บทที่ 509 ต้มยา

“หลินอิ่ง ผมจะบอกคุณให้ คุณเอาของจากตระกูลฉู่ไป นี่มันไม่ใช่เรื่องง่ายขนาดนี้” ฉู่หยุนซานพูดข่มขู่อย่างเย็นชา

“ทางที่ดีคุณไปสืบในแวดวงลึกลับให้ดี มีใครกล้าแย่งยาจากตระกูลฉู่บ้าง?” ฉู่หยุนซานพูดอย่างเคร่งขรึม “คุณมีวิชากังฟูอยู่บ้าง ก็ต้องมียอดฝีมือคอยสอน? หรือไม่รู้ระเบียบในแวดวงลึกลับเลย?”

ต้องรู้ว่า ตระกูลฉู่เป็นตระกูลราชาแห่งยาที่มีชื่อเสียงโด่งดังในแวดวงลึกลับ หากวัดจากระดับความสามารถแล้ว ยอดฝีมือวิชาการต่อสู้โบราณของตระกูลฉู่ขึ้นลำดับในแวดวงลึกลับไม่ได้ แต่เรื่องทักษะการแพทย์อันเหนือชั้นนั้น ต่างก็เป็นที่หมายปองของเหล่าอำนาจชั้นสูงทั้งนั้น

เพราะว่า ใครจะไม่มีเรื่องเกิดแก่เจ็บตาย?

ไม่มีใครกล้าไปสร้างความขุ่นเคืองให้กับราชาแห่งยาที่รากฐานแน่นหนาเช่นนี้ ถึงแม้อำนาจจะเหนือกว่าตระกูลฉู่ ก็ต้องคำนึงในใจก่อน

แต่หลินอิ่งคนนี้ กลับกล้าโผงผางขนาดนี้ ตระกูลฉู่คุยข้อเสนอดีๆกับเขาส่งยามาถึงตี้จิง กลับยังกล้าแย่งอีก?

“ระเบียบในแวดวงลึกลับ?” หลินอิ่งหัวเราะเย็นชา มุมปากโค้งขึ้น “ระเบียบในแวดวงลึกลับ ก็คือเคารพผู้แข็งแกร่ง”

“คุณความสามารถสู้ไม่ได้เอง ยังพูดอะไรได้อีก?”​

ฉู่หยุนซานกลับมาพูดเรื่องระเบียบในแวดวงลึกลับอีก ไม่รู้เลยว่า แวดวงลึกลับในประเทศหลุงนั้น แก๊งมังกรก็คือผู้จัดระเบียบอย่างเด็ดขาด ผู้นำอันเด็ดขาด

หลินอิ่งเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างในแวดวงลึกลับ มากกว่าคนอื่น

“คุณ กล้าอวดดีได้เช่นนี้ อนาคตต้องเสียใจแน่” ฉู่หยุนซานพูดอย่างขึงขัง ถูกหลินอิ่งดูถูกวิชาการต่อสู้ สีหน้าแดงก่ำอย่างสุดขีด

“เสียใจ?”​ หลินอิ่งส่ายหน้า มุมปากยิ้มขึ้นอย่างเย็นชา

“หลินอิ่ง ผมไม่รู้ว่าคุณจะรีบแย่งดอกโคมไปทำอะไร แต่ผมขอบอกคุณ คุณแย่งไปก็ไม่มีประโยชน์” ฉู่หยุนซานพูดอย่างไม่พอใจ “ดอกโคมเก็บไว้ในอำพันเฉพาะ ถ้าหากไม่มีวิธีการเอาออกของตระกูลฉู่ คุณจะทำลายดอกโคมไปเท่านั้น จะใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้เลย”

“หมายความว่าอะไร?” หลินอิ่งสายตาเย็นชาทันที ต้องหน้าฉู่หยุนซาน “วิธีนำดอกโคมออกมาคืออะไร?”

เขาคิดไม่ถึงว่ายังมีอีกขั้นตอน ยาอบแห้งของดอกโคมเก็บรักษาในอำพัน ถ้าหากไม่มีวิธีการเอาออกมาที่ถูกต้อง อาจจะทำลายตัวยาได้ นั่นก็พยายามอย่างสูญเปล่า

สร้างความขุ่นเคืองกับตระกูลฉู่ หลินอิ่งไม่กลัว แต่กลัวทำลายช่วยชีวิตของคุณปู่ตัวเอง

“พูดมา”

หลินอิ่งจับข้อมือของฉู่หยุนซาน ถามอย่างเย็นชา

“เอื้อก ช่างอวดดีจริงๆ หลินอิ่ง คุณเหยียมหยามผมแบบนี้ อย่าคิดที่จะรู้วิธีนำดอกโคมออกมาเลย” ฉู่หยุนซานพูดอย่างเคร่งขรึม “คุณนี่มันพฤติกรรมที่ควรมีต่อผู้อาวุโสเหรอ?​ แล้วมันคือวิธีการขอร้องคนอื่นหรือ?”

ได้ยินแล้ว แววตาของหลินอิ่งก็ค่อยๆเย็นชาขึ้น หลินอิ่งจ้องฉู่หยุนซานอย่างเย็นชา แปร่งประกายแรงสังหาร

ดอกโคมไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องได้ ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

ฉู่หยุนซานไม่ยอมเปิดปาก แบบนี้ก็ต้องใช้วิธีเฉพาะแล้ว เอากลับไป เขาจะแค้นสอบด้วยตัวเอง

“ผมถามเป็นครั้งสุดท้าย คุณพูดหรือไม่พูด?”​

“เห้อ หลินอิ่ง นี่คุณกำลังขู่ผมเหรอ?” ฉู่หยุนซานพูดด้วยเสียงเคร่งขรึม น้ำเสียงเย็นชา มองไปที่ฉู่สงซานพ่อลูก “น้องหก นี่ก็คือเพื่อนที่นายคบ? ยังบอกว่าอะไรเด็กหนุ่มผู้มีพรสวรรค์? ไร้ซึ่งมารยาท กดฉันไว้แบบนี้ ยังแย่งยาไปแล้วบีบบังคับถามวิธี นายว่ายังไง?”

ฉู่หยุนซานอดกลั้นความโมโห ยังคงต้องวางตัวสูง ไม่ยอมบอกวิธีการเอายาออกมาเด็ดขาด