บทที่ 529 พี่ชายไว้หน้ากันสักครั้งได้ไหม

"ฮัลโหล? พี่ชาย หนูคือชิวอวี่ ช่วงนี้อยู่ที่ตี้จิง"

ทางโทรศัพท์ เป็นเสียงหวานของกงซุนชิวอวี่ที่ดังมา

"ออ? เรื่องของพ่อเธอทางโน้นจัดการเรียบร้อยแล้วเหรอ" หลินอิ่งพูดอย่างเรียบเฉย

"ต้องขอบคุณที่พี่ช่วยเหลือครั้งที่แล้ว รักษานายท่านให้หาย ตอนนี้ เรื่องภายในตระกูลกงซุนก็จัดการได้พอประมาณแล้ว" กงซุนชิวอวี่พูด "เพราะฉะนั้น หนูถูกพ่อส่งมาที่ตี้จิง"

"ใช่แล้ว พี่ หนูได้รับข่าวที่มณฑลเกาหยาง ได้ยินว่าพี่กับตระกูลสวีในตี้จิงกำลังแข่งขันกัน หนูยังได้ยินข่าวเรื่องคุณตาป่วยหนัก ข่าวลือข้างนอกฟังน่าตกใจ ครั้งที่แล้วหนูอยากไปเยี่ยมคุณตาที่จื่อหลงซาน ถูกขวางไว้ข้างนอก ตอนนี้อาการของคุณตาเป็นยังไงบ้าง?" กงซุนชิวอวี่พูดอย่างกังวล

"ไม่เป็นไร เรื่องพวกนี้เธอไม่ต้องห่วง ตอนนี้ร่างกายนายท่านมีมาก" หลินอิ่งพูดอย่างจริงจัง

"ออ ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ถ้าอย่างนั้นพี่มีเวลาว่างไหม ครั้งหน้าพี่พาหนูไปเยี่ยมคุณตาที่จื่อหลงซานนะ หนูคนเดียวไม่มีสิทธิ์เข้าไปในสถานพยาบาลทหาร" กงซุนชิวอวี่พูด

"อืม เดี๋ยวพี่จะหาเวลาแล้วโทรหาเธอละกัน" หลินอิ่งรับปาก

"ได้ค่ะ" พูดถึงตรงนี้ กงซุนชิวอวี่ก็เปลี่ยนเรื่อง "ถ้าอย่างนั้น พี่ชาย หนูไปหาพี่ที่เมืองเทียนหลงตอนนี้ได้ไหม? หนูมีเรื่องจะให้พี่ช่วย"​

หลินอิ่งยกน้ำชาขึ้นดื่ม คนที่เห็นว่ากงซุนชิวอวี่โทรมา เขาก็เดาออกแล้วว่าต้องเป็นเรื่องเกี่ยวกับกงซุนชิวอวี่แน่นอน

คาดว่าคงเพราะตระกูลกงซุนแบกรับแรงกดดันนี้ไม่ไหว ถึงให้กงซุนชิวอวี่มาพูดกับเขา

"ชิวอวี่ มีเรื่องอะไรก็พูดตามตรง" หลินอิ่งพูดอย่างเรียบเฉย

"คืออย่างนี้ พี่ ทางด้านนายท่านบ้านหนูมีคำพูดให้หนูมาบอกกับพี่ บอกว่าพี่ปล่อยตัวกงซุนสือได้ไหม ไว้ชีวิตให้เขาครบสามสิบสองส่วน" กงซุนชิวอวี่พูดอย่างระมัดระวัง

"ให้ครบสามสิบสอง?" หลินอิ่งหัวเราะ คำพูดที่นายท่านตระกูลกงซุนฝากมา

ตระกูลกงซุนยังถือว่ารู้ตัว ไม่ได้ขออะไรมากเกินไป หวังแค่เขาอย่างทำกงซุนสือพิการ

"พี่ชายไว้หน้ากันสักครั้งได้ไหม?" กงซุนชิวอวี่น้ำเสียงอ่อนโยน พูดอย่างอ้อนวอน

"พี่ กงซุนสือเขาไม่รู้ฐานะของพี่ ก็เลยยโสโอหัง หนูรู้นิสัยพี่ชายคนนี้ดี ความจริงเขาขี้ขลาดมาก ครั้งนี้รู้ว่าพี่เก่งแค่ไหนแล้ว จากนี้ไปต้องไม่กล้าไปหาเรื่องพี่อีกแน่นอน" กงซุนชิวอวี่พูดขอร้อง

"เรื่องของกงซุนสือ พี่จะจัดการเอง" หลินอิ่งพูดอย่างเรียบเฉย

หลินอิ่งก็ไม่ได้คิดจะไปเอาความกับคนอย่างกงซุนสือ

เขาก็อยากดูว่าพวกผู้ใหญ่ของตระกูลกงซุน กงซุนเฟยหงพ่อของกงซุนสือว่าจะมีทัศนคติอะไร

ครั้งที่แล้วส่งคนมาฆ่าเขาถึงมณฑลตงไห่ เขาหักขาของกงซุนเฟยเจี้ยนไป บัญชีนี้ยังไม่ทันได้ชำระ

กงซุนสือเป็นแค่คุณชายเจ้าสำราญที่ไม่มีอะไรสำคัญเลย ตอนนี้ สั่งสอนเขาเสร็จ ปล่อยตัวก็ไม่เป็นไร

"ได้ค่ะ พี่ พี่รอหนูสักครู่ รถของหนูใกล้ถึงเมืองเทียนหลงแล้ว เจอกันอีกสิบนาที" กงซุนชิวอวี่พูดด้วยเสียงหวาน

วางสายแล้ว หลินอิ่งวางโทรศัพท์ กินข้างต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ฉู่นั่งมองหลินอิ่งอยู่ด้านข้าง ก้มหน้ากินข้าว คิดอะไรในใจ

"คุณหลิน เมื่อกี้น้องสาวคุณโทรมาเหรอคะ?" ฉู่ฉู่ถามอย่างระมัดระวัง

หลินอิ่งมองฉู่ฉู่ทีหนึ่ง พยักหน้าเล็กน้อย "ใช่"

"ออ รู้แล้ว คุณหลิน ถ้าอย่างนั้นน้องสาวคุณคงน่ารักมาก ฟังเสียงแล้วดูเหมือนยังเด็กมาก" ฉู่ฉู่เริ่มบทสนทนา ตามต่อ