บทที่ 295 คนที่ทำงานแทนข้ามึงก็กล้าแตะต้องงั้นเหรอ?

บทที่ 295 คนที่ทำงานแทนข้ามึงก็กล้าแตะต้องงั้นเหรอ?

“นี่มัน? นิ่งเซวียน อย่าหุนหันพลันแล่น รอให้ผมมาจัดการกับสถานการณ์...........”

นิ่งจองเป่ายังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง โทรศัพท์ก็ถูกวางสาย และมีเสียงดังขึ้นพร้อมกับเสียงบี๊บสองครั้ง

นิ่งจองเป่าวางโทรศัพท์ สีหน้าดูซับซ้อน กดหมายเลข หลับตาและตกอยู่ในความคิด

เขาก็อยากจะฆ่าหลินอิ่งคนที่เรื่องเยอะคนนี้จะตาย?

เพียงแค่ว่า กลัวภูมิหลังของหลินอิ่งมากเกินไป นั่นไม่ใช่เรื่องตลกเลย

อีกอย่าง คนอายุเยอะมักจะฉลาด เขาไม่ใช่คนที่โง่เขลาเหมือนนิ่งเซวียนเลย

หลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง นิ่งจองเป่าก็เก็บโทรศัพท์มือถือ และไม่ได้โทรออกแม้แต่สายเดียว

เดิมที เขาอยากจะโทรหานิ่งจองเต้าพ่อของนิ่งเซวียน และขอให้นิ่งจองเต้ามาชักชวนนิ่งเซวียนสักหน่อยไม่ให้ทำผลีผลาม นิ่งเซวียนลูกชายคนโตของตระกูลนิ่ง มีเพียงคุณท่านและพ่อของเขาเท่านั้นที่สามารถคุมอยู่ได้ และทำตัวหยิ่งและครอบงำเกินไป

และส่วนนิ่งจองเต้ายังคงติดธุระอยู่ในต่างประเทศ และอีกสองสามวันข้างหน้าถึงจะกลับมาที่ตี้จิง

แต่หลังจากคิดอีกครั้ง นิ่งจองเป่าก็มีลูกคิดของตัวเองเช่นกัน

ในเมื่อนิ่งเซวียนอยากจะเผชิญหน้ากับหลินอิ่งอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง งั้นก็พอดีเลย ปล่อยให้นิ่งเซวียนไปลองดูภูมิหลังของหลินอิ่ง

ถ้าหลินอิ่งเอาชนะนิ่งเซวียนจริงๆ ถ้าอย่างนั้น ก็เป็นนิ่งเซวียนที่ทำให้หลินอิ่งขุ่นเคือง หากหลินอิ่งเป็นเพียงเสือกระดาษที่มีรูปร่างหน้าตาเพียงอย่างเดียว ถ้าอย่างนั้น เขาก็จะสามารถหาโอกาสโจมตีหลินอิ่งได้แล้ว!

เขาก็เพียงแค่คอยนั่งบนภูเขาและชมเสือต่อสู้กันเท่านั้น

จะต้องรู้ว่า นิ่งเซวียนไม่ใช่นิ่งเสี่ยวชิง หรือจ้าวเจี้ยนหนิงที่เป็นลูกหลานของผู้ร่ำรวยที่เอาไหนแบบนั้น

นิ่งเซวียนเป็นถึงลูกชายคนโตของตระกูลนิ่ง เขามีอำนาจที่ยิ่งใหญ่ในตระกูลนิ่ง ที่นอกเหนือจากหัวหน้าสามคนของตระกูลนิ่งแล้ว เขาเป็นคนเดียวที่สามารถระดมกองกำลังสายลับของตระกูลนิ่งได้!

สายลับของตระกูลนิ่ง ล้วนได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี และก็ไม่ใช่บอดี้การ์ดธรรมดาที่จะสามารถเทียบได้!

ในอีกด้านหนึ่ง นิ่งเซวียนวางสายโทรศัพท์ และเลียริมฝีปากที่แห้ง เผยให้เห็นสายตาที่บูดบึ้งอย่างมาก

“คุณ คุณรู้ว่ามีตัวตนของผู้อาวุโสอยู่? คุณยังจะกล้าลงมือกับผมอีกงั้นหรือ?” นิ่งซวนมองไปที่นิ่งเซวียนด้วยท่าทางที่ไม่น่าเชื่อ และสีหน้าที่ประหลาดใจ

หลังจากรับสายโทรศัพท์ของนิ่งเซวียนแล้ว นิ่งซวนก็รู้สึกว่าความคิดของนิ่งเซวียนนั้นบ้าคลั่งจริงๆ เขาไม่ได้ใส่ใจกับคำสั่งสอนของบรรพบุรุษที่คุณท่านสืบทอดไว้ให้เลย ยังกล้าสงสัยในความแข็งแกร่งของผู้อาวุโสอีกด้วย?

“ทำไมผมถึงจะไม่กล้าแตะต้องคุณล่ะ? คุณก็ไม่ลองมองดูตัวเองว่าคุณมีฐานะอะไร?” นิ่งเซวียนพูดด้วยความภาคภูมิใจว่า “ผมไม่รู้ว่าทำไมพวกอาเจ็ดถึงกลัวหลินอิ่งขนาดนั้น แต่เมื่อมองลึกๆ แล้ว หลินอิ่งก็เป็นแค่ผู้อาวุโสของตระกูลนิ่งเท่านั้นเอง”

“คุณจะต้องเข้าใจไว้ว่า ผมนิ่งเซวียนเป็นลูกชายคนโตของตระกูลนิ่ง! ” นิ่งเซวียนกล่าวด้วยสีหน้ามีชัย “ในอนาคตผมจะเป็นคนดูแลตระกูลนิ่งแห่งตี้จิง! แม้ว่าหลินอิ่งจะเป็นผู้อาวุโส เขาก็ต้องเชื่อฟังผม? คุณเข้าใจไหม? ”

“อีกอย่าง คุณก็เป็นเพียงลูกชายที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลนิ่ง และลูกชายคนโตในตระกูลนิ่งอย่างผม ใครสำคัญกว่ากัน และใครมีน้ำหนักกว่ากัน หรือว่าหลินอิ่งจะแยกแยะไม่ออกงั้นหรือ?” นิ่งเซวียนกล่าวโดยสีหน้าอย่างมีชัยว่า “ถึงจะพูดถอยออกไปอีกก้าวหนึ่ง ถึงเวลานั้นผมก็ไปคุยกับหลินอิ่ง และแบ่งปันข้อดีบางอย่างกับเขา คุณยังจะคิดว่าเขายังจะช่วยคุณอยู่หรือไม่?”

นิ่งซวนส่ายหัว พร้อมกับเยาะเย้ยที่มุมปากของเขา นิ่งเซวียนไม่ได้เป็นคนประมาทเหมือนภายนอกจริงๆ สำหรับการคาดเดาเกี่ยวกับจิตใจของผู้คนนั้นทำได้เป็นอย่างดี

แต่น่าเสียดาย ที่นิ่งเซวียนไม่สามารถคาดเดาหลินอิ่งผู้อาวุโสได้

เพราะว่า หลินอิ่งไม่ใช่คนธรรมดาเลย และไม่สามารถคาดเดาจากมุมมองของคนธรรมดาได้เลย

“หึ คุณยังคงเยาะเย้ยอยู่หรือ? ” นิ่งเซวียนมองไปที่ท่าทางของนิ่งซวนที่เป็นเช่นนี้ และรู้สึกไม่พึงพอใจอย่างมาก สำหรับคนอย่างไอ้ขยะแบบนี้ คนที่ใกล้จะตายแล้วยังคงแสร้งทำเป็นอยู่ต่อหน้าเขาอีกงั้นเหรอ?

พัฟ! พัฟ!

นิ่งเซวียนยกมือของเขาขึ้น และตบเข้าที่ใบหน้าของนิ่งซวนไปสองที

การแสดงออกของนิ่งเซวียนมืดมนลง และกัดฟันไว้แน่น