บทที่ 448 ผมมีของขวัญชิ้นใหญ่ให้คุณ

สำหรับท่านมังกรดำที่แอบจับตาเขาอยู่ในที่ลับนั้น

หลินอิ่งมีวิธีจัดการเอง

คนคนนี้ ไม่จำเป็นต้องไปตามสืบ สักวันก็ต้องทนไม่ไหว หางจิ้งจอกก็จะแสดงออกเอง

“ท่านประมุข ถึงแม้ผมจะสืบได้แล้วว่าผู้ควบคุมองครักษ์มังกรดำคือใคร แต่ว่า ไม่สามารถรู้ตำแหน่งองครักษ์มังกรดำในเมืองก่างได้” เย่เฮยพูดอย่างเคร่งขรึม

หลินอิ่งพยักหน้า พูดว่า “จากนี้ไป ไม่ต้องไปสืบเรื่ององครักษ์มังกรดำแล้ว”

เย่เฮยซ่อนตัวในเมืองก่างนานหลายปี ข่าวกรองที่ได้มีจำกัด ในมือก็มีเพียงพี่น้ององครักษ์มังกรดำที่ถูกแยกย้ายกันอยู่เพียงไม่กี่คนที่หลงเหลืออยู่ ยากที่จะรวมตัวกันเพื่อต่อต้าน องครักษ์มังกรดำชุดใหม่ที่อยู่ทั่วเมืองก่าง

ถ้าให้เย่เฮยสืบต่อไป ก็จะเสียเรี่ยวแรงเปล่าๆ

“ถ้าเช่นนั้น ท่านประมุข มีการเตรียมการอะไรหรือไม่?” เย่เฮยถามอย่างจริงจัง

“ต่อไป นายไปจับตาดูกลุ่มสาขาย่ิอยเมืองก่างของแก๊งหยางเหมิน จับตาดูจ้าวเฉิงเฉียนกับหรงหยังมองคนนี้ไว้” หลินอิ่งพูดเสียงเรียบ

“หรงหยัง? จ้าวเฉิงเฉียน?” เย่เฮยแววตาประกาย พยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “ท่านประมุข ผมจะจับตาดูสองคนนี้ไว้อย่างดี จะไม่ให้มีอะไรผิดพลาดเลย”

เย่เฮยเข้าใจความหมายของหลินอิ่ง ก่อนหน้านี้ก็เคยทำความรู้จักสองคนนี้แล้ว

ท่านมังกรดำผู้ลึกลับ เขาอาจจะหาไม่เจอ

แต่ถ้าให้จับตาดูจ้าวเฉิงเฉียนกับหรงหยัง เขามีความมั่นใจ

หลินอิ่งลูบคลำมือตัวเอง แววตาก็เริ่มคมขึ้น

เมืองแห่งตลาดหลักทรัพย์ระหว่างประเทศอย่างเมืองก่าง สถานการณ์วุ่นวายมาก อำนาจแต่ละด้านผสมผสานวุ่นวาย เหมือนดั่งการรวมตัวของฝูงปีศาจ

หรงหยังแสดงตัวยอมแพ้ต่อเขา ก่อนจัดการจี้ฉงซาน เขายอมทำตามทุกอย่างโดยไม่มีข้อแม้

แต่ว่า คนคนนี้ไม่ใช่ลูกน้องที่เชื่อถือได้ของเขา ยังคงเป็นคนของแก๊งหยางเหมิน เขาสูญเสียอำนาจในแก๊งหยางเหมินแล้ว ถูกจ้าวเฉิงเฉียนกีดกัน ถึงเปลี่ยนมาพึ่งพาเขา

ส่วนจ้าวเฉิงเฉียน นายน้อยแก๊งหยางเหมินคนนี้ยังไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง เคยเจอกันแค่ครั้งเดียว

สองคนนี้ ไม่ใช่คนอยู่เฉยๆแน่

ความสามารถในวิชาการต่อสู้ของเย่เฮย ในแก๊งหยางเหมินอยู่เหนือเผยหวูหมิง เพียงพอสำหรับควบคุมแก๊งหยางเหมินเมืองก่างได้

เพราะฉะนั้น ให้เย่เฮยจับตาดูเขาสองคนไว้เหมาะสมที่สุดแล้ว ป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นมาอีก

ก๊อกก๊อก

เวลานี้ มีคนเคาะประตูออฟฟิศ

หลินอิ่งตากะพริบ พูดว่า “ออกไปก่อน”

“ครับ”

เย่เฮยพยักหน้าอย่างเคารพ ร่างกายเหมือนมีเงาดำเคลื่อนไหวผ่าน หายไปจากออฟฟิศในชั่วพริบตา

“เข้ามา”​

หลินอิ่งหมุนตัวกลับไปนั่งบนเก้าอี้ เติมน้ำชา ดื่มไปคำหนึ่ง

ไม่นาน หญิงผมทองเดินเข้ามาจากข้างนอก ข้างกายมีบอดี้การ์ดหญิงคนหนึ่งสีหน้าโหดเหี้ยมติดตามอยู่

“แอนนา?”

หลินอิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาคิดไม่ถึงว่าคนที่มาจะเป็นคุณหนูแห่งตระกูลโครเมียร์ท่านนี้

วันนี้แอนนาใส่ชุดกระโปรงลูกไม้เข้ารูป มัดผมหางม้า แปร่งประกายแฟชั่นที่อ่อนเยาว์และสวยงาม บวกกับใบหน้าที่สวยงาม เหมือนดั่งหญิงสาวที่เดินออกมาจากเทพนิยาย ดูแล้วสวยงามน่าทึ่ง

“คุณหลิน สวัสดีตอนเที่ยง” แอนนาพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ท่าทางมีมารยาท

หลินอิ่งพูดเสียงเรียบ “คุณแอนนา มาหาผมมีเรื่องอะไร?”

ครั้งที่แล้วเขาเคยเตือนแอนนาแล้ว ไม่รู้ว่า ผู้หญิงคนนี้มาหาถึงที่ต้องการอะไร

ใช้เหตุผล รู้ถึงความแตกต่างของความสามารถแล้ว เธอก็ยังโง่ถึงขั้นที่จะต่อต้านเขาต่อในเมืองก่าง

แอนนายิ้ม เดินไปหน้าโต๊ะทำงาน กะพริบตาของเธอ ดวงตาอันสวยงามมีเสน่ห์ ยิ้มให้หลินอิ่งอย่างเย้ายวน

“คุณทายซิ?”

หลินอิ่งสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้เปิดปากพูด

“หญิงสาวคนหนึ่ง มาหาชายหนุ่มคนหนึ่ง คุณคิดว่าจะเป็นเรื่องอะไร?”

แอนนามองหลินอิ่งแววตาหยอกล้อ พูดจาหยอกเขา