บทที่ 107 วิลล่านี้เป็นของคุณแล้ว

บทที่ 107 วิลล่านี้เป็นของคุณแล้ว

“สามีคะ คุณทำอะไร? ทำไมคุณอยู่ดีๆก็มาตีฉัน? คุณกินยาผิดหรือเปล่า?”อูฉู่เวินพูดอย่างออดอ้อน และเธอทำตัวยั่วยวน ดูเหมือนเธอน้อยใจมาก

“แกยังกล้าจะพูดอีก!” สีหน้าของฉินอวี่เต็มไปด้วยความโกรธ เส้นเลือดดำที่อยู่บนหน้าผากโผล่ออกมา ก้าวขึ้นไปก็ตีด้วยเสียงบังๆๆ ตีหน้าเธออย่างบ้าคลั่ง ทำให้อูฉู่เวินร้องไห้อย่างเสียงดัง น้ำตาไหลเต็มหน้า

“ไอ้กะหรี่ที่ปากเหี้ย ทีหลังอย่าเรียกฉันเป็นสามี!ไอ้ไร้ยางอาย ได้รับทะเบียนสมรสกันแล้วเหรอ?”ฉินอวี่พูดอย่างรุนแรง “อย่ามาทำตัวยั่วยวนที่นี่ น่าเกลียด! รองเท้าขาดๆที่เหมือนแก ใครจะเอา?”

“แก! ฉินอวี่ แกนี่!”อูฉู่เวินจับหน้าอกของตัวเอง เธอโดนด่าจนหน้าแดง จะอาเจียนเป็นเลือดแล้ว

อูฉู่เวินไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมฉินอวี่ถึงทุบตีตัวเอง เมื่อหลังจะเขารับสายและก็เปลี่ยนหน้าไปทันที

รักกันมันมาก่อนไม่ใช่เหรอ? วันนี้บอกว่ามาดูห้องแต่งงานไม่ใช่เหรอ?

“แกอะไร แกม้วนตัวไปจากที่หน้าฉันเดี๋ยวนี้ ถ้าเจอกันหนึ่งครั้งฉันก็จะตีแกหนึ่งครั้ง!” ฉินอวี่กล่าวอย่างรุนแรง “ฉันเตือนแกนะ ทีหลังในข้างนอกอย่างพูดชื่อตระกูลฉิน แกได้ยินไหม? ถ้าจะใช้ชื่อเสียงของฉันเพื่อตอแหล กูก็จะฆ่าตระกูลอูของแกให้หมด!”

“อยากไปดูห้องจัดงานแต่งงานกับฉันอีก?แค่รองเท้าที่ขาดๆเหมือนแก มีอาวุโสอยู่ในวิลล่าที่ราคาหนึ่งร้อยล้านได้ด้วยเหรอ?”ฉินอวี่ดูเหมือนยังไม่หายโกรธ ขึ้นไปเตะอูฉู่เวินและทำให้เธอล้มลงไปที่พื้น

แม้ว่าฉินอวี่เตะให้อูฉู่เวินล้มลงที่พื้น เขาก็ยังโกรธ มองไปที่หลินอิ่ง ร่างกายของเขาหวาดกลัวและขนของเขาก็ลุกชัน

ไอ้เหี้ย เกือบจะถูกไอ้ดอกทองนี่ทำให้เขาตายทั้งตระกูล! เธอกล้าที่จะด่าท่านหลิน!

เมื่อสองชั่วโมงก่อน ฉินอวี่พึ่งได้ยินพ่อเขาฉินฝู้กุ้ยพูดว่า เขาขอสวามิภักดิ์กับเจียงฉีและคนใหญ่คนโตที่อยู่หลังเจียงฉี ยังบอกวิธีการอันทรงพลังและพลังงานอันทรงน่ากลัวของคนใหญ่คนโตนั้นที่เป็นเบื้องหลังของเจียงฉีให้ฟังด้วย ว่าพวกตระกูลฉินของพวกเขาจะพัฒนาขึ้นในเมืองชิงหยูนแล้ว มีคนแบบนี้เป็นเบื้องหลังให้

เพียงแค่ว่า พ่อไม่ยอมบอกว่าคนใหญ่คนโตนั้นเป็นใคร

แต่ว่า ตอนเมื่อกี้ พ่อโทรหาและด่าเขา บอกว่าคนใหญ่คนโตที่อยู่เบื้องหลังเจียงฉีก็คือหลินอิ่งที่อยู่ตระกูลจาง! บอกอีกว่าเมื่อกี้เขาโทรกับหลินอิ่งได้ยินทั้งหมดแล้ว!

ฉินฝู้กุ้ยสั่งแบบนี้และจิตวิญญาณของฉินอวี่เกือบจะหายไปด้วยความหวาดกลัว

ฉินอวี่ก็ไม่ใช่ลูกคนรวยที่ไม่เอาไหนที่ธรรมดา เขาทำงานกับพ่อเขาฉินฝู้กุ้ยด้วย คอยดึงหูเข้ากระซิบกระซาบสั่งสอน ฉลาดมาก เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลังจากที่ยืนยันว่าหลินอิ่งเป็นคนใหญ่คนโตที่น่ากลัวนั้นแล้ว ยังคงเป็นเบื้องหลังของพ่ออีก!

ในเวลาที่ฉินอวี่ตกใจ เขาก็คิดได้ที่จะใช้มาตรการปฏิบัติ ต้องทำให้ท่านหลินพอใจ มิฉะนั้นหลังจากวันนี้ตระกูลฉินจะถูกฆ่าจริงๆ!

“ฉินอวี่ คุณได้ยินข่าวลือจากภายนอกเหรอ อย่าสงสัยฉันสิ ฉันไม่ได้รองเท้าขาดๆ ฉันชอบคุณคนเดียวจริงๆ”อูฉู่เวินทำตัวน่าสงสาร”แม้ว่าคุณจะตีฉัน ฉันก็ไม่ทิ้งคุณเหรอ”

“อย่าโกรธฉันแล้ว ฉันจะอธิบายให้ฟังทีหลัง เราไปดูห้องจัดงานแต่งงานกันก่อนดีกว่า”อูฉู่เวินแสร้งทำตัวน่าสงสารและพูด แต่ในใจเธอคิดอยู่ว่าฉินอวี่รู้เรื่องคบซ้อนของเธอได้ไง เธอทำอย่างซ่อนมากไม่ใช่เหรอ

อย่างไรก็ตาม เธอไม่ยอมให้ฉินอวี่ที่เป็นสามีที่ฐานะร่ำรวยไป ฉินอวี่นั่นเป็นคนที่รองกว่าซูนเหิง หวางจื่อเหวินและโจปินที่เป็นพวกระดับชั้นแรกชั้นเดียวเอง! ต้องยึดมั่นกับเขา แม้ว่าจะต้องหย่าร้างในอนาคต อย่างน้อยก็ต้องอาศัยอยู่ในวิลล่าที่มีค่าหนึ่งร้อยล้าน และสามารถแบ่งทรัพย์สินได้อีก!

“ไอ้สาด แกกำลังฝันอยู่เหรอ! ไอ้ไร้ยางอาย ฝันไปเถอะ อยากจะไปดูห้องแต่งงานอีก แกควรค่าไหม?" ฉินอวี่ยิ่งฟังยิ่งโกรธ

ในความเป็นจริงฉินอวี่ก็ไม่มีความรักอะไรต่ออูฉู่เวิน เขาก็แค่เล่นอูฉู่เวินเฉยๆ เรื่องที่อูฉู่เวินคบซ้อนที่ข้างนอกในใจเขาก็รู้ ก็แค่อยากเล่นเฉยๆ ไอ้รองเท้าขาดยังอยากจะอาศัยในห้องแต่งงานอีก? ไอ้เหี้ย รุกรานท่านหลิน วันนี้ไม่ฆ่าเธอก็โชคดีแล้ว!

ฉินอวี่กล่าวอย่างรุนแรง “แกคบซ้อนกับคนข้างนอกคิดว่าฉันไม่รู้หรือไง ยังแสร้งทำตัวน่าสงสารที่นี่อีก?คุกเข่าลงขอโทษประธานจางและผู้ช่วยหลินทันทีและตีหน้าของตัวเอง ได้ยินไหม!”

“หา? ฉินอวี่ แกพูดอะไร?ให้ฉันขอโทษพวกเขา?”อูฉู่เวินพูดอย่างไม่น่าจะเชื่อ หลังจากการโทรเมื่อกี้ เกิดอะไรขึ้น? ทำไมรู้สึกว่าท้องฟ้าจะถล่ม!

“แกฟังไม่รู้เรื่องใช่ไหม คุกเข่าขอโทษประธานจางและผู้ช่วยหลิน!”

ฉินอวี่พูดอย่างรุนแรงและรีบขึ้นไปก็คือตีและเตะอย่างรุนแรง ไม่สนใจว่าเธอป็นผู้หญิงหรือไม่ จนทำให้อูฉู่เวินหน้าบวมปูด น้ำมูกก็ไหลด้วย

หลังจากการตีเสร็จแล้ว ดูเหมือนว่าเขายังไม่หายความโกรธ ฉินอวี่รีบวิ่งเข้าไปในรถปอร์เช่สีน้ำเงิน และหยิบหนังสือพิมพ์สีดำม้วนหนึ่งแล้วกระแทกหัวของอูฉู่เวินอย่างแรง

“คุกเข่า! ฉันพูดแค่ครั้งเดียว!” ฉินอวี่พูดอย่างเย็นชา