บทที่ 305 เอาน้ำชาที่เย็นแล้วมาต้อนรับผม?

คำพูดอันเย็นชาของหลินอิ่ง ทำให้ทุกคนตะลึง

ไม่มีใครคิดได้ว่า ผู้อาวุโสหลินที่ดูอายุน้อยท่านนี้ พฤติกรรมจะดูเฉียบขาดเคร่งขรึมขนาดนี้

นิ่งจองเต้าที่เป็นผู้นำตระกูลคนนี้ เพียงแค่คิดว่าฐานะตัวเองไม่ยอมก้มหัวเคารพหลินอิ่ง เขาก็เอาคืนทันที ท่าทางน่าเกรงขาม

นิ่งจองเต้าแววตาเย็นชา จ้องหลินอิ่งไม่ละสายตา ความโกรธในใจกำลังเดือด

ไอ้หลินอิ่งอวดดีคนนี้ กล้าอวดดีต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้?

ไม่รู้ว่ากี่ปีแล้ว ที่ไม่มีคนกล้าอวดดีต่อหน้าเขานิ่งจองเต้า

“ผู้อาวุโสหลิน ท่านมาตี้จิงครั้งแรก ยังไม่ผ่านการรับรองตำแหน่งผู้อาวุโสตระกูลนิ่งจากนายท่านเลย ก็เย่อหยิ่งขนาดนี้ คุณจะคิดไปเองเกินไปหรือเปล่า?” นิ่งจองเต้าพูดเสียงเรียบ

“คิดไปเอง? คุณเป็นถึงผู้นำตระกูลนิ่ง เจอผมแล้วไม่เคารพ ไม่รู้ระเบียบตระกูลนิ่งใช่ไหม? หรือไม่พอใจ?” หลินอิ่งพูดอย่างเย็นชา “อีกอย่าง คุณคิดว่า ผมมาตระกูลนิ่งเพื่อตำแหน่งผู้อาวุโส?”

นิ่งจองเต้าอดกลั้นความโมโหในใจไว้ พูดช้าๆ “ผู้อาวุโสหลิน ถึงแม้คุณจะได้รับการยอมรับจากนายท่าน ผมในฐานะผู้นำตระกูลนิ่ง ก็ไม่จำเป็นต้องก้มเคารพคุณ คุณมาเพื่ออะไร พูดมาตามตรงเลย”

หลินอิ่งหัวเราะเย็นชา นิ่งไท่จี๋ยังไม่ตาย นิ่งจองเต้าก็อ้างตัวเป็นผู้นำขึ้นเอง?

ตระกูลนิ่งนี้ พลิกผันแล้วจริงๆ

หลินอิ่งมองนิ่งจองเต้า พูดว่า “ผมขอถามคุณ พ่อแม่นิ่งซวน ถูกใครฆ่า?”

ได้ยินแล้ว นิ่งจองเต้าขมวดคิ้ว คิดไม่ถึงว่าหลินอิ่งมาแล้ว ก็ถามเรื่องนี้ทันที?

นี่คงไม่ใช่คนไม่มีสมองหรอกนะ?

เรื่องของนิ่งซวนเขารู้ดี เพราะนี่คือคำสั่งของเขาให้ทหารลับไปฆ่าพ่อแม่ของนิ่งซวน ลบล้างตระกูลบ้านสามทุกคน

หลินอิ่งกลับมาเพื่อถามเรื่องไอ้น่าโง่สองคนนั้น มาเพื่อแก้แค้น?

“พ่อแม่นิ่งซวนตาย เป็นเพราะอุบัติเหตุเครื่องบินตก ไม่ได้ถูกใครฆ่า” นิ่งจองเต้าพูดด้วยเสียงเรียบ

“ออ? ใช่เหรอ?” หลินอิ่งพูดอย่างเรียบเฉย “วันนี้ทุกคนที่อยู่ในนี้รู้เรื่องไม่รายงาน วันหลังผมคิดบัญชีก็อย่าโทษผมละกัน”

น้ำเสียงอันเรียบเฉยนั้น แต่ทำให้ทุกคนในห้องรู้สึกถึงกลิ่นอายเลือด เพิ่มความกดดันในใจไม่น้อย

ตอนพูด หลินอิ่งใช้สายตาเย็นชามองทุกคนในห้องหนึ่งรอบ

เมื่อทุกคนมองเห็นสายตาของหลินอิ่งแล้ว ต่างก็ก้มหน้าโดยอัตโนมัติ ไม่กล้าสบตา

เพราะว่า เมื่อสบตาแล้ว พวกเขาก็รู้สึกว่าความลับในใจจะถูกอ่านออก เหมือนตกลงไปในบ่อน้ำ เนื้อตัวสั่น

ความรู้สึกแบบนี้ ก็เหมือนกับตัวเองถูกปีศาจจ้องมอง

“ผู้อาวุโสหลิน คุณอย่ามาสร้างเรื่องน่าตกใจในนี้ นี่เป็นเรื่องภายในของตระกูลนิ่ง ผมเป็นผู้นำตระกูล ต้องจัดการเรื่องให้เรียบร้อยแน่ ผู้อาวุโสไม่ต้องห่วง” นิ่งจองเต้าพูดอย่างไม่เกรงใจ

เขารู้สึกว่าหลินอิ่งพูดจาน่าตลก คิดว่าตัวเองเป็นใคร? ยังคิดบัญชี วันนี้แกก็หนีไม่รอดแล้ว

จะตายอยู่แล้วยังไม่รู้ตัวอีก ยังมาทำตัวใหญ่ที่นี่

ด้วยท่าทางการพูดจาอวดดีของหลินอิ่ง นิ่งจองเต้าก็ตัดสินใจแล้ว หลินอิ่งก็เป็นเพียงคนโผงผางคนหนึ่งเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องกลัวเลย ไม่ใช่คู่แข่งของเขาแน่นอน

แค่สองสามคำ นิ่งจองเต้าก็ดูถูกหลินอิ่งในใจไปมากพอสมควร

นิ่งจองเต้าสีหน้าหยอกล้อ ตบมือพูด “ผมว่า ผู้อาวุโสหลิน ท่านมาจากที่ไกล คงร้อนอบอ้าวน่าดู ดูน้ำหน่อยดีกว่า เอามา เทน้ำชาให้ผู้อาวุโสหลินแก้กระหายหน่อย”

พูดไป ข้างกายนิ่งจองเต้า ก็มีชายวัยกลางคนเดินออกมา ในมือถือน้ำชา เดินไปทางด้านหลินอิ่ง

คนนี้หน้าขาวเหมือนหยก ผมดกเต็มหัว สายตาเฉียบคม ท่าทางเหนือคนธรรมดา

“ผมเจียงกู่จือ ได้ยินชื่อเสียงท่านผู้อาวุโสมานาน ยินดีที่ได้พบท่าน” เจียงกู่จือเดินมาด้วยรอยยิ้ม ยืนถ้วยชาในมือไป

หลินอิ่งขมวดคิ้ว สำรวจดูเจียงกู่จื่อ คนคนนี้ลมหายใจแรง ฝีเท้าเบา เห็นชัดว่าเป็นยอดฝีมือกังฟูระดับสูงที่เห็นยาก

ในขณะที่เจียงกู่จื่อแนะนำตัว ผู้นำตระกูลที่นั่งทุกคน สีหน้าต่างก็มีอาการเปลี่ยนแปลง เห็นได้ชัดว่าเคยได้ยินชื่อเสียงเขามาก่อน