บทที่ 5 คนตระกูลจาง พากันชลมุลแล้ว

บทที่ 5 คนตระกูลจาง พากันชลมุลแล้ว

เมืองชิงหยูนโรงพยาบาลอันดับหนึ่งของเมือง

หลินอิ่ง เดินมาถึงห้องผู้ป่วย 608

"หลินอิ่ง ที่บ้านเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ แกไม่สนใจไม่ถามเลยนะ แล้วไปไหนมา?" ลู่หย่าฮุ่ย ลุกขึ้นยืน และอยากสั่งสอนจนทนไม่ไหวแล้ว

"แกดูสิ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับที่บ้านล้วนเป็นเพราะแกคนเดียวเลย!" ลู่หย่าฮุ่ย ด่าทอขึ้นด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจ

หลินอิ่ง ไม่พูดไม่จา เอาแต่มองพ่อตา จางซิ่วเฟิง ที่อยู่บนเตียงผู้ป่วยที่มีใบหน้ารอยเขียวช้ำ และบนแขนก็พันด้วยผ้าพันแผลด้วย

ข้างเตียงผู้ป่วยมี จางฉีโม่ นั่งอยู่ด้วยสีหน้ากังวล และมีท่าทางเหน็ดเหนื่อย

"พ่อตา ฉีโม่ พวกคุณบาดเจ็บตรงไหนบ้าง?" หลินอิ่ง ซักถามขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง

"แค่บาดแผลภายนอก ไม่สาหัสอะไรหรอก" จางซิ่วเฟิง พูดขึ้น

จางฉีโม่ พูดว่า "ฉันไม่เป็นอะไร พ่อกับ พนักงานดื้อดัง เลยถูกทำร้าย ตอนตรวจร่างกายเมื่อกี้ โชคดีที่ไม่ได้รับบาดเจ็บถึงกระดูก แค่บาดเจ็บภายนอกเท่านั้น"

ภายในใจของ หลินอิ่ง ขุ่นเคืองมาก แต่ซักถามด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งว่า "ตกลงวันนี้เกิดอะไรขึ้นครับ?"

จางฉีโม่ เหมือนไม่ค่อยอยากพูด จากนั้นถอนหายใจออกเบาๆ

"วันนี้พ่อของ ฉีโม่ ไปจัดการธุระที่โรงงาน และไม่รู้ว่า จางเถียนไห่ สิทธิของเจ้าหนี้โรงงานทั้งหมดได้ยังไง แถมกลายเป็นเจ้าหนี้ด้วย จางเถียนไห่ อ้างว่าจะยึดอุปกรณ์เครื่องมือในโรงงานทั้งหมดกับพนักงาน พ่อของ ฉีโม่ เลยคิดเข้าไปพูดเกลี้ยกล่อม แต่ถูกพนักงานสองคนทำร้าย" ลู่หย่าฮุ่ย ค่อยๆพูดว่า "ฉันกับ ฉีโม่ เลยไปซักถาม จางเถียนไห่ แต่เขากลับพูดประชดประชัน ตอนนี้อุปกรณ์เครื่องทั้งหมดในโรงงานถูกพวกเขายึดไปแล้ว"

"ตอนนี้โรงงานของพ่อ ฉีโม่ แย่หมดแล้ว แม้แต่บ้านก็ถูกยึดเหมือนกัน!" ยิ่งพูด ลู่หย่าฮุ่ย ก็ยิ่งอารมณ์ขึ้น "พวกเขาใจร้ายใจดำมาก! หลินอิ่ง เป็นเพราะเธอทำให้ครอบครัวของฉันพังหมดเลย!"

หลินอิ่ง เผยสายตาแหลมคมขึ้นมาทันทีอย่างเห็นได้ชัดเจน จางเถียนไห่ แทบไม่ทันเตรียมตัวก็ลงมืออย่างใจร้ายใจดำแล้ว ไม่เพียงทำลายโรงงานอัญมณีที่เป็นธุรกิจหลักของครอบครัว ฉีโม่ พังแล้ว ยังยึดบ้านที่อยู่ด้วย

ซึ่งครั้งนี้เหมือนอยากทำลายครอบครัวของ ฉีโม่ ตายทั้งเป็น

"สิทธิ์เจ้าหนี้ค่าค้ำประกันบ้าน โรงงาน ตอนนี้ล้วนอยู่ในมือของจางเถียนไห่ หมดแล้ว จางเถียนไห่ เอ่ยปากแล้วว่าต้องการให้แกหย่ากับ ฉีโม่ ซึ่งฉันรับปากแล้วด้วย หากแกยังพอมียางอาย ช่วยเซ็นเถอะ" ลู่หย่าฮุ่ย พูดขึ้น

"ช่างเถอะ!" จางซิ่วเฟิง ที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยพูดขึ้น "หย่าฮุ่ย ทุกอย่างนี้เป็นเพราะฉันไร้น้ำยาเองที่ไม่สามารถค้ำจุนครอบครัวนี้ อย่าไปโทษคนอื่นเลย"

"ลูกชายของพี่สามเป็นคนเด็ดขาด เขาต้องการพังครอบครัวของเรา" จางซิ่วเฟิง พูดต่อว่า "ครั้งนี้ฟังตามคำพูดของลูกสาวล่ะกัน งั้นพวกเราก็ไม่ต้องเอาบ้านและโรงงานอัญมณีแล้ว แล้วเราไปจากเมืองชิงหยูนกันเถอะ ไม่ต้องให้พวกเราสมน้ำหน้าพวกเราหรอก"

จากนั้น ลู่หย่าฮุ่ย ก็นิ่งเงียบไป

"โธ่ อยู่กันทั้งครอบครัวเลยนะ หลินอิ่ง ในที่สุดแกก็โผล่หัวออกมาสักที!"

ทันใดนั้น นอกห้องก็มีเสียงร้องตะโกนดังขึ้น

จางเถียนไห่ สวมแว่นตากันแดด พร้อมกับสวมชุดสูท และยังมีบอดี้การ์ดตามหลังด้วยสองคน

"ข้อเสนอก่อนหน้านี้ของฉันได้พิจารณากันหรือยัง? อาสะใภ้ห้า คุณลุงห้า?" จางเถียนไห่ พูดขึ้น

"อันที่จริงที่ผมทำแบบนี้ก็เพื่อครอบครัวคุณ พวกคุณดูสิว่า หลินอิ่ง เป็นคนไร้ประโยชน์ยังไง โรงงานเกิดเรื่องใหญ่โตขึ้นขนาดนี้เพิ่งโผล่หน้ามา" จางเถียนไห่ พูดต่อว่า "หากวันนี้ผมมาช่วยไม่ทันเวลา ผมคิดว่าพนักงานเหล่านั้นคงอาละวาดทำร้ายคุณลุงแน่"

"นายหุบปากเลย! ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เป็นเพราะฝีมือนายหรอ หยุดเสแสร้งแกล้งทำเป็นคนใจดีได้แล้ว" จางฉีโม่ พูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองขึ้น พร้อมเผยสีหน้ารังเกียจ

สีหน้าประชดประชันของ จางเถียนไห่ ไม่มีใครทนเห็นได้!

"ทำบุญบูชาโทษจริงๆ" จางเถียนไห่ ถอนหายใจออกมา "ฉันอุตส่าห์มีน้ำใจช่วยเหลือเอาสิทธิ์เจ้าหนี้ทั้งหมดมาเก็บไว้ในมือ ไม่ใช่เพราะต้องการปกป้องเขาหรอ? หากเป็นคนนอกมาจัดการหนี้สินล่ะก็ ผมเกรงว่าคุณลุงห้าคงถูกคนอื่นทำร้ายแน่!"

"ที่ผมทำแบบนี้ก็เพื่อคิดหาวิธีช่วยเหลือพวกคุณ" จางเถียนไห่ ค่อยๆพูดว่า "ฉีโม่ วางใจเถอะ ไม่ต้องกลัวว่าจะหาสามีคนใหม่ไม่ได้ ลูกชายคนที่สามของตระกูลหลี่ กับฉันมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน แถมเขายังรักเธออยู่อีกด้วยนะ หากเธอสนใจ ฉันสามารถจับคู่ให้เธอได้"

"นายรีบไสหัวออกไปจากฉันเดียวนี้!" จางฉีโม่ พูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองขึ้น พร้อมเผยท่าทางอดกลั้นต่อการดูถูกเหยียดหยามนี้ไม่ได้

"ออกไปหรอ?" จางเถียนไห่ ยิ้มและพูดว่า "คุณลุงห้า อย่าหาว่าผมไม่ให้โอกาสครอบครัวคุณนะครับ พวกคุณต้องรู้จักหวงแหนเอง พรุ่งนี้ผมจะปล่อยสิทธิเจ้าหนี้ ถึงตอนนั้นครอบครัวของพวกคุณไม่เพียงไม่เหลืออะไร ยังต้องถูกเจ้าหนี้ตามราวีด้วย!"

"นี่นายกำลังพูดจาไร้สาระอะไรอยู่ หากโรงงานอัญมณีและบ้านของพ่อฉันถูกยึดก็ถือว่าหมดเรื่องแล้วสิ แล้วจะยังมีหนี้สิ้นที่ต้องชำระอะไรอีก?" จางฉีโม่ ซักถามขึ้น

"เธอคิดง่ายดายมากเกินไปแล้ว" จางเถียนไห่ เผยรอยยิ้มสะใจขึ้น "โรงงานอัญมณีเก่าๆนั้น อุปกรณ์เครื่องมือพังหมดแล้ว จนแทบขายไม่ได้สักบาทเลย แค่ชดใช้หนี้หรอ? คงยังไม่พอหรอก! อีกอย่างยังติดหนี้ค่าเช่าที่ด้วย หากจัดการไม่ดีล่ะก็ ไม่แน่คุณลุงห้าอาจจะเกี่ยวกับคดีหลอกลวง จนต้องเข้าคุกก็ได้"

"นายนี่!" จางฉีโม่ กัดริมฝีปากอย่างแน่นด้วยสีหน้าอาฆาต

นี่เป็นวิธีการที่เห็นบ่อยในวงการธุรกิจ ครอบครัวของ จางเถียนไห่ มีเงินทองและอำนาจ หากคิดอยากจัดการโรงงานอัญมณีที่ใกล้ล้มละลายอย่างพวกเขา คงไม่ใช่เรื่องยากเท่าไหร่.....

"คิดให้ดีๆ คิดอยากขอร้องผมหรือยัง" จางเถียนไห่ รู้สึกสะใจมากที่เห็นฉากนี้

"พูดจบหรือยัง? ถ้าพูดจบแล้วไสหัวไป!"

หลินอิ่ง จ้องมอง จางเถียนไห่ ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"ไอ้คนไร้ประโยชน์ แกกล้าไล่ฉันออกไปหรอ?" จางเถียนไห่ เปลี่ยนสีหน้า พร้อมจ้องมอง หลินอิ่ง ด้วยสีหน้าเย็นชา

นับตั้งแต่ หลินอิ่ง อยู่ตระกูลจาง ก็ถูกสั่งสอนมาโดยตลอด แต่คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะกล้าแสดงความเกรียวกราดต่อหน้าเขา

"แกนี่ใจกล้ามากเลยนะ!" จู่ๆ จางเถียนไห่ ก็ระเบิดอารมณ์ขึ้น พร้อมฟาดมือตบใส่ใบหน้าของ หลินอิ่ง

แครก!

หลินอิ่ง ยกมือจับข้อมือของ จางเถียนไห่ ไว้อย่างแน่น วินาทีต่อมาก็ได้ยินเสียงกระดูกหักดังขึ้น

"แครก! อ่า!"

จางเถียนไห่ ส่งเสียงร้องอนาถเหมือนหมูโดนเชือดดังขึ้น ขณะเดียวกันก็จ้องมอง หลินอิ่ง ด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ ทั้งที่หน้าผากเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ