บทที่ 460 ในเมืองก่าง ทำตามระเบียบของผม

แน่นอน ตระกูลโครเมียร์กับตระกูลพอร์ตเล็ตเป็นศัตรูกัน ครั้งนี้อยากใช้โอกาสในเมืองก่าง ฉวยโอกาสเอาคืน

แต่ว่า ตระกูลโครเมียร์โลภเกินไป

อยากได้ทุกอย่างในเมืองก่างของตระกูลพอร์ตเล็ต ?

ต้องรู้ว่า ตระกูลพอร์ตเล็ตในเมืองก่างมีตัวแทนที่แข็งแกร่งคนหนึ่งอย่างจี้ฉงซาน

เห็นได้ว่า ตระกูลพอร์ตเล็ตในเมืองก่าง ความจริงแล้วมีอำนาจผลกระทบมากแค่ไหน

ส่วนตระกูลโครเมียร์ เข้ามาก็อยากเป็นตัวแทนของตระกูลพอร์ตเล็ตในเมืองก่าง?

“หลินที่รัก คุณวางใจ ตระกูลโครเมียร์ของเราจะให้ผลตอบแทนที่เท่าเทียมกัน” แอนนาพูดอย่างจริงจัง

หลินอิ่งมองไปที่แอนนา พูดว่า “เรียกฉันคุณหลิน หรือหลินอิ่ง”

“คุณหลิน ฉันรับรองว่า ตระกูลพอร์ตเล็ตไม่กล้าใช้อำนาจใดๆในการช่วยเหลือจี้ฉงซาน แบบนี้แล้ว คุณก็จะหมดสิ่งกีดขวางไปมากทีเดียว” แอนนาพูดอย่างเชื่องช้า “อีกอย่าง ไม่ต้องให้คุณช่วยลงมือ อำนาจที่หลงเหลืออยู่ของตระกูลพอร์ตเล็ต ตระกูลของเราจะไปจัดการเอง”

“คุณคิดว่า ผมจะกลัวตระกูลพอร์ตเล็ต?” หลินอิ่งมองไปที่แอนนา แล้วหัวเราะ

ตระกูลพอร์ตเล็ตยิ่งใหญ่

แต่ว่า ไม่มีอำนาจอะไร จะขัดขวางการตัดสินใจของหลินอิ่งได้

จี้ฉงซานต้องตาย

เทวดาบนสวรรค์มาก็ไม่มีประโยชน์

แอนนาก็หัวเราะ พูดว่า “คุณหลิน คุณคิดว่า ตระกูลพอร์ตเล็ตจะนั่งดูคุณล้มตำแหน่งถุงเงินถุงทองอันสำคัญของพวกเขาอย่างจี้ฉงซานเหรอ? คุณทำลายคณะกรรมการเถ่เสว่ตระกูลพอร์ตเล็ตในเมืองก่างแล้ว เกรงว่าพวกเขาจะใช้อำนาจมืดที่แข็งแกร่งกว่านี้ มาจัดการคุณ”

“อีกอย่าง อภิมหาเศรษฐีเมืองก่างจี้ฉงซาน ไพ่ในมือไม่ได้มีแค่ตระกูลพอร์ตเล็ต คุณมั่นใจขนาดนั้นเหรอ ว่าจะล้มเขาได้อย่างง่ายดาย?” แอนนาจับคางตัวเอง ถามอย่างสนใจ

หลินอิ่งนิ่งเฉย ยกแก้วน้ำชาขึ้นดื่ม

แอนนาพูด “ตระกูลของเราได้รับข้อมูลล่าสุด หลังจากคณะกรรมการเถ่เสว่หายไปจากเมืองก่าง ตระกูลพอร์ตเล็ตส่งยอดฝีมือที่เก่งกว่า เดินทางออกจากเวสต์แลนส์แล้ว ไม่กี่วันก็ถึงเมืองก่าง”

“ยอดฝีมือชุดนี้ เป็นศูนย์กลางอำนาจมืดของตระกูลพอร์ตเล็ต นักฆ่าที่แท้จริง”

“ฉันว่า จากความสามารถของคุณหลินแล้ว อาจจะไม่กลัว” แอนนาพูดเชื่องช้า “แต่ว่า มันก็จะนำความวุ่นวายมากมายมาให้คุณหลิน”

“ขอแค่คุณหลินพยักหน้า ฉันยินดีช่วยคุณกำจัดพวกแมลงกวนใจทั้งหมด”

หลินอิ่งเคาะโต๊ะเบาๆ คิดไปครู่หนึ่ง

คนของตระกูลพอร์ตเล็ต หลินอิ่งไม่ได้ใส่ใจ

แต่ว่ามดเยอะก็กัดช้างตายได้

ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาเป็นคนกลัวความวุ่นวาย เรื่องวุ่นวายมากมายขนาดนี้ ไม่สามารถไปจัดการทีละเรื่องคนเดียว

“คุณหลิน คุณก็คิดสักว่าช่วยฉันได้ไหม?” แอนนากัดริมฝีปากพูด แววตาเป็นประกาย

“ขอแค่คุณยอมช่วยฉัน คุณจะให้ฉันทำอะไรก็ได้”

แอนนาท่าทางน่าสงสาร สายตาเว้าวอนจ้องมองหลินอิ่ง

หลินอิ่งยังคงสีหน้าเรียลเฉย ไม่ได้ชอบวิธีนี้

“ตระกูลโครเมียร์ของพวกคุณอยากได้ส่วนแบ่งจากมือผม ก็ไม่ใช่เป็นไปไม่ได้”

“จริงเหรอ?” แอนนาพูดด้วยสีหน้าดีใจ

เธอเป็นทายาทอันดับหนึ่งของตระกูลโครเมียร์

ครั้งนี้มาเมืองก่าง เป็นครั้งแรกที่ทำงานข้างนอกแทนตระกูลโครเมียร์

นี่ก็เป็นการทดสอบเธอภายในตระกูล ทดสอบความสามารถของทายาทผู้สืบทอด

ถ้าหากจัดการเรื่องนี้ได้อย่างเรียบร้อย สามารถยึดอำนาจที่เหลือของตระกูลพอร์ตเล็ต ถ้าเช่นนั้น เรื่องนี้สำหรับเธอแล้วก็คือผลงานชิ้นใหญ่ สามารถทำให้อำนาจของเธอภายในตระกูลโครเมียร์เติบโตขึ้น ชื่อเสียงก็จะสูงเกินกว่าทายาทคู่แข่งคนอื่นๆ

“ง่ายมาก” หลินอิ่งพูดเสียงเรียบ “ในเมืองก่าง ต้องทำตามระเบียบผม”

“ผมสามารถให้โอกาสคุณได้ ให้คุณไปจัดการเรื่องของตระกูลพอร์ตเล็ต”