บทที่ 545 คนต้าเหอลงมือแล้ว

ชิ้ว

นักดาบคนต้าเหอคนหนึ่งพุ่งไปข้างหน้า ฟันดาบไปที่คอของฉู่ฉู่อย่างไม่ลังเล สำหรับผู้หญิงก็ไม่ปรานีแม้แต่น้อย

"อ้าก"

ฉู่ฉู่ตกใจอย่างสุดขีด ร้องออกมาด้วยความตกใจอย่างควบคุมไม่ได้

ติ้ง

เสียงดังชัดเจน มาจากช่องทางเดิน

ภายใต้ความมืด ร่างสูงสง่าคนหนึ่ง ร่างกำยำปรากฏขึ้นต่อหน้าฉู่ฉู่

เขายกสองนิ้วขึ้น ก็หักดาบที่แสงระยิบระยับนั้นหัก

หลินอิ่งถึงแล้ว

"แก แก?"

คนต้าเหอที่ถูกหักดาบสีหน้าหวาดกลัว สายตาตะลึงจ้องผู้ชายที่ปรากฏตัวตรงหน้ากะทันหัน

มาอย่างไร้วี่แวว กลับไม่มีคนสังเกตเห็นการมาถึงของชายลึกลับเลย?

คั๊ก

หลินอิ่งสีหน้าเรียบเฉย ยื่นมือจับคอของคนชุดดำไว้ หมุนข้อมือ หักคอไปในเสี้ยววินาที

คอขอเขาเอียง ร่วงลงไปกองอยู่บนพื้น สิ้นชีวิตทันที

"ไม่เป็นไรแล้ว ไม่ต้องกลัว"

หลินอิ่งพูดอย่างเรียบเฉย

เขาไม่ได้หันไปมอง ฉู่ฉู่อยู่ข้างหลัง ในใจรู้สึกได้ถึงความปลอดภัยอย่างเต็มเปี่ยม

วินาทีนี้ ท่าทางของหลินอิ่ง เหมือนดั่งเทพเทวดาในสายตาเธอ

"หลินอิ่ง? แกมาถึงแล้ว......."

หัวหน้าคนชุดดำพูดด้วยเสียงแหบ มองหลินอิ่งอย่างระวัง

"ไอ้ตัวสมควรตาย เสียเวลาการลอบฆ่าอันมีค่าของพวกเรา" หัวหน้าคนชุดดำพูดอย่างไม่พอใจ มองเผยหวูหมิงด้วยสายตาโหดเหี้ยม

แผนการเดิมของพวกเขา หาโอกาสในคืนนี้ ตอนที่ฉู่ฉู่ไม่ได้อยู่ข้างกายหลินอิ่ง ตัดไฟของอาคาร แล้วปฏิบัติการฆ่าฉู่ฉู่อย่างรวดเร็ว

แต่คิดไม่ถึง กลับมียอดฝีมือระดับนี้คนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นกลางทาง ขัดขวางพวกเขาไว้หลายนาที

วินาทีสำคัญ หลินอิ่งกลับมาถึงแล้ว

"พวกแกเป็นคนของกงจิ่ว?"

หลินอิ่งถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย ในสายตานั้นมีความเย็นชาที่ทำให้คนสิ้นหวัง

"ล้มเลิกการต่อสู้ แล้วบอกฉันมาว่ากงจิ่วอยู่ไหน ฉันจะให้พวกแกตายอย่างสบายหน่อย"

"เหอะเหอะเหอะ.......หลินอิ่ง ฉันยอมรับว่าฉันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของแก แต่แกอยากจับพวกเรา นั่นก็เพ้อฝันไปแล้ว" หัวหน้าคนชุดดำพูดอย่างมั่นใจ

"ปฏิบัติการคืนนี้ของเราล้มเหลวแล้ว แต่แกกล้าเป็นอริกับหัวหน้ากงจิ่ว สิ่งที่รอแกอยู่ ก็คือการลอบฆ่าที่ไม่มีวันจบสิ้น การลอบฆ่าแบบนี้ จะมีแต่ยิ่งอยู่ยิ่งเยอะ" หัวหน้าคนชุดดำหัวเราะเย็นชา

"พวกแกมันรนหาที่ตาย"

คำพูดของหลินอิ่งจบลง

ร่างของเขา ก็พุ่งออกไปเหมือนดั่งสายลม

ทันใดนั้น คนชุดดำหลายคนตรงหน้า กางดาบอันเฉียบคมออก พยายามจะต่อต้านหลินอิ่ง

ติ้ง ติ้ง ติ้ง

มีเสียงของโลหะกระทบกันดังอย่างต่อเนื่อง

เห็นเพียงร่างดั่งสายลมของหลินอิ่ง ยื่นมือออกไปเหมือนดั่งเด็ดใบไม้ หักดาบยาวเป็นสองท่อนอย่างง่ายดาย แล้วใช้ดาบเชือดคอ

เสียงชิ้วชิ้วชิ้ว

ท่ามกลางการสู้รบฆ่าฟัน คนชุดดำไม่เพียงแค่ดาบในมือหักแล้ว แม้แต่คอก็ถูกหลินอิ่งเชือดจนขาด เลือดพุ่งกระจาย

เสียงตุ๊บตั๊บ คนต้าเหอหลายคนก็ล้มนอนอยู่กับพื้น