บทที่ 443 ถามพวกเขาว่ากล้าออกจากที่นี่ไหม

“ใช่แล้ว หลินอิ่ง ผมกลัวว่าถึงเวลาเผชิญหน้ากับสมาชิกสมาคมธุรกิจแล้ว จะขุดคุ้ยเรื่องอื้อฉาวของคุณออกมาต่างหาก” หัวหน้ากรมหลัวพูดด้วยสีหน้าเย็นชา

ไม่ต้องคิดก็รู้ คนต่างถิ่นอย่างหลินอิ่งสามารถพลิกผันสถานการณ์ในสมาคมธุรกิจเมืองก่างในระยะเวลาสั้นๆ ทำให้สมาชิกสมาคมธุรกิจทั้งหมดหันมาสนับสนุนเขา ก็ต้องใช้วิธีที่สกปรกอย่างแน่นอน

นี่ก็คือหลักฐานอย่างหนึ่งของหลินอิ่ง

ทางเขาเพียงแค่ทำการกดดันเท่านั้น บวกกับเบื้องหลังมีคุณท่านจี้สนับสนุนอยู่ เหล่าสมาชิกสมาคมธุรกิจทุกคนก็ต้องหันกลับไปหักหลังหลินอิ่งแน่นอน

พอถึงเวลา ค่อยปล่อยข่าวนี้ออกไป ต่อให้หลินอิ่งอมพระมาพูดก็ไม่มีคนเชื่อแล้ว

หัวหน้ากรมหลัวคิดเองในใจ สายตาที่มองหลินอิ่ง ยิ่งอยู่ยิ่งคิดสนุกมากขึ้น

พวกเขามา เพราะได้รับคำสั่งจากอย่างกำชับจากคุณท่านจี้ ในแผนการก็คือต้องได้หลักฐานของหลินอิ่งมาให้ได้ ใช้สื่อในการย้อนกัดหลินอิ่ง

“เหอะ” หลินอิ่งหัวเราะส่ายหัวอย่างเย็นชา

“คริส คุณไปแจ้งสมาชิกสมาคมธุรกิจทุกคน ให้มาที่แผนกต้อนรับ มาทักทายพวกหัวหน้ากองพิเศษเฉากันหน่อย” หลินอิ่งพูดอย่างใจกว้างและใจเย็น

“ครับ” คริสพยักหน้าอย่างเคารพ จากนั้นก็หยิบมือถือออกมา กดเบอร์โทรออก

“รองหัวหน้าสมาคมหนี พวกคุณมาที่แผนกต้อนรับตอนนี้หน่อย มีหัวหน้าสองท่านจากกรมพาณิชย์กับกองพิเศษหวู่สอันมีคำถามต้องการถามพวกคุณ” คริสพูดอย่างจริงจัง

“ได้ พวกเราจะลงไปเดี๋ยวนี้” ในโทรศัพท์เป็นน้ำเสียงที่พูดอย่างเคารพ

มองดูเหตุการณ์นี้ หัวหน้ากรมหลัวและหัวหน้ากองพิเศษเฉามองหน้ากัน รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

พวกเขาคิดไม่ถึง หลินอิ่งจะตอบตกลงให้สมาชิกสมาคมธุรกิจออกมาเผชิญหน้าสอบปากคำอย่างง่ายดายแบบนี้

หรือว่าหลินอิ่งจะไม่กลับพวกเขาเปลี่ยนใจแปรพักตร์?

แผนการเดิมของพวกเขา ถ้าหากหลินอิ่งปฏิเสธ ก็จะใช้ข้อหาการขัดขวางการปฏิบัติงานเจ้าหน้าที่ เพื่อบังคับปิดล้อมอาคารสำนักงานใหญ่ เพื่อจะได้แยกตัวสอบปากคำพวกเขาทุกคน เอาหลักฐานที่พวกเขาต้องการไปได้

หลินอิ่งมองเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของหัวหน้ากรมหลัวและหัวหน้ากองพิเศษเฉาทั้งสองคนอยู่ในสายตา มุมปากยิ้มขึ้นได้รูป

ความคิดของสองคนนี้ ทำไมเขาจะไม่รู้

เห็นได้ชัดว่าตั้งใจมาหาเรื่อง ฉวยโอกาสเอาเรื่องสมาคมธุรกิจมาขยายความ

แน่นอนว่าหลินอิ่งใช้วิธีรุนแรง ควบคุมสมาคมธุรกิจด้วยวิธีแข็งแกร่ง

แค่น่าเสียดาย พวกหัวหน้ากองพิเศษเฉาคิดไม่ถึง สมาชิกสมาคมธุรกิจเมืองก่างทุกคน ล้วนรับเงินของหลินอิ่งไปแล้ว

รับไปคนละหนึ่งร้อยล้าน อยู่เรือลำเดียวกันแล้วจะลงได้ยังไง?

ที่สำคัญ คนพวกนั้นฉีกหน้าจี้ฉงซานต่อหน้านักข่าวในงานแถลงข่าวกันหมดแล้ว

ต่อให้หลินอิ่งปล่อยเหล่าสมาชิกสมาคมธุรกิจเป็นอิสระ พวกเขาก็ไม่กล้าออกจากอาคารสำนักงานใหญ่

คนพวกนั้นก็กลัวว่า พอออกจากการปกป้องของหลินอิ่ง ก็อาจจะถูกคนของจี้ฉงซานตามฆ่า

เพราะฉะนั้น เป็นไปไม่ได้แล้วที่สมาคมธุรกิจเมืองก่าง จะยืนอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับหลินอิ่ง

ไม่นาน ชายหญิงวัยกลางคนบุคลิกไม่ธรรมดา แต่งกายหรูหราดูดีสิบกว่าคนก็เดินเข้ามาในแผนกต้อนรับ

คนทั้งกลุ่ม เข้านั่งในโต๊ะประชุมอย่างเชื่อฟัง

“ประธานหลิน พวกเรามาแล้ว ไม่ทราบว่าทางท่านมีสถานการณ์อะไรครับ? มีเรื่องอะไรต้องการให้พวกเราให้ความร่วมมือ?” รองหัวหน้าสมาคมโจ๋สีหน้ายิ้มแย้ม พูดกับหลินอิ่งอย่างเคารพ

“ประธานหลิน มีเรื่องอะไรโทรมาก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องรบกวนท่านมาด้วยตัวเอง” รองหัวหน้าสมาคมหนีก็พูดอย่างยิ้มแย้ม

หลินอิ่งพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ไม่ใช่ผมหาพวกคุณ หัวหน้ากองพิเศษสองท่านนี้หาพวกคุณ ทักทายพวกเขาหน่อย”

“หัวหน้ากองพิเศษเฉา คุณถามด้วยตัวเองเลย ถามให้ชัดเจน ว่าพวกเขากล้าออกจากอาคารสำนักงานใหญ่ไหม” หลินอิ่งถามหัวหน้ากองพิเศษเฉา