บทที่ 395 ตอนนี้ รู้ว่าต้องมาขอร้องผมแล้ว?

“ประธานหลิน ท่านมาแล้วหรือ”

พอเห็นหลินอิ่งเดินออกมา หวางเฟิงเที๋ยนกับหนีซิงก็รีบลุกขึ้น ทั้งสองเดินเข้าไป หน้าตายิ้มแย้ม ก้มหัวอย่างเคารพให้หลินอิ่ง

“ประธานหลิน สวัสดีตอนเช้า ผมมาครั้งนี้นำสัญญาการโอนบริษัทภาพยนตร์และโทรทัศน์จื่อจิน มาพบท่านโดยเฉพาะ” หวางเฟิงเที๋ยนก้มตัวยิ้มแย้ม สีหน้าเคารพ

“ประธานหลิน เมื่อคืนระหว่างเรามีเรื่องเข้าใจผิด ขอโทษจริงๆ” หนีซิงหน้าตายิ้มแย้ม แววตาเป็นประกายมองไปที่หลินอิ่ง

หลินอิ่งหัวเราะเย็นชา แววตาเย็นชา มองไปที่หวางเฟิงเที๋ยนสองคน

สายตานี้ มองจนทั้งสองเงียบไม่กล้าออกเสียง ร่างกายสั่นไปทั้งตัว

“ตอนนี้ รู้ว่าต้องมาขอร้องผมแล้วเหรอ?” หลินอิ่งถามอย่างเย็นชา

หวางเฟิงเที๋ยนสีหน้าเคร่งเครียด ในใจกระวนกระวาย รู้สึกเสียใจมาก ทำไมต้องไปดูถูกหลิงอิ่งตามโม่เก๋อติง?

วันนี้ ที่พึ่งอย่างโม่เก๋อติงถูกหลินอิ่งเหยียบตาย คนฐานะเล็กๆอย่างตัวเอง จะเอาอะไรไปสู้กับอำนาจของหลินอิ่ง?

โดยเฉพาะ พวกเขาสองคนได้เห็นเหตุการณ์ทำเก่งกาจที่หลินอิ่งแสดงบนเวที รู้ว่าคนตรงหน้า ดูแล้วเหมือนเด็กหนุ่มที่สงบกันเอง แต่ความจริงเป็นคนโหดฆ่าคนตาไม่กะพริบ

ต๊อก

หวางเฟงเทียนทนรับแรงกดดันมหาศาลจากตัวหลินอิ่งไม่ไหว คุกเข่าไปทันที เหงื่อท่วมหน้าผาก

“ประธานหลิน ขอร้อง ปล่อยผมไปเถอะ ผมผิดไปแล้ว ผมไม่ควรไปอยู่ข้างคนโง่อย่างโม่เก๋อติงมาต่อต้านท่าน” หวางเฟิงเที๋ยนพูดทั้งน้ำตา

“ตอนแรกที่ฉีกสัญญาทิ้ง นั่นเป็นเพราะโม่เก๋อติงบังคับผม เขาเอาชีวิตผมมาข่มขู่ผม นั่นไม่ใช่ความหมายของผม ตอนแกผมอยากร่วมงานกับประธานหลิน” หวางเฟิงเที๋ยนก้มหัวหมอบกับพื้น หัวโคกพื้น ขอร้องไม่หยุด

“ประธานหลิน ครั้งนี้ผมเตรียมสัญญาโอนทั้งหมดมาแล้ว เอาบริษัทภาพยนตร์และโทรทัศน์จื่อจินทั้งบริษัทให้ท่านเลย ผมขอแค่ครึ่งหนึ่งของราคาที่ท่านให้ก่อนหน้านี้ ไม่ ผมเอาแค่เศษหนึ่งส่วนสาม ขายให้ท่านทันที”

“แกคิดว่า บริษัทภาพยนตร์และโทรทัศน์จื่อจินของแกตอนนี้ ยังคู่ควรกับราคาเท่าไหร่?” คริสพูดอย่างเย็นชา

หวางเฟิงเที๋ยนยังอยากพูดอะไรอีก แต่พูดไม่ออก

ใช่ ประธานหลินแม้แต่ลาตินกรุ๊ปบอกยึดก็ยึด โม่เก๋อติงจะฆ่าก็ฆ่า

บริษัทภาพยนตร์และโทรทัศน์จื่อจินเล็กๆของเขา จะเป็นอะไรได้?

หลินอิ่งสีหน้าเรียบเฉย มองนักธุรกิจแบบนี้ออกอย่างถ่องแท้แล้ว

คนอย่างหวางเฟิงเที๋ยนที่หวังแค่ชื่อเสียงผลประโยชน์แบบนี้ ไม่ได้คุกเข่าให้เขา แต่คุกเข่าให้กับเงินทอง

บริษัทภาพยนตร์และโทรทัศน์จื่อจินอันใหญ่โต หวางเฟิงเที๋ยนไม่อยากปล่อย

“ประธานคริส ขอโทษ ท่านช่วยผมพูดกับประธานหลินหน่อยนะ ต่อจากนี้ผมจะเชื่อฟังประธานหลินทุกอย่าง กิจการของบริษัททุกอย่างจะฟังคำสั่งท่านเท่านั้น” หวงเฟงเที๋ยนถูหัวเข่า ขอร้องอย่างตั้งใจ ต้องการอยู่รอดให้ได้

ไหว้พระผิดองค์ หวางเฟิงเที๋ยนพยายามอยากแก้ไข ไม่อย่างนั้น ถ้าถูกหลินอิ่งชำระบัญชี บริษัทภาพยนตร์และโทรทัศน์จื่อจินต้องล้มละลายแน่นอน

ถ้าเป็นแบบนี้ เขาก็จะสูญเสียงอำนาจเงินทองทุกอย่าง ชีวิตจะตกต่ำที่สุด

“ตอนนี้ถึงมาอ้อนวอนผม สายไปแล้ว”

หลินอิ่งทิ้งคำพูดไปหนึ่งประโยชน์

ทันใดนั้น หวางเฟิงเที๋ยนเหมือนถูกฟ้าผ่า สีหน้าซีดเซียว ตัวสั่นไปทั้งร่าง

“ประธานหลิน ท่านอย่าโกรธแบบนี้ซิคะ ประธานหวางเขาไม่ได้ตั้งใจจะต่อต้านท่าน” หนีซิงพูดเสียงออดอ้อน สายตาเย้ายวน เอียงตัวไปหาหลินอิ่ง

“ประธานหลิน ไม่ทราบว่า พอจะมีเวลากินข้าวกันไหมคะ ขอโอกาสให้ฉันได้ขอโทษประธานหลินหน่อยนะคะ” หนีซิงน้ำเสียงออดอ้อน พูดเสียงหวาน

หลินอิ่งไม่สะทกสะท้าน มุมปากยิ้มเย็นชา

“คริส ให้หยังเสียงของบริษัทผองเฟยมา จัดการสองคนนี้ซะ” หลินอิ่งพูดอย่างเรียบเฉย

พูดจบ เดินจากไป

“ครับ” คริสพูดอย่างเคารพ