บทที่ 464 ลงเกาะไห่เทียน

“ขอแค่คุณไม่ทำลายผลประโยชน์ของนายท่าน นายท่านรับรองกับคุณแล้ว ลูกหลานของตระกูลจี้ยังคงใช้ชีวิตอย่างสุขสบายได้ อนาคตถ้านายท่านทำการสำเร็จแล้ว จะให้ตระกูลจี้กลับสู่เมืองก่างอีก”

“นายท่าน ต้องดีกับคนที่จงรักภักดีกับท่านแน่นอน ถ้าท่านไม่ยอมออกจากเมืองก่าง ถ้าอย่างนั้นคุณก็วางใจได้ นายท่านจะช่วยคุณแก้แค้นเอง จะฆ่าหลินอิ่งด้วยมือตัวเอง”

พูดถึงตรงนี้ เหวินเทียนเฟิ่งวางสาย

วางสายแล้ว สีหน้าจี้ฉงซานไม่ดีจนถึงสุดขีด แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ในโทรศัพท์ เหวินเทียนเฟิ่งพูดอย่างชัดเจนแล้ว

ท่านมังกรดำ ตัดเขาทิ้งไปแล้ว

ตอนนี้เขาทำอะไร ก็ไม่มีอะไรสำคัญแล้ว ไม่มีสิทธิ์อะไรไปสู้กับหลินอิ่งแล้ว ไม่มีสิทธิ์อะไรไปคุยข้อเสนออะไรกับท่านมังกรดำแล้ว

ที่โชคดีก็คือ คนของตระกูลจี้ หนีไปต่างประเทศหมดแล้ว

ท่านมังกรดำสื่อมาแค่เรื่องเดียวเท่านั้น ก็คือห้ามหักหลังเขา

ไม่อย่างนั้น ไม่ต้องรอหลินอิ่งลงมือ ท่านมังกรดำ ต้องตามฆ่าปิดปาก ฆ่าล้างตระกูลจี้ยกครัว ไม่เหลือสายเลือดไว้แม้แต่คนเดียว

“ตอนแรกคิดว่าแค่ทำเรื่องเล็กๆ ฆ่าไอ้เด็กหลินอิ่ง ปรากฏว่า กลับก่อให้เกิดเรื่องราวใหญ่โต” จี้ฉงซานบ่นพึมพำ เสียใจจนไส้พันกันหมดแล้ว

ผลลัพธ์ทุกอย่างในวันนี้ ล้วนเกิดจากเหตุที่ตัวเองทำไว้

ผลที่ดูถูกหลินอิ่งต้องชดใช้อย่างสาหัสขนาดนี้

“ฉันมันเดินผิดหนึ่งก้าวต้องเสียใจอย่างสุดซึ้งจริงๆ ประมาทแค่ครั้งเดียว ก็พ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง”

จี้ฉงซานเงยหน้ามองฟ้า คำน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียใจและโกรธแค้น

“เคกเคกเคกเคก”

หลังจากระบายอารมณ์อย่างโมโหแล้ว จี้ฉงซานก็ไออย่างรุนแรง จนไอเป็นเลือด

“เอา เอายาของฉันมา” จี้ฉงซานเหงื่อท่วมหัว พูดอย่างเคร่งเครียด

จี้ฝูหยิบยาโรคหัวใจออกมาขวดหนึ่งจากกระเป๋าเสื้อ หยิบยาออกมาแล้วยื่นน้ำไปให้แก้วหนึ่ง

จี้ฉงซานหยิบกินยาโรคหัวใจไปหลายเม็ด สีหน้าที่ซีดขาว ถึงดีขึ้นมาบ้าง

เขาในเวลานี้ ความสง่าในอดีตได้สูญเสียไปหมดแล้ว ดูเหมือนแก่ไปสิบกว่าปีในพริบตา เหมือนดั่งตะเกียงไร้น้ำมัน

ใช่แล้ว ต้องมองดูอาณาจักรธุรกิจที่ตัวเองสร้างขึ้นมา พังทลายไปต่อหน้าตัวเอง

มองในแง่มุมหนึ่ง เท่ากับว่าเขาได้ตายไปแล้ว

ไร้เรี่ยวแรงหมดลมหายใจไปแล้ว

กับคนตายแล้วก็ไม่มีอะไรต่างกัน

ที่พอปลอบใจได้บ้างก็คือ ลูกชายหลายคนของเขา ยังใช้ชีวิตอย่างดีที่ต่างประเทศ

“คุณท่านจี้ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว รีบจัดเที่ยวบินส่วนตัว ออกจากเมืองก่างตอนนี้เถอะ มิเช่นนั้นก็สายเกินไป” จี้ฝูพูดอย่างข้างกาย

จี้ฉงซานหลับตาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ถอนหายใจพูด “ช่างเถอะ ช่างเถอะ เตรียมเครื่องบินส่วนตัว ฉันยอมแพ้แล้ว”

ในใจต่อต้านอยู่นาน สุดท้าย จี้ฉงซานก็ยอม

เพราะว่า เขาเองก็กลัวตายเหมือนกัน

“คุณท่านจี้ แย่แล้ว มีกลุ่มคนไม่ทราบตัวตนหย่อนตัวลงมากลางอากาศ”

“หน่วยรักษาการรอบนอกของตระกูลจี้ ถูกจัดการหมดแล้ว”

เวลาเดียวกัน ยอดฝีมือในชุดปฏิบัติการสีดำหลายคน รีบวิ่งเข้ามารายงานอย่างรีบร้อน

“อะไร บุกเข้ามาฆ่าถึงเกาะไห่เทียนแล้ว?”

จี้ฉงซานตกใจจนเป็นลมไปตรงนั้น แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง

คราวนี้ แม้แต่หนทางสุดท้ายก็ไม่มีแล้ว

หลินอิ่ง หามาถึงถิ่นลับของเขาแล้ว

“เอาปากกามา ฉันจะเขียนหนังสือลาตาย ฉันต้องเตือนลูกหลานตระกูลจี้ ต้องช่วยฉันแก้แค้นให้ได้ ลูกหลานของฉันต้องฆ่าหลินอิ่งให้ได้ไม่ว่าต้องชดใช้ด้วยอะไร”

จี้ฉงซานตะโกนพูดอย่างเย็นชา เต็มไปด้วยความโกรธและโหดเหี้ยมที่มีต่อหลินอิ่ง

ฮวั๊ก