บทที่ 473 ลูกสาวฉันไม่อยากเธอนาย

“ลูก ลูกจะหนีปัญหาอีกไม่ได้นะ ผู้หญิงแซ่หลินคนนั้นวิ่งมาอวดดีถึงหน้าบ้านเราแล้ว” ลู่หย่าฮุ่ยวิ่งไปที่หน้าประตูห้องนอนจางฉีโม่ พูดอย่างไม่พอใจ

“คฤหาสน์ในวิลล่าหิมะมังกรจะถูกเอาคืนแล้ว หรือว่าครอบครัวเราต้องย้ายออกไปจริงเหรอ?” ลู่หย่าฮุ่พูดอย่างรีบร้อน “อีกอย่าง ผู้หญิงแซ่จ้าวคนนั้น ยังอยากบีบลูกถึงที่สุด จะทำให้บริษัทล้มละลาย ลูกจะไม่คิดหาวิธีแก้ปัญหาเลยเหรอ?”

ลู่หย่าฮุ่ยเห็นสภาพท้อแท้ของลูกสาว ในใจยิ่งรู้สึกไม่พอใจ อยากระบายความโกรธแค้นทุกอย่าง ลงในตัวของหลินอิ่ง

“ต้องโทษไอ้ไร้น้ำยาหลินอิ่งนั่นคนเดียว สร้างปัญหามากมาย น่าโมโหจริงๆ”

“แม่ เรื่องนี้โทษคนอื่นเขาไม่ได้ อีกอย่าง หนูหมดปัญญาที่จะแก้ไขแล้ว” จางฉีโม่ผลักประตูออก พูดอย่างสิ้นหวัง

เรื่องเกี่ยวกับธุรกิจแม้เธอไม่รู้เรื่องเลย ความเป็นจริง เธอเข้าใจดี

เธอสู้กับจ้าวหลินเอ๋อร์ไม่ได้เลย

ไม่ว่าคิดหาวิธีอะไรก็ทำไม่ได้ นอกจากหลินอิ่งออกมือช่วย

ที่พึ่งสำคัญของเธอก็คือหลินอิ่ง

แต่ว่า เธอไม่อยากรบกวนหลินอิ่งอีก อีกอย่าง หลินอิ่งก็อาจจะรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว

หลินอิ่งไม่สนใจ เธอจะไปพูดอะไรได้อีก

“ถ้าคฤหาสน์ถูกเก็บคืน แม่ พวกเราก็ย้ายกลับชุมชนเจียงฉือเถอะ” จางฉีโม่พูดอย่างจริงจัง “หนูมีเงินเก็บ ถึงบริษัทจะล้มละลาย ครอบครัวเราก็พอกินพอใช้ได้”​

“เรื่องอื่น หนูเหนื่อยแล้ว ไม่อยากจะยุ่งแล้ว”

“หา? ย้ายกลับชุมชนเจียงฉือ ลูก ทำไมลูกถึงมีความคิดแบบนี้? ขึ้นต้องขึ้นสู่ที่สูง น้ำไหลลงที่ต่ำ ลูกจะไปคิดยิ่งอยู่ยิ่งต่ำลงไปไม่ได้นะ” ลู่หย่าฮุ่ยฟังแล้วก็กระวนกระวาย รีบพูดกับลูกสาว

“นี่ก็ยังมีอีกหนึ่งวิธีไง? คุณชายตระกูลโจยินดีช่วยเหลือ ทำแบบนี้ไม่ได้นะลูก พรุ่งนี้แม่จะติดต่อกับตระกูลโจ ให้คุณชายโจเข้ามาคุยกันดีๆ” ลู่หย่าฮุ่ยพูดอย่างจริงจัง คิดไว้แล้วว่าจะทำยัง

เสพสุขตามลูกสาว พักในคฤหาสน์หลังใหญ่ กินดีอยู่ดี เดินไปถึงไหนก็มีแต่คนอย่างเข้าหา ประจบประแจง ชื่นชมว่าลูกสาวได้ดีแล้ว ชีวิตแบบนี้สุขสบายแค่ไหน

ใช้เธอกลับไปอยู่ในชุมชนต่ำต้อยอย่างเมื่อก่อน ไปใช้ชีวิตลำบากแบบนั้น ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีวันยอม

“เห้อ” จางฉีโม่ถอนหายใจ ไม่พูดอะไรอีก กลับเข้าไปนอนพักผ่อนบนเตียง

“แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด ต้องหาครอบครัวใหม่ให้ลูกสาวให้ได้ เพื่อโชคลาภที่ดี” ลู่หย่าฮุ่ยพูดอย่างจริงจัง ตัดสินใจในใจเรียบร้อยแล้ว

วันที่สอง

สนามบินนานาชาติชิงหยูน หลินอิ่งลงจากเครื่อง นั่งบนแท็กซี่ สีหน้าเรียบเฉย

เขาโทรศัพท์ออกไปหลายสาย แต่ก็ไม่มีคนรับสาย

อำนาจของเขาในเมืองตุงไห่ เหมือนกับขาดสายไปแล้ว ติดต่ออะไรไม่ได้เลย

ไม่รู้ว่าที่บ้านเกิดอะไรขึ้น ไม่มีข่าวแม้แต่น้อย

แม้แต่ลูกน้องบางส่วนของคริสในลาตินกรุ๊ปที่เมืองชิงหยูน ก็ติดต่อไม่ได้

ไม่นาน รถก็ขับมาถึงวิลล่าหิมะมังกร

หลินอิ่งเดินไปถึงหน้าประตูบ้านตัวเอง เป็นคฤหาสน์หลังที่อยู่ตรงกลาง

ติ้งติ้ง

หลินอิ่งหยิบกุญแจออกมา กลับพบว่า กุญแจหน้าประตูคฤหาสน์ถูกเปลี่ยนแล้ว กุญแจของเขาเปิดไม่ได้

“ไอ้โห หลินอิ่ง ไอ้เนรคุณ กลับมาแล้วเหรอ? ยังอยากเปิดประตูเหรอ? แกถูกครอบครัวเราไล่ออกจากบ้านแล้ว ฉันเปลี่ยนกุญแจโดยเฉพาะ ก็เพื่อป้องกันไม่ให้แกเข้ามา” ลู่หย่าฮุ่ยพูดอย่างเย็นชา แค่ได้ยินเสียง ก็เดินออกมาจากคฤหาสน์

หลินอิ่งสีหน้ายังคงเรียบเฉย พูดเสียงเรียบ “ฉีโม่อยู่ไหน?”