บทที่ 466 ของขวัญจากตระกูลโครเมียร์

“พูดเลย คุณหาผม มีธุระอะไร?” หลินอิ่งมองแอนนา พูดอย่างจริงจัง

แอนนาหัวเราะ กะพริบตาพูดกับหลินอิ่ง “หลินที่รัก ฉันหาคุณเพราะเรื่องอื่นไม่ได้เหรอ? ทำไมต้องท่าทางจริงจังขนาดนั้น”

“หลินที่รัก ฉันอยากขอบคุณที่คุณช่วยเหลือฉัน คืนนี้ ฉันจัดการเลี้ยงที่อาคารไวโอเลต พวกเรากินอาหารเย็นใต้แสงเทียนกัน?”

แอนนาดวงตาสวยเป็นประกาย สีหน้ารอคอยอย่างคาดหวัง เต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวน

พูดตามตรง ยากที่จะมีผู้ชายคนไหนที่ปฏิเสธสาวงามแบบนี้ได้

ปฏิเสธคำเชื้อเชิญแบบนี้ได้

“ผมไม่ว่าง” หลินอิ่งพูดเสียงเรียบ

“หลับไปบริหารจัดการดินแดนอำนาจเมืองก่างของคุณ”

หลินอิ่ง ไม่ได้อยากคุยกับแอนนาแม้แต่น้อย

แอนนาก็ไม่ได้ยอมง่ายๆ กัดริมฝีปากเบาๆ สายตายิ่งเต็มไปด้วยความคาดหวังและรอคอย

“ครั้งเดียวก็พอ หลินที่รัก คุณอุตส่าห์จัดการกับคู่แข่งอย่างจี้ฉงซานแล้ว จะไม่เลี้ยงฉลองหน่อยเหรอ? คืนนี้ ฉันจะผ่อนคลายกับคุณหน่อย พวกเรามาสนุกกันหน่อยไหม?”

แอนนายิ่งพูดยิ่งใจกล้า คำพูดยิ่งอยู่ยิ่งชัดเจน เต็มไปด้วยความหยอกล้อ

ฮาเดสกับคริสฟังจนรู้สึกอึดอัด

“ประธานหลิน พวกเราสองคนยังมีธุระ ขอตัวก่อน?”

คริสกับฮาเดสพูดอย่างระมัดระวัง เดินออกจากออฟฟิศอย่างเคารพ และยังช่วยปิดประตูออฟฟิศอย่างรู้ตัว

คุณแอนนากับประธานหลินนั่งพลอดรักกันต่อหน้า พวกเขาสองคนจะมานั่งดูได้ยังไง?

ถ้าหากไปรบกวนอารมณ์ของประธานหลินกับคุณแอนนา พวกเขาก็สมควรตาย

“เหอะเหอะเหอะ”

เห็นพวกคริสจากไปแล้ว แอนนาก็เอามือปิดปากหัวเราะ

เธอก็เข้าไปแนบชิดอย่างใจกล้าอีกครั้ง แนบเข้ากลางอกหลินอิ่ง สองมือกอดคอหลินอิ่ง

“หลินที่รัก พวกคริสออกไปแล้ว ตอนนี้ในออฟฟิศเหลือแค่เราสองคนแล้ว ไม่ได้มีเรื่องงานอะไรต้องคุย คุณอย่าจริงจังขนาดนั้น”

“คุณตอบตกลงฉัน ไปกินข้าวกับฉันที่อาคารไวโอเลตคืนนี้ได้ไหม?”

แอนนาพูดอยู่ข้างหูหลินอิ่ง น้ำเสียงอ่อนโยนเย้ายวน

หลินอิ่งมุมปากยิ้มขึ้น หัวเราะอย่างเย็นชา ผู้หญิงคนนี้ เข้าหาด้วยตัวเอง เห็นเขาเป็นหุ่นยนต์หรือไง?

ที่สำคัญ ยังเป็นชายหนุ่มร่างกายแข็งแรง

หลินอิ่งยื่นมือกอดเอวแอนนาไว้ ดึงออกไป หมุนตัวแอนนาไปวางบนโต๊ะทำงาน หันหลังให้เขา

“ยั่วโมโหผมอีก เชื่อไหมว่าผมจัดการคุณตรงนี้เลย?”

“หา?”

แอนนาเผชิญหน้ากับท่าทางกะทันหันของหลินอิ่ง ตกใจจนสีหน้าแดงก่ำ

ทางท่ามอบอยู่บนโต๊ะแบบนี้ สำหรับเธอแล้วเป็นเรื่องขายหน้า

“ไม่ หลินที่รัก คุณ คุณทำแบบนี้ได้ยังไง คุณอย่างรีบร้อนซิ”

แอนนาพูดอย่างรีบร้อน

หลินอิ่งทำเสียงเย็นชา ยืนขึ้นมือไขว้หลัง

“ผมเคยบอกคุณ ว่าผมเป็นคนมีครอบครัว” หลินอิ่งยืนหันหลังให้แอนนา พูดเสียงเรียบ “คุณเลิกเล่นมารยาผู้หญิงต่อหน้าผมได้แล้ว คุณยังโตไม่พอ”

โครเมียร์ แอนนา หลังจากครั้งแรกที่ทำตัวใกล้ชิดกับเขาอย่างใจกล้าแล้ว ก็ยิ่งอยู่ยิ่งเลยเถิด

เห็นได้ชัดว่าตีสนิทเอง ในใจคิดว่าเขาคงไม่ทำอะไรเกินเลยต่อเธอ

ความเป็นจริง แอนนาคนนี้ยังคงเป็นเด็กผู้หญิงที่ไร้เดียงสา

แค่ขู่เธอหน่อย ก็ตกใจจนหน้าเปลี่ยนสีแล้ว

แอนนาหน้าแดง รู้ว่าถูกหลินอิ่งทำให้ตกใจ รู้สึกขายหน้า แต่ว่าเธอไม่ยอมไม่ได้

“ใครบอกว่าฉันยังโตไม่พอ?” แอนนาเบ้ปาก ท่าทางไม่พอใจ ยืนยืดอกหัวใจเต้นแรง

“คุณหันมามองฉัน”

หลินอิ่งไม่ได้หันไป ยังไม่ได้พูดอะไร