บทที่ 408 ทำงานต้องลับมีดก่อน

หลินอิ่งส่ายหน้า มุมปากยิ้มขึ้น

คนที่หลงตัวเองคิดอะไรไปเองแบบนี้ ไม่มีอะไรต้องพูดด้วย

เข้าใจผิดว่าสิ่งที่ตัวเองเห็นในสายตานั้น ก็คือโลกทั้งใบ

“หยินจุน นายพูดเกินไปแล้วนะ”

ฉู่ฉู่พูดด้วยสีหน้าเย็นชา

“ฉันเคยพูดแล้ว ว่าคุณหลินเป็นแขกคนสำคัญของพ่อฉัน พวกเธอพูดอะไรระวังกันหน่อย พอได้แล้ว”

จากคำต่อว่านี้ สีหน้าหยินจุนเปลี่ยนทันที แววตาอิจฉาลุกเป็นไฟ จ้องหน้าหลินอิ่งตาไม่กะพริบ

เทพธิดาของเขา ฉู่ฉู่ ต่อว่าเขาต่อหน้าไอ้บ้านนอกคนหนึ่ง ไม่ไว้หน้าเขาเลยแม้แต่น้อย?

“คุณหลิน พวกคุณเข้าไปก่อนดีกว่า ต้องขอโทษจริงๆ ที่ทำให้คุณอึดอัดใจ” ฉู่ฉู่พูดด้วยสีหน้าลำบากใจ

“ไม่ต้องขอโทษ ไม่ใช่คนสำคัญอะไร ผมไม่ถือสา” หลินอิ่งพูดเสียงเรียบ

พูดไป ทั้งสองคนก็หันตัวเดินเข้าไปในห้องรับรอง

“ฉู่ฉู่ ทำไมเธอต้องขอโทษคนแบบนี้ด้วย? ไม่จำเป็นต้องเคารพมัน คนแบบนี้มันไม่มีสิทธิ์” หยินปิงพูดอย่างไม่พอใจ รู้สึกว่าฉู่ฉู่ไม่ไว้หน้าเธอและน้องชาย

หยินจุนสีหน้าแดงก่ำ รู้สึกอารมณ์ไม่ดี และไม่พอใจ

ฉู่ฉู่ต่อว่าเขา แต่กลับหันกลับไปขอโทษหลินอิ่ง?

มีสิทธิ์อะไร?

ทำไมไอ้ต้มตุ๋นแบบนี้ ถึงได้รับความชื่นชมจากฉู่ฉู่?

“แสดงเก่งมากนะ? คิดว่าตัวเองเป็นใคร? ไม่ถือสา? แกกล้ามีเรื่องกับฉันเหรอ?” หยินจุนพูดเสียงเย็นชา เหมือนกับถูกเหยียดยามอย่างร้ายแรง โมโหจนอยากพุ่งเข้าไปตบหน้าหลินอิ่ง

หลินอิ่งไม่พูดอะไร แค่ยิ้มบางๆ แล้วส่ายหัว

สำหรับท่าทางของหลินอิ่ง ยิ่งทำให้หยินจุนรู้สึกโมโห รู้สึกว่านี่เป็นการเยาะเย้ย

หยินจุนยืนมองหลินอิ่งเดินจากไปพร้อมฉู่ฉู่แบบนั้น ทำให้ความโมโหในใจเขาลุกเป็นไฟ

“สักวันฉันต้องเปิดเผยโฉมหน้าที่แท้จริงของแก ไอ้ต้มตุ๋น” หยินจุนต้องหลังหลินอิ่งด้วยสีหน้าอาฆาต ไม่พอใจ

ไม่นาน หลินอิ่งกับฉู่ฉู่มาถึงห้องรับรองในงานเลี้ยง

บนโต๊ะจัดอาหารเลิศรสไว้เต็มโต๊ะ และไวน์ฝรั่งเศสสองขวด

ฉู่ฉู่เข้าไปเทไวน์สองแก้ว แล้วยื่นให้หลินอิ่ง

“คุณหลิน ฉันดื่มให้คุณ เรื่องเข้าใจผิดในครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะฉัน ต้องขอโทษด้วยที่ต้อนรับได้ไม่ดี หวังว่าคุณจะไม่ถือสา” ฉู่ฉู่พูดอย่างรู้สึกละอายใจ

หลินอิ่งพยักหน้า รับแก้วไวน์มา

ปกติเขาไม่ค่อยดื่มเหล้า

เหมือนดั่งคำว่า ดื่มเหล้าเปิดเผยฐานะ

ฉู่ฉู่ผู้หญิงคนนี้ ถือว่าเป็นคนมีความรู้ มีมารยาทรู้จักกาลเทศะ

กับเธอ ความประทับใจใช้ได้

“เรื่องเล็ก” หลินอิ่งดื่มหมดแก้ว

ฉู่ฉู่ดื่มหมดหนึ่งแก้ว ใบหน้าเริ่มแดงเล็กน้อย เหมือนจะต้านแรงแอลกอฮอล์ไม่ไหว

แต่ว่า แต่เธอก็เติมอีกหนึ่งแก้ว

“คุณหลิน แก้วนี้ ขอคุณที่คุณช่วยน้องชายฉันไว้” ฉู่ฉู่มือข้างหนึ่งปังแก้วไว้ ดื่มลงไปอย่างสง่า

หลินอิ่งพยักหน้า ดื่มเล็กน้อย แล้ววางแก้วลง