บทที่ 499 ตรวจสอบอาการป่วยให้ชัดเจน

“หยูจื๋อเฉิง เรื่องในเขตหัวหยางยังไม่ต้องสนใจ คุณสืบดูว่าถังฮุยอยู่ไหน จับตาดูคนของชีซิงกรุ๊ปในตี้จิงไว้ แล้วก็บริษัทยามาโตะหยิงหวา” หลินอิ่งสั่งด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ในใจเขาพอจะคาดเดาออกแล้ว ว่าใครเป็นคนควบคุมทุกอย่างอยู่เบื้องหลัง

“ครับ” หยูจื๋อเฉิงพยักหน้าจริงจัง

หลินอิ่งใช้นิ้วเคาะที่เข่าเบาๆ หลับตาครุ่นคิด

ดูจากสถานการณ์ความเคลื่อนไหวแล้ว ตระกูลสวี ชีซิงกรุ๊ป บริษัทยามาโตะหยิงหวาปฏิบัติการพร้อมกันหมด

อำนาจทั้งสามฝ่าย บางทีอาจจะมีความสัมพันธ์กันลับหลัง

สำหรับตัวเขาแล้ว จะรับมือกับตระกูลสวีหรือชีซิงกรุ๊ป ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร

แต่บริษัทยามาโตะหยิงหวาที่ลึกลับนั้น ตอนนั้นคนที่ควบคุมตระกูลนิ่งอยู่เบื้องหลังนั้น ควบคุมตระกูลนิ่งที่ใหญ่โตอย่างกงจิ่วผู้ลึกลับ อาจจะเป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง

สิ่งที่สำคัญที่สุด คือวันนี้คุณปู่ป่วยกะทันหัน นี่เป็นเรื่องค่อนข้างยุ่งยาก ส่งผลต่อสภาพจิตใจหลินอิ่ง

ถ้าหากคุณปู่ต้องตาย เขาต้องให้ตระกูลสวีถูกฝังไปด้วย

แต่ว่าฆ่าตระกูลสวีหมดตระกูล ก็เอาชีวิตคุณปู่คืนมาไม่ได้

ระหว่างที่คิด รถก็ขับมาถึงป้อมยามตรงข้ามถนนอย่างไม่รู้ตัว

มองไปที่ไกลนั่น ก็คือจื่อหลงซานโรงพยาบาลที่คุณปู่พักฟื้นอยู่

“ขับเข้าไป” หลินอิ่งสั่ง หยูจื๋อเฉิงสีหน้าเคลื่อนไหวเล็กน้อย ขับรถเข้าไปในฝั่งป้อมยาม

หลินอิ่งหยิบบัตรสีเงินออกจากกระเป๋าเสื้อ ยื่นออกไป

ชายหนุ่มในชุดทหารพร้อมอาวุธ มองบัตรแล้วสีหน้าตกใจ รีบก้มหน้าเคารพ

จากนั้น รั้วกั้นก็ยกขึ้น รถขับเข้าไป

หลังจากรถขับเข้าไปแล้ว สมาชิกกองพิเศษเว่ยอันที่อยู่เวร ต่างก็แสดงแววตาตกใจ มองทะเบียนรถอีกครั้ง

ใบหน้าของทุกคน ต่างก็แสดงสีหน้าตะลึง

“เมื่อครู่เป็นรถของใคร? ผู้นำจากสภาประเทศเหรอ? ทำไมถึงขับเข้าไปได้?”

ตั้งแต่พวกเขาเริ่มมาอยู่เวร ยังไม่เคยได้เห็น รถทะเบียนส่วนตัว ขับเข้าไปในจื่อหลงซานได้

พูดได้ว่า ในตี้จิงนอกจากผู้นำรัฐบาล ก็มีไม่กี่คนที่นั่งรถเข้าไปในจื่อหลงซานได้

เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ในรถคนนั้นฐานะอะไรกันแน่? ถึงได้มีสิทธิ์ใหญ่โตขนาดนี้?

“เลิกมองได้แล้ว ในตำแหน่งพิเศษนี้ ไม่ใช่เรื่องที่พวกนายต้องสงสัย ก็อย่าไปสงสัย”

น้ำเสียงอันเคร่งขรึมดังขึ้น ชายชุดดำที่มีตรายศบนไหล่เดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียดมองไปที่ไกล ก็คือหัวหน้าหน่อยในจื่อหลงซาน

หัวหน้าหน่วยถอนหายใจเบาๆ มองไปทางด้านที่รถหลินอิ่งขับไป

สิบนาทีผ่านไป

จื่อหลงซาน สถานพยาบาลทหารหมายเลข 2

หลินอิ่งเดินเข้าไปในบ้านพักคนชราคนเดียว บนทางเดินยาวนั้นมีชายหนุ่มร่างกายแข็งแกร่งยืนเรียงกันเป็นแถว

หลังจากพนักงานตรวจสอบหลักฐานของหลินอิ่งแล้ว ถึงปล่อยให้เข้าไป

มาถึงชั้นสอง ภายในห้องผู้ป่วยอาการหนัก มีหมอในเสื้อคลุมสีขาวเดินไปมา

หลินอิ่งสีหน้าเคร่งเครียด มองทะลุผ่านกระจก สามารถมองเห็นคนแก่ผมขาวท่านหนึ่งที่นอนอยู่บนเตียง สีหน้าอ่อนเพลีย อยู่ในอาการสลบ ให้ออกซิเจนอยู่

คุณปู่ของเขาเอง สีหน้าดูอ่อนเพลียมาก

นี่ทำให้หลินอิ่งเป็นห่วง เวลาเดียวกันในใจก็รู้สึกโมโห

“หัวหน้าหลิน ขอโทษด้วย เหตุการณ์ในครั้งนี้ เป็นความละเลยในหน้าที่ผมเอง ผมผิดสมควรตาย”