บทที่ 505 หลินอิ่งทำไมถึงหักหน้ากัน?

“ครับ พ่อ ผมจะทำตามคำสั่งพ่อ” ฉู่สงซานพูดอย่างจริงจัง ในความรู้สึกนั้นมีอารมณ์ความตื่นเต้น

ตอนแรกคิดว่า เพราะว่าเรื่องของหลินอิ่งทำให้คุณท่านโกรธ ยังสร้างความโมโหภายในตระกูลฉู่

แต่ตอนนี้ดูแล้ว การตัดสินของเขาไม่ได้ผิด หลินอิ่งมีความเป็นมาที่ไม่ธรรมดาจริง แม้แต่คุณท่านตระกูลตัวเองยังบอกว่าหลินอิ่งเป็นศิษย์ของเพื่อนเก่าท่าน

ต้องรู้ว่า คนที่สามารถถูกคนหัวโบราณอย่างฉู่จี้ชังเรียกว่าเพื่อนเก่า นั่นก็มีฐานะที่สูงส่งในแวดวงลึกลับนี้แน่นอน

“พ่อ นี่.....นี่มันเรื่องเด็กเล่นเกินไปไหม ดอกโคม เอาไปให้คนอื่นแบบนี้เลย?”

“ใช่ พ่อ ฟังความหมายของพ่อ คือจะเอาคุณหนูตระกูลเราไปให้คนธรรมดาอย่างหลินอิ่งเหรอ? นี่มันเป็นไม่ได้นะครับ”

“พ่อ พ่อต้องคิดให้ดีนะ เรื่องแบบนี้ถ้าถูกลือออกไป คนในแวดวงลึกลับต้องหัวเราะตระกูลฉู่ของเราแน่”

คราวนี้ ผู้ใหญ่ตระกูลฉู่ที่นั่งอยู่ในนี้ ต่างก็พากันห้ามปราม

สำหรับการตัดสินใจนี้ของคุณท่าน โดยส่วนรวมหรือส่วนตัว พวกเขาต่างก็ยอมไม่ได้

ฉู่สงซานถึงแม้อำนาจในตระกูลฉู่จะไม่มากนัก แต่ว่าลูกสาวของเขาฉู่ฉู่ ได้รับความรักใคร่จากคุณท่านเป็นอย่างมาก เหมือนดั่งไข่มุกในกำมือ แม้แต่เรื่องใหญ่โตอย่างดอกโคม ยังพูดให้คุณท่านพยักหน้าได้

และนี่สร้างความอิจฉาของคนในตระกูลฉู่

“ทำไม? ตอนนี้แม้แต่เรื่องแค่นี้ฉันก็ตัดสินใจไม่ได้แล้วเหรอ? ต้องให้พวกเธอมาสอนฉันแล้วเหรอ?” ฉู่จี้ชังทำเสียงเย็นชา แล้วยกน้ำชาขึ้นมาดื่ม

จากการที่คุณท่านขมวดคิ้ว และคำพูดนี้ออกมา คนตระกูลฉู่ที่นั่งอยู่ในนี้ต่างก็เงียบไม่กล้ากล้าสนทนาอะไรอีก

เพราะว่า อำนาจของคุณท่านฉู่อยู่ตรงนี้

“เงียบทุกคน เรื่องนี้ ฉันมีความคิดของฉันเอง อีกอย่าง เด็กหนุ่มหลินอิ่งนั่น ก็อาจจะไม่ตกลงก็ได้” ฉู่จี้ชังพูดอย่างใจเย็น

“เด็กนั่นจะไม่ตกลงได้ยังไง?”

พี่ใหญ่ตระกูลฉู่สายตาแปลกใจ คนตระกูลฉู่ต่างก็มองหน้ากัน

นี่มันเรื่องล้อเล่นใช่ไหม?

คุณหนูตระกูลฉู่ คำพูดของคุณท่าน เอาดอกโคมอันล้ำค่า ส่งยาไปให้เขาเด็กหนุ่มธรรมดาคนหนึ่งที่อยู่ไกลถึงตี้จิง หลินอิ่งจะไม่ตอบรับ?

ดูแล้ว คุณท่านก็ช่างตามใจฉู่ฉู่เกินไปแล้ว โอ๋เกินไปแล้ว

“พอแล้ว สงซาน รีบเดินทางได้แล้ว พาฉู่ฉู่ไปตี้จิงด้วย” ฉู่จี้ชังพูดอย่างจริงจัง จากนั้นก็หันไปมองพี่ใหญ่ตระกูลฉู่ “หยุนซาน เราก็พาลูกศิษย์ในตระกูลฉู่กี่คน ตามไปด้วย ไปเปิดหูเปิดตาที่ตี้จิงหน่อย”

“จำไว้ ต้องนำคำพูดไปส่งถึงตัวหลินอิ่งเอง ยาหลินอิ่งเอาไปได้ แต่เขาต้องมาที่ตระกูลฉู่เราสักครั้ง เชื่อว่าเด็กหลินอิ่งเขารู้หนักเบาเอง”

ฉู่จี้ชังจับแก้วน้ำชา ออกคำสั่งอย่างใจเย็น

“ครับ คุณพ่อ”

“คุณพ่อ ผมจะไปพบหลินอิ่งคนนี้แทนพ่อเอง” ฉู่หยุนซานก็พยักหน้าอย่างเคารพ แววตาเป็นประกาย ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่

วันนั้น คนตระกูลฉู่ก็นั่งเครื่องบินส่วนตัวออกเดินทาง ไปสู่ตี้จิง