฉีก็ยังอยู่ในมือของตนเอง กูลนลานอะไรกัน?

หรือว่าเจียงฉียังจะสามารถพลิกฟ้าได้? ยังกลัวมันไม่ยอมเชื่อฟัง?

ต่อให้มันเชิญผู้เชี่ยวชาญด้านการต่อสู้มา แล้วนั่นจะยังไงได้อีก?

ตัวเองลมพายุคลื่นทะเลใหญ่เห็นมาเยอะแล้ว หมัดรุนแรงอีกแค่ไหนก็มีวิธีการที่จะรับมือ！

“หึ” ฉินฝู้กุ้ยหัวเราะขึ้นอย่างประชดประชัน สังเกตหลินอิ่งครู่หนึ่ง ก็หันไปทางเจียงฉีอีกครั้ง “แม่ของแกหายไปแล้ว เกี่ยวอะไรกับฉัน?”

“พวกแกไอ้โง่ทั้งสองคงจะไม่ได้มาที่ฉินหยุนโล๋หาเรื่องให้กับฉันหรอกมั้ง?” ฉินฝู้กุ้ยดูดซิการ์คำหนึ่ง เอ่ยขึ้นด้วยท่าทีเต็มร้อย

“ไม่เกี่ยวกับแก?” ความโมโหของเจียงฉีทะลักขึ้น เอ่ยซักว่า “ลู่กวงคือลูกน้องของแก มันจับตัวแม่ของฉันไป แกกล้าบอกว่าแกไม่รู้?”

ฉินฝู้กุ้ยเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า “เจียงฉี แกคงจะไม่ได้คิดว่าจัดการลู่กวงไปคนหนึ่ง ก็สามารถผยองต่อหน้าของฉันได้หรอกล่ะมั้ง? แกรู้หรือไม่ว่า นี่คือที่ของใคร?”

“แกแน่ใจว่า แกจะแกล้งตายก็ไม่ยอมปล่อยคน?” เจียงฉีซักถามด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ

“อ๋อ? นี่แกกำลังข่มขู่ฉันหรอ?” ฉินฝู้กุ้ยหัวเราะประชดประชันอย่างไม่แยแส “ลู่กวงก็เป็นขยะคนหนึ่ง แม้แต่แกก็จัดการได้ แต่ว่าคราวนี้ก็ดีแล้ว ตัวแกเองมาส่งถึงที่”

“เจียงฉี ในเมื่อแกรู้ว่าแม่ของแกอยู่ในมือของฉัน แกอยากจะช่วยชีวิตเธอใช่หรือเปล่า?” ฉินฝู้กุ้ยพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าหยอกเย้า “งั้นก็แสดงท่าทีขอร้องคนของแกออกมา！ทำให้ชัดเจน ตอนนี้เป็นใครที่ครอบครองอำนาจในการตัดสิน！แกแม่งนึกว่าเรียกผู้เชี่ยวชาญในการต่อสู้มา แอบปะปนเข้ามาในห้องรับรองพิเศษ ก็จะสามารถข่มขู่ฉันได้?”

“ตอนนี้แกคุกเข่าลงให้กับกู！ค่อยให้ผู้ต่อสู้ที่ไม่รู้จักความเป็นความตายด้านข้างของแก คุกเข่าลงขอโทษพี่น้องของฉัน！”

ฉินฝู้กุ้ยลุกพรึ่บขึ้นมา ออร่าเต็มสิบ ออกคำสั่งต่อหน้าหลินอิ่งและเจียงฉี

“กูให้เวลาพวกมึงสองคนสิบวินาที！” ฉินฝู้กุ้ยเอ่ยขึ้นอย่างเผด็จการเต็มร้อย “ขุกเข่าโขกหัว！จากนั้น เจียงฉี มึงค่อยตรงไปตรงมากับกู เซ็นสัญญาส่งต่อบริษัทโอเชี่ยนอสังหาริมทรัพย์ให้หมด ไม่เช่นนั้น ตอนนี้ฉันก็จะโทรศัพท์ จัดการกับแม่ของแก！”

ในสายตาของเขา หลินอิ่งก็เป็นเพียงแค่บอดี้การ์ดมืออาชีพที่เจียงฉีจ่ายเงินจ้างมาก็เท่านั้นเอง จะให้ต่อสู้ได้อีกแค่ไหนแล้วจะยังไง? แม่ของเจียงฉียังอยู่ในมือ ก็คือไพ่ใบเอกที่ไม่มีทางแพ้ได้！

เจียงฉีโมโหจนถึงขีดสุด จ้องเขม็งฉินฝู้กุ้ยอย่างรุนแรง คิดไม่ถึงว่าฉินฝู้กุ้ยยังจะกล้าหยิ่งผยองขนาดนี้ คิดไม่ถึงว่าจะกล้าเรียกหลินอิ่งคุกเข่าให้กับเขา? ความตายมาถึงตัวแล้วยังไม่รู้จริงๆ

เพียงแต่ ท่าทีที่หยิ่งผยองนี้ของฉินฝู้กุ้ย ก็ไม่แปลกเพราะสติปัญญาของเขาต่ำเกินไป อย่างไรเสีย เขาก็ไม่เคยเห็นวิธีการและความสามารถที่พลิกฟ้าพลิกแผ่นดินของหลินอิ่ง！

“ประธานหลิน ดูเหมือน ฉินฝู้กุ้ยจะไม่ยอมจำนนแล้วครับ คุณดูว่าจะจัดการเขายังไงเถอะ” เจียงฉีเอ่ยขึ้นอย่างเคารพนบนอบ ถอยไปยังด้านหลังของหลินอิ่ง

หลินอิ่งมองดูฉินฝู้กุ้ยครู่หนึ่งด้วยสายตาที่เยือกเย็น

สายตานี้มองจนฉินฝู้กุ้ยในใจรู้สึกเยือกเย็น รู้สึกเหมือนถูกปีศาจตนหนึ่งจับจ้องยังไงอย่างงั้น ทั่วทั้งร่างกายเหน็บหนาวไปหมด

“ประธานหลิน? หมายความว่าอะไร? เจียงฉี เขาไม่ใช่บอดี้การ์ดของแก?”ฉินฝู้กุ้ยเอ่ยขึ้นอย่างตื่นตระหนกประหลาดใจ จ้องเขม็งไปที่หลินอิ่ง อยู่ๆรู้สึกเหมือนเรื่องราวไม่ได้ง่ายขนาดนั้น