บทที่ 507 นี่คือบุญวาสนาของคุณหลินอิ่ง

เขาดูแลคุณปู่ในบ้านพักชนชราจื่อหลงซาน ฝังเข็มให้คุณปู่เพื่อควบคุมพิษในร่างกาย มิเช่นนั้น ก็คิดอยู่ว่าจะไปรับที่สนามบินเอง แน่นอน เรื่องที่เอายาไปช่วยคุณปู่ เขาไม่มีวันพูด

“ธุระสำคัญต้องทำ? เรื่องอะไรสำคัญกว่าเรื่องนี้? คุณช่างไม่จริงใจเอาเสียเลย” ฉู่หยุนซานพูดต่อ ในใจของเขาเดิมก็มีอคติไม่พอใจในตัวหลินอิ่งอยู่แล้ว

“พี่ใหญ่ พวกเรานั่งลงเถอะ ประธานหลินจัดเตรียมพวกนี้ ก็ดูออกว่าจริงใจแค่ไหน” ฉู่สงซานสีหน้ายิ้มแย้ม ช่วยพูดปราม

“เชิญนั่งครับ”

หลินอิ่งพูดอย่างจริงจัง และยื่นมือออกไป

ฉู่หยุนซานทำเสียงเย็นชา ไม่ได้คิดอยากจับมือ เดินเข้าไปอย่างยโส นั่งลงไปในที่ตำแหน่งตรงกลาง

คราวนี้ สีหน้าฉู่สงซานยิ่งไม่ดีกว่าเดิม พูดเสียงเบาข้างหลินอิ่ง “ประธานหลิน พี่ใหญ่ผมก็นิสัยแบบนี้ ตอนแรกเขาไม่เห็นด้วยกับเรื่องเอายากับคุณท่าน ในใจคงคิดว่าผมทำเรื่องเกินหน้าเกินตาเขา ก็เลยมีอารมณ์บ้าง เพราะฉะนั้น คุณอย่าถือสาเลยนะ”

หลินอิ่งพยักหน้า พูดว่า “ไม่เป็นไร ประธานฉู่ ความใจกว้างแค่นี้ผมมีแน่นอน ตระกูลฉู่ยอมเอาดอกโคมมาให้ นั่นก็เป็นการช่วยเหลืออย่างสูงแล้ว”

ฉู่สงซานโล่งอก สีหน้าก็ดีขึ้นบ้าง พาลูกสาวฉู่ฉู่เข้าไปนั่ง

ส่วนฉู่ฉู่ ดวงตาสดใสจ้องอยู่บนตัวของหลินอิ่ง จนแก้มแดงก่ำอย่างไม่รู้ตัว

หลินอิ่งไม่มีอารมณ์ไปสังเกตรายละเอียดพวกนี้เลย เดินเข้าไปนั่งในโต๊ะอาหารด้วย

หลี่ผูเดินเข้าไปบริการน้ำชาให้แล้ว เทเหล้าให้ทุกคนที่นั่งหนึ่งแก้ว

ฉู่หยุนซานยังคงท่าทางยโส หยิบแก้วเหล้าขึ้นมาอย่างใจเย็น พูดว่า “หลินอิ่ง ดอกโคมที่คุณต้องการ ตระกูลฉู่ของเราส่งมาให้ถึงที่แล้ว มูลค่าของดอกโคม ผมคิดว่า คุณน่าจะรู้ ว่ามีล้ำค่าแค่ไหน”

“คุณท่านตระกูลพวกเรา มีคำพูดฝากมาด้วย” ฉู่หยุนซานพูดอย่างเชื่องช้า หันไปมองหลินอิ่ง

“ยินดีรับฟัง” หลินอิ่งพูดอย่างจริงจัง

ฉู่หยุนซานพูด “คุณท่านพูดว่า เห็นแก่ที่คุณเป็นศิษย์ของเพื่อนเก่าท่าน ดอกโคมให้คุณได้ แต่ว่า คุณต้องดูแลหลานสาวฉู่ฉู่ของท่านให้ดี”

ได้ยินแล้ว หลินอิ่งก็สีหน้าตกใจเล็กน้อย

เขาคิดอยู่ว่าคุณท่านตระกูลฉู่กำลังคิดอะไรอยู่ แต่คิดไม่ถึง ว่าจะเอาประเด็นมาอยู่ที่ตัวเขาเอง? ดูแลหลานสาวฉู่ฉู่ของเขาให้ดี? นี่มันเรื่องอะไรกันอีก?

สิ่งที่หลินอิ่งใส่ใจคือ คุณท่านตระกูลฉู่พูดว่า เพราะเห็นแก่เขาคือลูกศิษย์เพื่อนเก่า?

หรือว่าฉู่จี้ชังกับอาจารย์เคยมีความสัมพันธ์?

คิดไปคิดมา หลินอิ่งก็เข้าใจ ฉู่จี้ชังเป็นราชาแห่งยาในแวดวงลึกลับ ชื่อเสียงโด่งดัง ถึงแม้จะมีน้อยคนมา ที่สามารถมีความสัมพันธ์กับท่านประมุข

“คุณท่านถามมาว่า คุณรับหรือไม่รับยานี้ หากรับยา ก็เตรียมสินสอดให้เรียบร้อย ไปที่มณฑลเตียนหนานด้วยตัวเอง ขึ้นภูเขาหยุนเหมิงตามระเบียบของตระกูลฉู่ เพื่อพบคุณท่าน” ฉู่หยุนซานพูดเสียงเคร่งขรึม มองไปที่หลินอิ่ง

หลินอิ่งแววตาประกายนิดหนึ่ง หันไปมองฉู่ฉู่ที่นั่งอยู่ด้านข้าง

ฉู่ฉู่หลบสายตา ดูเหมือนเขินอาย สีหน้ายิ่งแดงขึ้นกว่าเดิม

พูดตามตรง ฉู่ฉู่ก็ถือว่าเป็นสาวงามระดับประเทศคนหนึ่ง ใบหน้าสวยงาม บุคลิกสง่า ไม่แพ้สาวงามผู้ขึ้นชื่ออย่างจ้าวหลินเอ๋อร์หรือแอนนาแม้แต่น้อย แต่ว่า ฉู่ฉู่ถือเป็นสาวอ่อนหวาน เรียบร้อยอ่อนโยน

ฉู่ฉู่กับเขาก็เจอกันเพียงไม่กี่ครั้ง ในความทรงจำ เธอเป็นผู้หญิงอ่อนโยนใจดี อาจจะเป็นเพราะครอบครัวของเธอ นิสัยก็ค่อนข้างเรียบง่ายมีธรรมเนียม