บทที่ 336 ยั่วยุให้ลุกเป็นไฟ

หลินอิ่งเหลือบมองจ้าวหลินเอ๋อร์ตามปกติ และพูดอย่างใจเย็นว่า “สิ่งที่ควรพูด ผมพูดกับคุณไปหมดแล้ว ผมไม่ต้องการให้คุณเข้ามาพัวพันกับผมอีก”

“คุณไม่อยากรู้เลยเหรอ ฉันตามหาคุณเจอได้ยังไง” จ้าวหลินเอ๋อร์พูดอย่างสนุกสนาน

จ้าวหลินเอ๋อร์ส่งคนมาติดตามการเคลื่อนไหวของถูซานในเมืองจงเทียนซิงเฉิงอยู่ทุกเมื่อ ในคราวนี้ถูซานไปช่วยเด็กนักเรียนหญิงหาความสัมพันธ์ทางด้านระบบบการศึกษาของตี้จิง และยังช่วยทำเรื่องการย้ายโรงเรียนเป็นการส่วนตัวอีกด้วย

สิ่งนี้ยังดึงดูดความสนใจของจ้าวหลินเอ๋อร์ ส่งคนไปตรวจสอบ และพบภูมิหลังทั้งหมดของลู่จิ้ง มาจากเมืองตุงไห่ ยืนยันว่าลู่จิ้งจะต้องมีความเกี่ยวข้องกับฉีหยิ่นแน่นอน ต่อมาก็ส่งคนมาจับจ้องลู่จิ้งไว้ตลอดเวลา

เมื่อหลินอิ่งมาที่พับหงเหรินก่วนในคืนนี้ คนที่ติดตามลู่จิ้งก็ได้รายงานไปที่จ้าวหลินเอ๋อร์ทันที เธอก็รีบมาทันที และพบเจอหลินอิ่ง

“คุณหมายความว่าอย่างไร?” หลินอิ่งขมวดคิ้ว จ้องเขม็งจ้าวหลินเอ๋อร์และถามว่า

จ้าวหลินเอ๋อร์กล่าวอย่างเย็นชาว่า “ฉีหยิ่น หากคุณหลบเลี่ยงฉันอีกครั้ง ฉันจะไปหาผู้หญิงป่าเถื่อนที่คุณแต่งงานด้วยอยู่ข้างนอกโดยตรง ฉันจะคอยดูว่าคุณจะอธิบายได้อย่างไรเมื่อถึงเวลานั้น!”

“ฉันรู้แล้วว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร เป็นพี่สาวของแม่นางปากตลาดลู่จิ้งคนนี้ในวันนี้ ผู้หญิงคนที่ชื่อจางฉีโม่ใช่ไหม? ” จ้าวหลินเอ๋อร์พูดด้วยท่าทางที่ควบคุมทุกอย่างอยู่ในมือ” เท่าที่ฉันรู้ จางฉีโม่ยังคงมีชื่อเสียงเล็กน้อยอยู่ในเมืองชิงหยูนของเมืองตุงไห่ เป็นประธานบริษํทเครื่องประดับขนาดเล็กแห่งหนึ่ง”

“ส่วนคุณ ฉีหยิ่นที่มีนามแฝงอยู่ในเมืองตุงไห่คือหลินอิ่ง? คุณยังเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านอยู่ที่นั่นเป็นเวลาสองปีใช่หรือไม่? ” จ้าวหลินเอ๋อร์กล่าวอย่างสนุกสนาน “ฉันไม่รู้เลยจริงๆ ว่า คุณเล่นความลึกลับอะไรอยู่”

“ชีวิตของผม ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ” หลินอิ่งกล่าวอย่างใจเย็น

ด้วยพลังและความสามารถของจ้าวหลินเอ๋อร์ เมื่อรู้ว่าตัวเองคือฉีหยิ่น จึงไม่ยากเลย ที่จะค้นหาเรื่องราวในอดีตของเขาในเมืองตุงไห่

“จริงเหรอ? ฉันไม่รู้เลยจริงๆ ว่าคุณคิดอะไรอยู่ในสมอง แม้แต่แม่นางปากตลาดอย่างลู่จิ้งก็ทนได้งั้นเหรอ? ” จ้าวหลิเอ๋อร์พูดอย่างไม่เข้าใจ “คนที่เหมือนกับลู่จิ้ง พี่สาวของเธอจะดีแค่ไหนกัน”

เธอไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมฉีหยิ่นถึงสามารถอาศัยอยู่กับคนระดับต่ำเหล่านี้เป็นเวลาหลายปีได้

“ฉีหยิ่น คุณไม่รู้หรือว่ามีอยู่คำพูดหนึ่ง? มังกรไม่อยู่กับงู” จ้าวหลินเอ๋อร์กล่าวอย่างภาคภูมิใจ “เช่นเดียวกับลู่จิ้ง ญาติทางครอบครัวของจางฉีโม่ พวกเขาทั้งหมดเป็นคนระดับต่ำ และพวกเขาไม่มีคุณสมบัติที่จะนับญาติกับคุณเลย พวกเขาไม่คู่ควร คุณเข้าใจหรือไม่?”

“คุณฉีหยิ่น เป็นลูกชายที่โดดเด่นของตระกูลฉีแห่งตี้จิง และเป็นมังกรของตระกูลฉี! หรือว่าคุณไม่รู้สึกมีความภาคภูมิใจในตัวเองบ้างเหรอ?” จ้าวหลินเอ๋อร์กล่าวอย่างภาคภูมิใจ “มีเพียงฉันจ้าวหลินเอ๋อร์เท่านั้น ที่สามารถคู่ควรกับคุณได้”

“เรารู้จักกันมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก และเราก็เกิดมาเพื่อเป็นคู่กันอยู่แล้ว” จ้าวหลินเอ๋อร์กล่าวอย่างตามที่ควรจะเป็น

ใช่ ในสายตาของจ้าวหลินเอ๋อร์ ไม่สำคัญหรอกว่าหลินอิ่งและจางฉีโม่จะแต่งงานกันหรือไม่ เพราะในหัวใจของเธอ เธอถึงเป็นภรรยาที่มีชื่อจริงของหลินอิ่ง

มีสัญญาการแต่งงานระหว่างคุณท่านยักษ์ใหญ่ของประเทศหลุงสองคนของตระกูลฉีและตระกูลจ้าว ซึ่งใหญ่กว่าท้องฟ้าอีกด้วย!

สำหรับพวกจางฉีโม่ พวกเขาเป็นแค่ผู้หญิงบ้านนอก และไม่สามารถอยู่บนเวทีระดับสูงได้

หลินอิ่งดูเหมือนปกติ และพฤติกรรมของจ้าวหลินเอ๋อร์ทำให้เขานึกถึงเพื่อนเก่าคนหนึ่ง คนที่อยู่ในเมืองตุงไห่หวางหงหลิง

หวางหงหลิงเป็นเช่นเดียวกับจ้าวหลินเอ๋อร์ ต่างก็เป็นลูกคุณหนูที่เกิดจากตระกูลที่ร่ำรวย ซึ่งนิสัยเสีย และครอบงำ

พวกเขาต่างก็มีความภูมิใจในตัวเอง

เพียงแต่ว่า มีความแตกต่างที่ชัดเจนระหว่างทั้งสองคน

หวางหงหลิงอย่างน้อยก็เป็นคนติดดินอยู่บ้าง รู้จักความสัมพันธ์ของมนุษย์ร้อนหนาวอยู่บ้าง เธอเพียงรู้สึกว่าเธอไม่ได้ต้อยไปกว่าจางฉีโม่เท่านั้น

และจ้าวหลินเอ๋อร์ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นพระเจ้าที่ไม่สามารถเข้ากับคนโลกทั่วไปได้ วางตำแหน่งตัวเองสูงเกินไปในใจของเธอ

ในสายตาของจ้าวหลินเอ๋อร์ ระดับของจางฉีโม่ และแม้แต่ผู้คนในเมืองตุงไห่ ล้วนมีตัวตนเหมือนมดตัวหนึ่ง ทั้งหมดอยู่ในระดับต่ำ และไม่สามารถเปรียบเทียบกับเธอได้เลย