บทที่ 383 งานเลี้ยงสังคมชั้นสูงของเมืองก่าง

“ไม่ อย่าฆ่าผม ผม ผมผิดไปแล้ว” ข่าเอ๋อร์พูดด้วยความหวาดกลัว กลัวจนตัวสั่น

เขาคุกเข่าอยู่บนพื้น ก้มหัวตัวสั่น ไม่กล้าเงยหน้ามองสายตาหลินอิ่ง

ในตัวหลินอิ่งมีความเย็นชาและอาฆาต ทำให้คนรู้สึกเหมือนตกอยู่ในบ่อน้ำแข็ง หนาวเย็นไปทั้งร่าง

น่ากลัวมาก คนประเทศหลุงคนนี้

ท่าเดียวทำให้เฟยบี่พิการไปเลย ฝีมืออันน่ากลัวแบบนี้ ทำให้ข่าเอ๋อร์ตะลึงกับสิ่งที่พบเห็น

ต้องรู้ว่า ยอดฝีมือผิวดำเฟยบี่คนนี้ที่เขาพามาวันนี้ นี่เป็นนักฆ่ามืออาชีพต่างประเทศระดับต้นๆเลยทีเดียว อย่างน้อยก็เป็นยอดฝีมือที่สู้กับฮาเดสได้

ข่าเอ๋อร์พาเฟยบี่มา ก็เพื่อจะจัดการกับฮาเดสได้ แบบนี้จะได้หัวเราะเยาะคริสอย่างได้ใจ ตั้งใจจะมาโชว์เป็นพิเศษ

แต่คิดไม่ถึง กลับมาเจอกับคนประเทศหลุงที่โหดเหี้ยมขนาดนี้ ทำเอาเฟยบี่ไม่มีแม้แต่โอกาสรับมือ ก็ล้มลงกระอักเลือดบนพื้นอย่างบ้าคลั่ง

แผนการที่คิดไว้เพื่อมาเหยียดยามเยาะเย้ยกลับล้มเหลวทุกอย่าง แต่กลับเขาถีบจนล้มลงกับพื้น จนขายหน้าอย่างสิ้นเชิง

“แค่นี้ก็กลัวแล้ว?” หลินอิ่งมุมปากยิ้ม “เมื่อกี้ไม่ใช่ยังพูดจาอวดดีไม่ใช่เหรอ?”

“ไม่ใช่ ผมไม่เก่ง ไม่อวดดี ผมผิดไปแล้ว คริส ยกโทษให้ผมนะครับ ให้เขาปล่อยผมไปเถอะนะ ผมไม่พูดจาอวดดีแล้ว” ข่าเอ๋อร์สีหน้าหดหู่ น้ำเสียงอ่อนลง พูดจาอ้อนวอน

คริสหัวเราะเย็นชาไม่พูด ไอ้หน้าโง่คนหนึ่ง

ต่อหน้าประธานหลิน ข่าเอ๋อร์ยังกล้าอวดดี? ยังกล้าด่านายทุนที่อยู่เบื้องหลังเขาเป็นหมูอีก? นั่นก็ไม่ใช่กำลังด่าประธานหลิน?

เพี๊ยะ

หลินอิ่งตบหน้าข่าเอ๋อร์จนตัวหมุน ตบหน้าเขาหน้าบวมเป็นซาลาเปา รอยฝ่ามือพิมพ์อยู่บนหน้า

“อ๊าก”

ข่าเอ๋อร์ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด กระอักเลือดไม่หยุด

เขาคิดไม่ตก เด็กหนุ่มประเทศหลุงคนนี้ทำไมแรงเยอะขนาดนี้ ฝ่ามือตบมา ก็ทำให้เขาเหมือนถูกรถชน ท้องไส้ปั่นป่วน ปวดไปทั้งตัว

นี่ถ้าไม่ระวังใช้แรงหนักกว่านี้ ไม่ทำเอาเขาตายคาที่เหรอ

“คนประเทศหลุงที่เคารพ ขอโทษด้วย ขอร้องอย่าทำร้ายผมอีกเลย ประเทศหลุงของพวกคุณมีคำพูดโบราณว่า ทหารสองทัพรบกัน ไม่ฆ่านักการทูต” ข่าเอ๋อร์ก้มหัวยอมแพ้ ถูกหลินอิ่งตบจนโฉมหน้าที่แท้จริงออกมาแล้ว แสดงโฉมหน้าที่อ่อนแอออกมา

“ยังรู้จักคำพูดนี้ด้วยเหรอ? น่าเสียดาย นี่ไม่ใช่การรบระหว่างทหารสองฝ่าย โม่เก๋อติงก็ไม่มีสิทธิ์เรียกตัวเองว่าเป็นคู่แข่งผม” หลินอิ่งพูดอย่างเรียบเฉย

“ฮาเดส ทำขามันพิการสองข้าง แล้วส่งกลับไป”

หลินอิ่งทิ้งคำพูดไว้ จากนั้นก็หันตัวเดินจากไป คริสคอยติดตามอยู่ข้างกาย

“อย่า อย่าทำให้ผมพิการ ผมยอมขอโทษกับความผิดที่ผมทำไปก่อนหน้านี้ ผมยินยอมชดใช้เงินเพื่อซื้อขาของตัวเอง ขอร้อง คนประเทศหลุงที่เคารพ ให้โอกาสผมสักครั้ง” สายตาข่าเอ๋อร์หวาดกลัว ขอร้องอย่างเสียงดังไม่หยุด

เสียงดังปัง ฮาเดสพุ่งเข้าไปชกข่าเอ๋อร์จนกระเด็น กดตัวเขาไว้บนพื้นเหมือนหมูที่ตายแล้ว จากนั้นก็ทั้งหมัดทั้งขาทุบถีบลงไปที่หัวเข่าของเขา

“เอื้อกอ๊าก”

ข่าเอ๋อร์ร้องออกมาเสียงดังอย่างกับหมูถูกเชือด แววตาซีดขาวด้วยความหวาดกลัว ปากก็กระอักเลือดไม่หยุด ขาทั้งสองข้างถูกทำร้ายขนเปลี่ยนรูป กลายเป็นคนพิการทันที

นี่เป็นผลตอบแทนอันเจ็บปวดที่เขาต้องชดใช้ สำหรับการดูถูกคนประเทศหลุง