บทที่ 569 ไม่แพงเป็นทองแล้ว

หน้าตลบตะแลงเปลี่ยนได้ของเมียหูบา มีแต่ทำให้หยังสู้สู้รู้สึกขยะแขยง

หล่อนก้าวถอยออกห่าง หลบเข้าไปยืนหลังหลินอิ่ง

"ท่านคุณชายอิ่ง ท่านเป็นคนสูงส่ง กรุณาอย่าได้ใส่ใจกับคนกระจอกอย่างพวกเราเลยนะคะ ขออภัยจริงๆ เพราะดิฉันพูดไม่ดีเอง ดิฉันผิดไปแล้ว ขอท่านได้โปรดให้อภัยพวกเรานะคะ"เมียของหูบาพูดด้วยยิ้มอย่างที่เรียกว่าเลียแข้งเลียขา

"ใช่เลยครับ ท่านอิ่ง คนสูงส่งระดับท่าน พวกผมมันตาบอดชัดๆ ถึงได้กล้ากระทบถึงท่าน ขอท่านได้โปรดอย่าได้เก็บใส่ใจเลยนะครับ"หูบาก็เป็นอย่างที่ว่าเลียแข้งเลียขา คุกเข่าโค้งคำนับพูด

หลินอิ่งหน้าเย็นชา ขยี้ดับบุหรี่ที่คีบอยู่ในมือ พูดเรียบๆ ว่า "คุณว่าหละ ที่ภรรยาคุณไปตบหยังสู้สู้ จะสรุปจบอย่างไร?"

"ท่านอิ่งครับ ผม เรื่องนี้ผมจะต้องมีคำตอบให้กับท่านแน่นอน!"หูบารีบพูดอย่างลนลาน มองไปที่เมียตัวเอง "แกยังนั่งซื่อบื้ออยู่อีก? อยากโดนหรือไง? ยังไม่รีบไปอีก ไปให้หนูหยังตบคืนเลย!"

"ได้ๆๆ... ไป ฉันไปเดี๋ยวนี้เลย"เมียหูบาที่ตกใจจนขวัญกระเจิงอยู่ ด้วยท่าทางแบบที่เรียกว่าเลียแข้งเลียขา เดินเข้าไปหาหยังสู้สู้

"หนูเด็กหญิงหยังสู้สู้ขา ต้องขอโทษนะ น้านี่มันน่าโดนจริงๆ หนูตบตีน้าเลยนะ แล้วช่วยขอความกรุณาจากคุณอาหนูให้อภัยน้าด้วย ได้นะหนูนะ"

หยังสู้สู้สีหน้าแสดงออกถึงความขยะแขยง เม้มเชิดริมฝีปากไม่พูดอะไร

บรรยากาศนั้น ทำเอาหูบาผัวเมียม้วนเขินทำตัวไม่ถูก

พั๊วะ พั๊วะ!

ไม่มีใครขยับมือ เมียของหูบายกมือตัวเองขึ้นฟาดแก้มตัวเองอย่างแรง ตบจนเห็นแนวขึ้นชัดห้านิ้ว

"เพราะมือฉันมันสถุลมาก ท่านอิ่ง ขอได้โปรดอย่าได้รื้อพื้นเลยได้ไหมคะ?"เมียหูบาตบหน้าตัวเองไปพลาง ร้องขอไปพลาง

"ยังมีไอ้ลูกเวรนี่อีก ไม่รู้จักเชื่อฟัง ไม่เอาถ่าน มานี่เลย!"หูบามือคว้าลากเอาหูเจี้ยนเข้าหา ผัวะ ผัวะ ตบเข้าอย่างแรงที่หน้าหูเจี้ยน

หูเจี้ยนโดนตบเข้าไปสองที หน้าเป็นรอยแดงเถือก ร้องไห้ลั่น

หลินอิ่งย่นคิ้ว มองหน้าหูบา หูบาชะงักหยุด ท่าทางเจี๋ยมเจี้ยม

เจ้าหูบานี้ ไม่มีปัญญาทำอะไรนอกจากเอาอารมณ์ไปใส่ลงกับเด็ก มาดขู่เข้มดุดันที่มีอยู่ก่อนหน้า วางท่าดูมีอำนาจล้นหลาม แต่สุดท้ายท่าดีทีเหลว

"ท่านอิ่น ครับ ตะกี้นี้ผมมันไม่รู้จักที่ตายไปรับเงิน หนึ่งร้อยล้านของท่าน ผมขอมอบคืนนะครับ โอนกลับบัญชีเดิม!"หูบายิ้มประจบพูดกับหลินอิ่ง พูดนอบน้อมขอขมาว่า "ท่านดูได้ครับ หรือไม่ จะให้ผมชดใช้ให้อีกเท่าไหร่ก็ได้ครับ"

"ตอนนี้ ลูกคุณไม่ใช่มีค่าเทียบทองแล้วหรือ?"หลินอิ่งส่ายหัว หน่ายที่จะดูสภาพความทุเรศของสองผัวเมียนี้ ค่อยๆ ลุกยืนขึ้น

"ไม่แพงเทียบทอง ไม่แพงเทียบทอง!ไม่กล้า!ไม่กล้าแล้ว!ท่านอิ่ง ท่าน ท่านโปรดสั่งมา และได้โปรดยกโทษให้ผมด้วยเถิด"

สีหน้าหูบาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว กลัวว่าหลินอิ่งจะเกิดอารมณ์ฆ่า

เป็นข้อเท็จจริง ว่าตามระดับคุณชายอิ่งนี้ หากว่าเกิดอารมณ์ไม่ดี พูดสั่งไปเรื่อยเปื่อยคำเดียว เช่นอย่างจอมโหดซื่อไท่คนนั้น พูดถึงจะเก็บเขาทิ้ง ย่อมเป็นเรื่องง่ายเพียงยกมือ

"ฉันไม่อยากเห็นสองคนนี้อยู่ในตี้จิงอีก"

"ซื่อไท่ แกดูแล้วจัดการเอาเองเถอะ เซ่ชิง คุณมานี่หน่อย"

หลินอิ่งพูดเรียบๆ ไม่กี่คำ จูงหยังสู้สู้เดินออกจากห้องทำงาน

"ครับ!"

ซี่อไถ้รับคำอย่างนอบน้อม มองหูบาด้วยสายตาเย็นเยือก แววตาฉายความโหดร้ายของหมาป่า ทำเอาสองผัวเมียสั่นงก

"แกสองคนถือว่าโชคดีนะ คุณชายอิ่งไม่ชอบเรื่องฆ่าๆ แกงๆ ไม่งั้นแกสองคนจบชีวิตแน่"

ซื่อไท่พูดด้วยเสียงเย็นเยือก โบกกวักมือ มุ่งหน้าไปนอกห้อง เดินไป.....

"เอาละ พวกเธอ แยกย้ายกันเถอะ"ประธานเซ่หันมองกลุ่มรปภ.ของโรงเรียนแล้วออกคำสั่ง