ตอนที่ 147
บทที่ 147 แทนที่จะรับผิดกลับมาเรียกร้องเงินชดใช้
October 28, 2026
บทที่ 147 แทนที่จะรับผิดกลับมาเรียกร้องเงินชดใช้
จางฉีโม่กับหลินอิ่งรับประทานอาหารค่ำใต้แสงเทียนเสร็จสิ้นไปอย่างงดงาม
ไปเดินเล่นริมแม่น้ำ และขับรถกลับไปที่วิลล่าหิมะมังกร
หลินอิ่งเดินกลับไปที่ห้องนอนบนชั้นสาม มองไปยังถุงขยะที่ไม่เข้ากัน โทรหาทั้งเจียงฉีและเสิ่นซานเพื่อจัดการเรื่องบางอย่าง
เช้าตรู่ วันรุ่งขึ้น
โต๊ะอาหารที่ชั้นหนึ่งรายล้อมไปด้วยผู้คนเป็นครอบครัวใหญ่ที่กำลังรับประทานอาหารเช้าอยู่ สีหน้าของทุกคนก็แตกต่างกันไป
หลินอิ่งและจางฉีโม่ลงไปชั้นล่าง ทั้งสองนั่งลงบนเก้าอี้ หลี่ผูก็รีบนำซุปติ่มซำชั้นเลิศและโจ๊กที่ปรุงด้วยตัวเองมาเสิร์ฟให้
"เฮ้ๆๆ! นี่หมายความว่ายังไง? เรากินน้ำเต้าหูดื่มปาท่องโก๋ ทำไมพวกนายถึงได้กินของดีอย่างนี้? ดูถูกกันงั้นเหรอ?" ลู่ซีหย่วนกล่าวอย่างไม่ยินยอม เห็นของที่จางฉีโม่กับหลินอิ่งกินเกรดสูงกว่าของครอบครัวเขาระดับหนึ่ง ในใจก็รู้สึกอึดอัดมาก
“พวกนายอยากกินอะไร ทำเองไม่เป็นหรือไง?” หลินอิ่งพูดเรียบ ๆ พลางคนถั่วแดงไปด้วย
"คุณป้า พี่ฉี พวกคุณไม่สั่งสอนเจ้าหลินอิ่งนี่สักหน่อยเหรอ? ถึงได้ยังหยิ่งยโสขนาดนี้ ให้แต่ตัวเองกินของดี ๆ ให้พวกเรากินของห่วย ๆ จะมีเหตุผลแบบนี้ได้ยังไง?" ลู่เสี่ยวเจี้ยนกล่าวอย่างไม่ยี่หระ
"หลินอิ่ง นายทำแบบนี้มันใช้ได้เหรอ จัดให้ที่บ้านมีพ่อบ้านที่เชื่อฟังขนาดนี้ เพื่อจะรับใช้นายคนเดียวงั้นเหรอ?" ลู่หย่าฮุ่ยพูดอย่างเย็นชา มองไปที่หลี่ผูอย่างน่าเกรงขาม "แกรีบไปทำมาให้พวกเราทุกคน คนละถ้วยเดี๋ยวนี้!"
จู่ ๆ ก็ไฟลุกโชติ ผู้คนมากมายอย่างเขาล้วนกินอาหารเช้าจากแผงขายเพียงไม่กี่หยวน ทำไมเศษสวะอย่างหลินอิ่งถึงได้กินอย่างหรูหราขนาดนี้? แล้วยังให้พ่อบ้านทำมื้อเช้าให้เขาโดยเฉพาะอีก?
"ใช่! แกนั่นแหละไอ้แก่ จะเอาเงินโดยไม่ทำงานหรือไง? เร็วเข้า รีบไปทำมา" ลู่ซีหย่วนกล่าวด้วยน้ำเสียงออกคำสั่ง
“ขอโทษนะครับ ประธานหลินเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้ผม ผมช่วยทำอาหารให้ได้แค่ประธานหลินกับคุณนายหลินเท่านั้นครับ” หลี่ผูพูดอย่างใจเย็น
"พ่อบ้านแก่ ๆ อย่างแกยังกล้าที่จะหยิ่งผยองอีกเหรอ? เชื่อไหมฉันจะว่าโยนแกออกไป" ลู่เสี่ยวเจี้ยนพูดอย่างกำเริบเสิบสาน
จางฉีโม่ไม่ค่อยยินดีนัก พูดว่า "พวกคุณอยู่ที่นี่ได้ก็พอแล้ว ยังจะอยากอยู่ฟรีกินฟรีอีก? อยากกินอะไรทำไมไม่รู้จักไปซื้อเองล่ะ?"
"โอ้โห เยี่ยมมาก อาศัยอยู่ที่นี่เหรอ?" ลู่ซีหย่วนพูดด้วยท่าทางไม่น่าไว้ใจ "ยังไม่รู้ว่าพวกนายจะอยู่ได้นานแค่ไหน แล้วยังเอาวิลล่านี้มาพูดอีก?"
"พวกคุณไม่อยากอยู่ก็ไสหัวออกไปซะ ไม่มีใครให้พวกคุณเข้ามา" หลินอิ่งกล่าวนิ่ง ๆ
"หย่าฮุ่ย ซิ่วเฟิง ฟังดูสิว่ามันหมายความว่ายังไง ลูกเขยของพวกเธอเป็นพวกแบบไหนกัน?" ลู่ซีหย่วนกล่าวอย่างหัวเสีย
ลู่หย่าฮุ่ยและจางซิ่วเฟิงขมวดคิ้วมองไปที่หลินอิ่ง ตอนที่พวกเขากำลังจะพูดอะไรสักคำออกมา
ติ๊ดๆๆ
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น หลินอิ่งรับสาย
"ท่านหลิน สิ่งที่ท่านมอบหมายให้เมื่อคืนจัดการเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ผมรอท่านอยู่ที่ด้านนอกวิลล่าหิมะมังกร" เสียงที่เสิ่นซานเคารพดังมาจากอีกด้านหนึ่งของสายโทรศัพท์
"ดี" หลินอิ่งวางสายโทรศัพท์และมองไปที่จางฉีโม่ "ฉีโม่ ฉันมีเรื่องต้องไปจัดการก่อน เดี๋ยวสักพักคุณก็โทรหาเบอร์ที่ผมให้คุณอีกที เพื่อนผมจะช่วยคุณจัดการเรื่องการเงินเอง"