บทที่ 438 ฉันมีหนึ่งร้อยวิธีในการฆ่าคุณ

“คุณเป็นใคร?”แอนนาอ้าริมฝีปากเล็กน้อย มองหลินอิ่งด้วยสีหน้าตกใจ

แอนนารู้สึกประหลาดใจไม่น้อย เธอรู้จักพละกำลังของบอดี้การ์ดที่ลงมือเมื่อตะกี้เป็นอย่างดี เป็นหนึ่งในนักฆ่าต่างชาติที่สุดยอดที่สุด ไม่คิดว่าจะถูกชายหนุ่มจากประเทศหลุงซัดลงไปกับพื้นได้อย่าง่ายดายขนาดนี้

“ประธานหลิน คุณ คุณมาแล้ว”

คริสพอเห็นหลินอิ่ง ก็รีบลุกขึ้นยืน ถอยให้ทางด้วยความเคารพนอบน้อมทันที

“ประธานหลิน ขอบคุณคุณที่ช่วยผมเมื่อตะกี้นะครับ”คริสพูดขึ้นอย่างจริงใจ

เขามองบอดี้การ์ดต่างชาติที่กำลังนอนชักกระตุกอยู่ที่พื้น คริสก็ยังคงรู้สึกหวั่นกลัวอยู่ เขารู้พละกำลังของบอดี้การ์ดคนนี้ดี

ถ้าไม่ใช่หลินอิ่งเป็นคนยื่นมือมาช่วย เขาก็คงกลายเป็นศพไปเรียบร้อยแล้ว

หลินอิ่งลากเก้าอี้ออก ก่อนจะนั่งลงอย่างสง่าผ่าเผย

“แกเป็นใคร? ถึงกล้ามาเสียมารยาทกับคุณแอนนาของพวกเราแบบนี้? กล้าแตะต้องแม้กระทั่งบอดี้การ์ดของคุณแอนนาเชียวเหรอ? แกไม่ได้ยินที่คุณแอนนาถามหรือไง?”

บอดี้การ์ดหน้าตาเหี้ยมโหดเลือดเย็นที่อยู่ข้างๆแอนนาคนหนึ่ง พูดตะคอกใส่หลินอิ่งอย่างดุดัน

ชาวต่างชาติพวกนี้พูดภาษาประเทศหลุงได้คล่องมาก เห็นได้ชัดว่าได้รับการฝึกฝนมาเป็นพิเศษ

หลินอิ่งพูดขึ้น“พวกคุณเข้ามาก่อเรื่องถึงบริษัทของผม ยังจะถามอีกเหรอว่าผมเป็นใคร?”

“บริษัทของคุณ?”แอนนาแววตาเปล่งประกายทันที หันกลับมามองหลินอิ่งอีกหนึ่งรอบ

“คริสเรียกว่าประธานหลิน? หรือว่า คุณก็คือเจ้านายคนที่อยู่เบื้องหลังของเขาใช่ไหม?”แอนนาพูดขึ้นอย่างครุ่นคิด แววตาที่สวยงามหันมามองหลินอิ่ง ท่าทางอยากรู้อยากเห็นสุดๆ

“ไร้ยางอายสิ้นดี！ตอนแรกอาคารสุ่ยจินเป็นสิ่งก่อสร้างของฝ่ายวิศวกรรมของพวกเราลาตินกรุ๊ป แกกล้ามาบอกว่าเป็นบริษัทของตัวเองได้ยังไง? จากเทคโนโลยีสถาปัตยกรรมชั้นต่ำของประเทศหลุงของพวกแกแล้ว จะออกแบบสร้างตึกที่สูงใหญ่วิจิตรบรรจงแบบนี้ได้ยังไง?”บอดี้การ์ดคนหนึ่งชี้มาที่หลินอิ่งพลางพูดขึ้น สีหน้ายิ้มอย่างดูถูกดูแคลน คำพูดคำจาอคติประเทศหลุงสุดๆ

หลินอิ่งพูดขึ้นอย่างช้าๆไม่รีบไม่ร้อน“ใครเป็นคนสร้างไม่สำคัญ ที่สำคัญคือ สร้างอยู่ที่ไหนต่างหากล่ะ”

“ลาตินกรุ๊ปที่อยู่ที่เมืองก่างของพวกคุณก็พังพินาศไปแล้ว ส่วนอาคารสุ่ยจินผมก็เอามาเป็นของตัวเองโดยใช้วิธีธรรมดาๆทั่วๆไป”หลินอิ่งพูดขึ้นอย่างช้าๆ“ทางฝั่งสำนักงานใหญ่ลาตินกรุ๊ปของพวกคุณ เงินที่ควรจะได้ ก็ได้ไปแล้วนี่”

หลินอิ่งพูดเปิดประเด็น

เขารู้ว่าพวกคนที่อยู่ตรงหน้าพวกนี้ เป็นคนที่สำนักงานใหญ่ของลาตินกรุ๊ปส่งมา

“ที่กลุ่มย่อยของเมืองก่างต้องพังพินาศไป? ก็เป็นเพราะแผนการชั่วร้ายของไอ้คนทรยศที่มาจากประเทศหลุงคนนี้ไม่ใช่หรือไง?”บอดี้การ์ดต่างชาติพูดขึ้นด้วยความโมโห“โม่เก๋อติงก็ถูกมันฆ่าไปแล้ว แกนี่มันยโสโอหังจริงๆ จะช้าจะเร็วยังไงฉันก็จะฆ่าแกให้ได้！”

“คุณแอนนา ช่วยอนุมัติให้ผมลงมือด้วยเถอะครับ จัดการตัดแขนตัดขาไอ้คนประเทศหลุงที่ทรยศนี่ซะ！”มีบอดี้การ์ดอีกคนหนึ่งพูดตะคอกขึ้นมา สีหน้าโมโหเกรี้ยวกราด

หลินอิ่งแค่เข้ามาก็จัดการกับสหายของตนเองซะจนเละไม่เป็นท่าอยู่บนพื้นแบบนี้ มันทำให้พวกเขารู้สึกอับอายขายขี้หน้าสุดๆ

หลินอิ่งไม่แสดงสีหน้าอารมณ์ใดๆ มองไปอย่างนิ่งเฉย

“สิ่งที่บอดี้การ์ดของคุณพูด แสดงถึงเจตนาท่าทีของลาตินกรุ๊ปของพวกคุณใช่ไหม?”

พอน้ำเสียงที่เย็นชาสิ้นสุดลง

บรรยากาศก็เปลี่ยนเป็นเยือกเย็นขึ้นทันที

แอนนาสีหน้าชะงักลง แววตาสวยงามจ้องมองหลินอิ่ง สายตาเปล่งประกาย

จู่ๆเธอก็รู้สึกว่า ชายหนุ่มประเทศหลุงที่อยู่ตรงหน้าเธอ ดูมีเสน่ห์แปลกๆอย่างบอกไม่ถูก

ทั้งเข้มแข็งและแข็งแกร่ง ราวกับว่าในแววตาของเขาแฝงไปด้วยความมั่นใจที่ไร้เทียมทาน

“พวกแกสองคนหุบปากไปซะ”แอนนาพูดขึ้นด้วยสีหน้าเข้มงวด พร้อมกับหันไปมองบอดี้การ์ดทั้งสองคนนั้น ทั้งสองคนถอยหลังกลับไปทันที ด้วยสีหน้าที่ไม่ยอมจำนน

“ดูแล้ว พวกคุณนี่ท่าทางสุดยอดมากเลยนะ”แอนนามองหลินอิ่งอย่างยิ้มๆ สายตาขี้เล่น“ฉันคิดไม่ถึงจริงๆว่าลุงคริสจะยอมอยู่ใต้บังคับบัญชาของคนประเทศหลุงแบบนี้ได้”