บทที่ 491 คุณไม่มีสิทธิ์ช่วยผมเช็ดรองเท้า

จากการที่โจผิงคุกเข่าลงไป ทุกคนในงาน ต่างก็ตะลึงตาค้าง แสดงสีหน้าไม่น่าอยากเชื่อสายตา

ลู่หย่าฮุ่ยกับจางซิ่วเฟิง สีหน้าก็ตกใจอย่างขีดสุด รู้สึกเหมือนตัวเองฝันไป

คุณชายตระกูลโจ โจผิงทั้งคน คนใหญ่โตมีอำนาจในเมืองชิงหยูนขนาดนี้ กลับคุกเข่าขอโทษให้กับลูกเขยไร้น้ำยาขึ้นชื่ออย่างหลินอิ่ง?

โดยเฉพาะ ที่นี่ยังเป็นถิ่นของตระกูลโจ ตระกูลโจเป็นคนเชิญแขกมาร่วมงานเลี้ยง

ในวันที่คุณชายโจผิงหมั้นหมายกับจางฉีโม่

โจผิงคุกเข่าขอโทษให้กับลูกเขยไร้น้ำยาหลินอิ่ง

ภาพนี้ ทำให้ทุกคนในงานที่เห็น ไม่อาจลืมไปตลอดชีวิต

สะเทือนความรู้ความเข้าใจของพวกเขาเป็นอย่างมาก พลิกผันความคิดของพวกเขาอย่างมาก

“นายผิดไปแล้ว? นายผิดตรงไหน?”

หลินอิ่งหัวเราะเย็นชา มีไปที่โจผิงสีหน้าเรียบเฉย

สายตานี้ มองจนโจผิงใจสั่นหวาดกลัว ตัวสั่นไปทั้งร่าง

โจผิงรีบก้มหัวลง ไม่กล้าสบตากับหลินอิ่ง มุมปากกระตุกไม่หยุด ควบคุมความรู้สึกกลัวของตัวเองไม่ได้

ฐานะที่แท้จริงของหลินอิ่ง คุณชายอิงแห่งตี้จิง นี่ก็ทำให้เขาตกใจจนหวาดกลัวไปหมดแล้ว

อีกอย่าง ราศีที่หลินอิ่งแสดงออกมาในตอนนี้ ยิ่งทำให้เขารู้สึกสิ้นหวัง

สร้างความขุ่นเคืองให้กับคนระดับนี้ ยังมีจุดจบที่ดีได้เหรอ?

“คุณชายอิ่ง ผม ผมผิดที่ไม่ควรโต้เถียงกับคุณ ผมผิดที่ไม่รู้ที่ต่ำที่สูงไปหมั้นกับจางฉีโม่” โจผิงคุกเข่าตัวสั่นอยู่บนพื้น สีหน้าไม่ดีจนเหมือนสูญเสียใครไป พูดจาอ้ำๆอึ้งๆ

“ผมคุกเข่าให้ท่านแล้ว ขอให้ท่านปล่อยผมไปเถิด ยกโทษให้กับความโง่เขลาของผม เหลือหนทางไว้ให้ตระกูลโจด้วย”

ปังปัง

ไม่รอหลินอิ่งตอบ โจผิงก็เอาหน้าผากแนบพื้น คำนับโคกพื้นไม่หยุด

โจผิงกลัวแล้วจริงๆ

ฐานะความสามารถของหลินอิ่ง จะลบล้างตระกูลโจ ง่ายดายเหมือนกินข้าวกินน้ำ เพียงคำพูดง่ายๆคำเดียว หลินอิ่งไม่จำเป็นต้องลงมือเอง ก็มีคนมากมายลงมือลบล้างตระกูลโจอย่างหมดสิ้นแน่นอน

อำนาจของคุณชายอิ่งแห่งตี้จิง ความสามารถแข็งแกร่งเกินไป

ถูกเรียกว่าเป็นอภิมหาเศรษฐีอายุน้อยที่รวยที่สุดในประเทศหลุง

คุณชายอันดับหนึ่งแห่งประเทศหลุง

โจผิงรู้สึกเสียใจจนท้องไส้พันกันหมดแล้ว ยังไงก็ไม่เข้าใจ ทำไมคนแข็งแกร่งอย่างหลินอิ่ง จะซ่อนตัวอยู่ในสถานที่เล็กๆอย่างเมืองชิงหยูน

ถ้ารู้แต่แรกว่าหลินอิ่งก็คือคุณชายอิ่ง ถึงจะเอามีดจี้คอเขาโจผิง เขาก็ไม่มีวันไปหาเรื่องหลินอิ่ง ไม่กล้าไปสู่ขอที่บ้านจางฉีโม่

ตุ๊บตั๊บ

หลี่ชิงซงก็พรวดพราดคุกเข่าลงไป คุกเข่าตรงหน้าหลินอิ่ง สีหน้าซีดเขา

“คุณชายอิ่ง ยกโทษให้ผมด้วย ผมไม่รู้จริงๆว่าที่แท้เป็นท่านนั่นเอง ถ้าหากผมรู้ว่าเป็นท่าน จะเอาความกล้าให้ผมหลี่ชิงซงร้อยเท่า ผมก็ไม่กล้าทำอะไรหุนหันพลันแล่นต่อหน้าท่าน” หลี่ชิงซงขอโทษด้วยความหวาดกลัว

“ขอให้ท่านอภัยให้ผมสักครั้ง ผมยินดีคุกเข่าขอโทษ ทำอะไรก็ได้”

หลี่ชิงซงขอโทษหลินอิ่งไม่หยุด ความน่าเกรงขามก่อนหน้านี้หายไปอย่างปริทิ้ง

เพราะว่า หลี่ชิงซงเป็นแค่ผู้นำสูงสุดของเมืองชิงหยูนที่เกษียณไปแล้ว อำนาจใหญ่แค่ไหน มีผลกระทบมากแค่ไหน นั่นก็อยู่ในขอบเขตแค่เมืองชิงหยูนเท่านั้น จะไปเทียบกับมังกรที่แท้จริงอย่างหลินอิ่งที่มาจากตี้จิงได้อย่างไร?

ถึงแม้ว่าตอนที่เขายังไม่เกษียณ ก็ไม่กล้าไปท้าทายกับหลินอิ่ง

ฐานะของหลินอิ่งอยู่ตรงนี้ เพียงแค่คำสั่งเดียว ก็สามารถปลดเขาออกจากตำแหน่งได้

“เหอะเหอะ ตอนนี้รู้ตัวว่าผิด พวกคุณไม่คิดว่ามันสายไปแล้วเหรอ”

หลินอิ่งส่ายหน้า บนใบหน้านั้นไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใดๆ มีเพียงมุมปากที่เห็นแววแห่งความโหดเหี้ยม

“หลี่ชิงซง คุณ ต่อจากนี้ห้ามออกหน้าให้เห็นหน้าในมณฑลตุงไห่อีก จากนี้ไป สามตระกูลใหญ่แห่งตุงไห่จะไม่มีตระกูลโจอีก ผมไม่อยากได้ยินเรื่องเกี่ยวกับตระกูลโจอีก ในประเทศหลุง ตระกูลโจอย่าคิดที่จะทำธุรกิจอะไรอีก” หลินอิ่งพูดอย่างเรียบเฉย