บทที่ 302 คนตระกูลนิ่งสุดทนแล้ว

“พ่อ กลับมาสักที เมื่อวานผมอยู่กรุ๊ปก่อสร้างที่สาม ได้รับความอับอายขนาดไหน พ่อต้องช่วยผมแก้แค้นนะครับ”

นิ่งเซวียนเห็นพ่อกลับมา ก็ลุกขึ้นจากที่นั่งทันที พูดอย่างน่าสงสาร

นิ่งจองเต้าสีหน้าเคร่งเครียด พูดว่า “นั่งลงเดี๋ยวนี้ เป็นถึงคุณชายใหญ่ตระกูลนิ่ง เจอเรื่องแค่นี้ ก็เอะอะโวยวาย ตะโกนเสียงดัง ยังมีระเบียบไหม? จะทำการใหญ่โตได้ยังไง?”

ต่อว่าเสียงดัง นิ่งเซวียนสีหน้าตื่นเต้น นั่งกลับไปที่เดิม

“น้องหก น้องเจ็ด สองคนก็นั่งลง”

พูดไปด้วย นิ่งจองเต้าก็นั่งลงตำแหน่งประธาน สีหน้าเคร่งเครียด ดูน่าเกรงขาม

เขาอายุห้าสิบปี แต่ดูแล้วยังคงแข็งแรง ดูเหมือนอายุเพียงสี่สิบต้นๆ หน้าตายังคงสดชื่น

นิ่งจองเสิ้งกับนิ่งจองเป่านั่งกลับไปที่เดิม สีหน้ายังคงแสดงความเคารพ

นิ่งจองเต้าอยู่ในตระกูลนิ่ง เป็นที่น่าเกรงขาม พูดจาเด็ดเดี่ยว

“ได้ยินว่า คนนั้นในตำนานมาถึงตี้จิงแล้ว ชื่อว่าหลินอิ่ง?” นิ่งจองเต้าพูดอย่างเชื่องช้า “ยังหาเรื่องตระกูลนิ่งของเราไม่หยุด? แม้แต่เซวียนเอ๋อ ก็เกือบถูกเขาฆ่า?”

ได้ยินคำถามของนิ่งจองเต้า นิ่งจองเสิ้งสีหน้าหนักใจ มองนิ่งจองเต้าที่สีหน้าเย็นชา

ในใจรู้ว่า นิ่งจองเต้าโกรธจริงแล้ว

“มีเรื่องนี้จริง” นิ่งจองเสิ้งพูดจริงจัง “ฝีมือหลินอิ่งคนนี้ไม่ธรรมดา นิ่งเซวียนมีทหารลับติดตาม ได้ยินว่าแค่เขาคนเดียวเท่านั้นยังสู้กันไม่ไหว”

“ฝีมือไม่ธรรมดา? เหอะ” นิ่งจองเต้าสีหน้าดูถูก ทำเสียงเย็นชา “ฉันจะดูว่ามันเก่งแค่ไหนกัน มีแค่กำปั้นเปล่าๆ ยังกล้าท้าทายตระกูลนิ่ง?”

เขาไม่ได้เห็นเรื่องฝีมือเก่งกาจของหลินอิ่งอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย เรื่องนี้ ในสายตาเขา เป็นแค่เรื่องเด็กอนุบาล ยกเว้น หลินอิ่งมีความสามารถเกินคนธรรมดาอย่างคำเลื่องลือ แบบนั้นถึงจะมีความน่าเกรงขาม

แต่ได้ยินว่า หลินอิ่งอายุเพียงยี่สิบต้นๆ ทำไมถึงมีวิชาการต่อสู้ได้ถึงจุดสูงสุดได้?

“นี่......ก็ไม่แน่ เพราะเป็นคนในตำนานคนนั้น” นิ่งจองเป่าพูดสีหน้าจริงจัง

“หลินอิ่งครั้งนี้ กล้าลงมือกับเซวียนเอ๋อหนักขนาดนี้ ฉันไม่ปล่อยให้มันได้ออกจากตี้จิงแน่” นิ่งจองเต้าพูดเสียงเรียบ น้ำเสียงเต็มไปด้วยแรงอาฆาต

ทุกคนในตระกูลนิ่งที่นั่งอยู่ ล้วนได้กลิ่นอายของเลือด

ฝีมือนิ่งจองเต้าโหดเหี้ยมแค่ไหน เรื่องนี้ไม่ต้องให้ใครพูดมาก ทุกคนในตระกูลนิ่งใครที่กล้าคัดค้านเขา ก็ได้หายไปจากโลกนี้ไปแล้ว

“พี่รอง ผมเห็นด้วยกับคำพูดพี่ ครั้งนี้หลินอิ่งทำเกินไป ต้องเอาคืนให้หนัก” นิ่งจงเสียนที่นั่งอยู่ตรงมุม พูดด้วยสีหน้าโกรธแค้น

นิ่งจองเสียนก่อนหน้านี้ถูกหลินอิ่งเหยียบอย่างสาหัส โกรธแค้นในใจมาตลอดอยากแก้แค้นหลินอิ่ง แต่ถูกนิ่งจองเป่าขัดขวางไว้ วันนี้ถึงรู้ว่าหลินอิงเป็นทายาทของผู้อาวุโสในตำนานคนนั้น มิน่าถึงได้กล้าอวดดียโสโอหัง

แต่หลินอิ่งกลับรนหาที่ตายไปหาเรื่องนิ่งเซวียน เขาทำกับคุณชายนิ่งท่านนี้อย่างรุนแรง นิ่งจองเต้ามีแรงอาฆาต เขาก็ไม่ห่วงไม่มีโอกาสแก้แค้น

“จองเสียน เรื่องของนายฉันก็ได้ยินแล้ว ฉันจะช่วยนายแก้แค้นเอง” นิ่งจองเต้าพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ขอบคุณพี่รอง” นิ่งจองเสียนลุกขึ้นทันที พูดขอบคุณอย่างจริงจัง

“จองเป่า ได้ข่าวว่าเพื่อทนหลินอิ่งแล้ว ทำลูกเขยตัวเองขาหักเลยเหรอ? ตอนนี้ทางด้านตระกูลจ้าวตามถามสาเหตุเรื่องนี้ตลอด นายจะพูดยังไง?” ทันใดนั้น นิ่งจองเต้าหันไปมองนิ่งจองเป่าสายตาเย็นชา

“ผม......พี่รอง ผมก็ทำอะไรไม่ได้ ก่อนที่พี่กลับมา ผมไม่กล้าตัดสินใจทำอะไรเอง กลัวทำให้งานพี่เสีย” นิ่งจองเป่าพูดสีหน้าจริงจัง