บทที่ 410 อย่าสงสัยรสนิยมของผม

“ลุงหยิน ลุงน่าจะเข้าใจผิดแล้ว เรื่องมันไม่ได้เป็นแบบนี้” ฉู่ฉู่พูดด้วยสีหน้าลำบากใจ

ถึงแม้เขาจะรู้จักหลินอิ่งไม่นาน แต่เท่าที่ดูจากมารยาทพฤติกรรมของหลินอิ่งแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะทำเรื่องสกปรกแบบนี้กับหยินปิง

“ออ? เข้าใจผิด? เรื่องไม่ได้เป็นแบบนี้?” หยินต้าชิวมองฉู่ฉู่ด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ฉู่ฉู่ หยินปิงเป็นเพื่อนรักของหนู หรือหนูคิดว่าหยินปิงกำลังโกหกเหรอ?”

“ลุงถามหน่อย หนูเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดไหม?”

“หนู......หนูไม่เห็น” ฉู่ฉู่พูดตามตรง

“ไม่ได้เห็นเหตุการณ์? แล้วทำไมต้องพูดแทนหลินอิ่งด้วย?” หยินต้าชิวพูดอย่างไม่พอใจ

วันนี้ฉู่สงซานเป็นเจ้าภาพ ปรากฏว่า แขกที่ฉู่สงซานเชิญมา กลับทำพฤติกรรมแบบนี้กับลูกสาวเขา มารักแกลูกสาวเขา?

ตอนนี้ แม้แต่ลูกสาวของฉู่สงซานก็ปกป้องหลินอิ่งคนนี้อย่างไม่รู้จักแยกแยะ?

เขาหยินต้าชิว ไม่มีศักดิ์ศรีขนาดนี้เลยหรือ?

“ฉู่ฉู่ ฉันบอกแต่แรกแล้ว เธออย่าถูกไอ้นักต้มตุ๋นหลินอิ่งนั่นหลอกลวง” หยินจุนพูดอยู่ข้างๆ “เมื่อกี้ตอนเธอไม่อยู่ มันก็ลงมือกับพี่สาวฉัน ยังแกล้งทำเป็นไม่ได้ตั้งใจ ถ้าไม่ใช่เพราะฉันไปเจอ ไม่รู้ว่ามันยังจะทำอะไรต่ออีก”

“ใช่ ฉู่ฉู่ ไอ้หลินอิ่งนั่น ฉันแค่ดูก็รู้ว่ามันลามก มันอยากเข้าใกล้ตระกูลฉู่ ต้องคิดไม่ซื่อแน่ อาจจะเจาะจงที่เธอก็ได้ เธอต้องป้องกันไว้ด้วยนะ” หยินปิงพูดอย่างจริงจัง

ฉู่ฉู่ยิ่งฟัง ยิ่งรู้สึกเสียหน้า

“พ่อ ฉู่ฉู่น่าจะถูกไอ้หลินอิ่งนั่นหลอก ก็เลยเชื่อมันมาก” หยินจุนพูดอย่างจริงจัง “ครั้งที่แล้วได้ยินฉู่เสี่ยงฝันบอกว่าหลินอิ่งช่วยชีวิตเขาไว้ ดังนั้น ครอบครัวลุงฉู่ก็เลยเห็นมันเป็นผู้ช่วยชีวิต”

“แต่ว่า สถานการณ์ตอนนั้นคือ เลี่ยวยุ่นเฟยซิ่งรถที่สนามบิน เกือบชนฉู่เสี่ยงฝัน ปรากฏว่าหลินอิ่งช่วยไว้?” หยินจุนส่ายหัวพูดอย่างเย็นชา “แผนหลอกลวงชัดๆ เรื่องแบบนี้ก็แต่งขึ้นมาได้ ฉู่ฉู่ยังเชื่ออีก?”

“ออ? มีเรื่องนี้ด้วย? หลินอิ่งคนนี้ เป็นผู้ช่วยชีวิตของครอบครัวเธอ?” หยินต้าชิวขมวดคิ้ว หรี่ตาครุ่นคิด “ไร้สาระสิ้นดี ฉู่ฉู่ เรื่องนี้ ลุงจะไปถามพ่อเธอให้รู้เรื่อง ให้เขารู้จักแยกแยะคนด้วย เพื่อไม่ให้พ่อเธอต้องสูญเสีย”

หยินจุนกับหยินปิงแอบหัวเราะชอบใจ

พ่อของพวกเขาเป็นคนรักศักดิ์ศรีมาก เกิดเรื่องแบบนี้ ต้องสั่งสอนไอ้หลินอิ่งนั่นอย่างหนักแน่?

“ฉู่ฉู่ เรื่องทางด้านพ่อเธอ เดี๋ยวลุงค่อยเข้าไปคุยกับเขา เธอไม่เรียกไอ้หลินอิ่งนั่นมา เรื่องนี้ลุงไม่ยอมแน่” หยินต้าชิวพูดเสียงเคร่งขรึม

“ลุงหยิน นี่......” ฉู่ฉู่สีหน้าหนักใจ

“พ่อ คนที่ใส่เสื้อสีขาวนั่นก็คือหลินอิ่ง เขาออกมาแล้ว”

ทันใดนั้น หยินจุนสีหน้าดีใจ ชี้นิ้วไปที่ไม่ไกลนัก

หลินอิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี เจอกับพวกหยินต้าชิวพอดี

“หลินอิ่ง ไอ้หน้าไม่อาย มาหาฉันเดี๋ยวนี้” หยินจุนตะโกนพูดกับหลินอิ่ง

หลินอิ่งขมวดคิ้ว หันไปมอง

พบว่าหยินจุนสองพี่น้อง ยืนอยู่กับฉู่ฉู่

“ไอ้แซ่หลิน แกกล้ารังแกพี่สาวฉัน ตอนนี้พ่อฉันมาแล้ว ฉันดูว่าแกจะพูดยังไง” หยินจุนหัวเราะเย็นชา มองหลินอิ่งด้วยแววตาเยาะเย้ย

ฉู่ฉู่เดินเข้าไปหาหลินอิ่ง พูดข้างกายเขาเสียงเบา “คุณหลิน หยินปิงสองพี่น้องเข้าใจผิดในตัวคุณ ตอนนี้พ่อของพวกเขาหยินต้าชิวรู้สึกโกรธแค้นคุณ”

“เข้าใจผิดอะไร?” หลินอิ่งถาม

“หยินปิงบอกว่า เมื่อกี้คุณจับเธอ......อันนี้ มีเรื่องนี้ไหมคะ?” ฉู่ฉู่สีหน้าลำบากใจ ถามอย่างระวัง

หลินอิ่งพูดเสียงเรียบ “คุณเชื่อไหม?”