บทที่ 573 สถานการณ์วิกฤต

"นี่? เรื่องอะไรกัน"

"นายน้อย? ท่านว่า นั่นคือกงจิ่ว?"

ตามจากที่จ้าวเฉิงเฉียนลุกขึ้นกะทันหัน เผยหวูหมิงและหม่าผิงชวนก็ร้องออกมาอย่างแปลกใจ สายตาจ้องมองไป แต่ไม่พบร่องรอยเงาดำนั้นแล้ว

"ผมเคยประมือกับกงจิ่วซึ่งๆหน้ากันที่มณฑลเกาหยาง แน่นอนว่าไม่มีทางลืมร่างและวิธีการของเขาได้"จ้าวเฉิงเฉียนพูดอย่างเคร่งขรึม "ดูแล้วคงเกิดสถานการณ์คาดไม่ถึงแล้ว ทำไมกงจิ่วถึงมาที่นี่? หรือว่าได้รับข่าวแล้ว?"

จ้าวเฉิงเฉียนรู้สึกแปลกใจ และตื่นเต้นเล็กน้อย

ข่าวกรองเขาเป็นคนส่งให้หลินอิ่งกับมือ

ในข่าวกรอง อาคารร้างแห่งนี้มีเพียงผู้ปกปักรักษาของสำนักยุทธเชียนจั่วฉวนและจั่วซงเท่านั้น กงจิ่วไม่เคยปรากฏตัว

ถ้าหากปฏิบัติการครั้งนี้ของหลินอิ่งล้มเหลว หรือว่าลูกน้องในมือเจ็บหนักล้มตาย

นั่นไม่ต้องคิด ความโกรธของหลินอิ่งต้องหันมาที่ตัวเขาจ้าวเฉิงเฉียนแน่นอน คิดว่าถูกเขาหลอกแน่นอน

เห็นท่าทางจ้าวเฉิงเฉียนที่ให้ความสำคัญและตื่นเต้นแบบนี้ เผยหวูหมิงและหม่าผิงชวนก็สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา

"นายน้อย คนของพวกเราจับตาอยู่ที่นี่นานขนาดนี้แล้ว ยังไม่เคยเห็นกงจิ่วปรากฏตัวเลย ทำถึงคืนนี้หลินอิ่งลงมือ กงจิ่วก็มาเลย?"หม่าผิงชวนพูดอย่างครุ่นคิด

"นายน้อย ความสามารถของกงจิ่วสูงอย่างคาดเดายาก แม้แต่ท่านก็จัดการเขาไม่ได้ ถ้าหากกงจิ่วมาจริง หวงชิงซานสองคนนี้ เกรงว่าต้องเสียเปรียบแล้ว"เผยหวูหมิงพูดอย่างจริงจัง

สีหน้าจ้าวเฉิงเฉียนเคร่งเครียด แววตาค่อยๆเย็นชาลง จ้องอาคารร้างอยู่ไกลๆ

เงาดำดั่งปีศาจร้ายที่เคลื่อนไหวผ่านไปเมื่อครู่นั้น เขาสามารถมั่นใจได้ นั่นคือกงจิ่ว เพราะว่าคุ้นเคยมาก

ยอดฝีมือทั่วไป ไม่มีทางมีวิชาอันแปลกประหลาดขนาดนั้นแน่นอน

"ดูแล้วเรื่องราวจะมีปัญหาแล้ว"จ้าวเฉิงเฉียนพูดอย่างเคร่งขรึม

"พวกคุณ ตามผมไป......"

"นี่มัน? นายน้อย ท่านแน่ใจหรือว่าจะประมือกับกงจิ่วซึ่งๆหน้าอีกหรือ?"หม่าผิงชวนพูดด้วยสีหน้าลังเล "กงจิ่วคนนี้เหมือนดั่งงูพิษ ปรากฏตัวทุกครั้งต้องกัดคนแน่นอน ครั้งที่แล้วที่เราปะทะกับเขา ก็สูญเสียยอดฝีมือไปมากมายแล้ว"

"ถึงแม้ว่าพวกเราไป ก็จับตัวกงจิ่วไม่ได้ แต่กลับจะทำให้หลินอิ่งสงสัยมากขึ้น"หม่าผิงชวนพูดคาดเดา

เผยหวูหมิงก็พูดอย่างจริงจัง "ไม่เข้าไป อย่างมากหลินอิ่งก็แค่คิดว่าข่าวกรองของเราผิดพลาดเท่านั้น"

"เข้าไป อีกหน่อยไม่เพียงแค่พูดไม่ชัดเจน อาจจะ พวกเรายังจะสูญเสียยอดฝีมืออีกไม่น้อย......อาจไม่คุ้มค่า"

ในขอบเขตความรู้ของความเขา กงจิ่วมาแล้ว ถ้าอย่างนั้น พวกหวงชิงซาน ต้องสูญเสียสาหัสแน่นอน

อีกอย่าง เท่าที่พวกเขาประมือกับกงจิ่วมาในอดีต รู้นิสัยของกงจิ่วอย่างดี

กงจิ่วคืองูพิษแก่ตัวจริงไม่ผิดแน่ โหดเหี้ยมปลิ้นปล้อน ไม่ก็หาคนไม่เจอ ไม่ก็เขาออกมาเอง กัดลงไปอย่างรุนแรง ทำให้คนอื่นรับไม่ไหว

ครั้งที่แล้วที่มณฑลเกาหยาง แก๊งหยางเหมินต้องหน้าตามอมแมมฝุ่นตลบ พี่น้องตายในมือของกงจิ่วไปไม่น้อย

บวกกับ ความสามารถในวิชาการต่อสู้ของกงจิ่วเอง ก็เก่งกาจอย่างน่ากลัว ครั้งที่แล้วที่นายน้อยจ้าวเฉิงเฉียนประมือกันกันกงจิ่ว หากไม่ใช่ผู้ปกปักรักษาอาวุโสสองท่านของแก๊งหยางเหมินช่วยเหลือ เกรงว่าคงร้ายมากกว่าดี......

"ไป"จ้าวเฉิงเฉียนพูดอย่างจริงจังหนักแน่น น้ำเสียงส่อแววสังหาร

"ช่วงนี้ผมฝึกวิชาใหม่พอดี พอดีเลยหากงจิ่วมาทดสอบฝีมืออีกครั้ง"

พูดไป จ้าวเฉิงเฉียนสีหน้าเคร่งเครียด ในตามีแววสังหาร ก้าวออกไปก่อน มุ่งหน้าไปทางอาคารร้างที่ห่างออกไปนั้น

เผยหวูหมิงและหม่าผิงชวนมองหน้าสบตากัน

"เผยหวูหมิง นายพาคนตามนายน้อยไป ต้องรับรองความปลอดภัยของนายน้อย ฉันจะติดต่อยอดฝีมือของสาขาย่อยตี้จิง......"หม่าผิงชวนพูดอย่างเคร่งขรึม

เวลาเดียวกัน

ภายในอาคารร้าง เย่เฮยและหวงชิงซานทั้งสองคนยืนขนานกัน

ยอดฝีมือองครักษ์มังกรหลายคนที่อยู่ด้านหลังเขาสองคน ต่างมีรอยแผลจากมีด เลือดไหล ดูแล้วบาดเจ็บสาหัส

ส่วนทางด้านจั่วฉวนและจั่วซง ล้มตายไปแล้วเจ็ดแปดศพ มีดลายเบญจมาศหลายด้ามหล่นอยู่บนพื้น

ดูจากความสามารถของลูกน้องยอดฝีมือแล้ว ทางด้านสำนักยุทธเชียนด้อยระดับหนึ่งอย่างชัดเจน ถูกคนอื่นฆ่าหมดและกับบาดแผลภายนอกเพียงเล็กน้อย

อย่างไรเสีย คนที่ติดตามข้างกายเย่เฮย นั่นล้วนเป็นอดีตยอดฝีมือองครักษ์มังกรดำของแก๊งมังกร ไม่ใช่ยอดฝีมือทั่วไปสามารถเทียบได้เด็ดขาด

เมื่อเทียบความสามารถแล้ว สำนักยุทธเชียนไม่คู่ควรเปรียบเทียบกับอดีตแก๊งมังกร

"แคกแคก......"จั่วฉวนไอแห้งไปสองที เลือดไหลจากมุมปาก

"พวกแก ไม่ใช่คนของแก๊งหยางเหมิน? พวกแกเป็นใครกันแน่?"จั่วฉวนพูดอย่างเคร่งขรึม "พวกเขามาเพื่อต้องการยาชุดนี้? สินค้าของสำนักยุทธเชียนเรา ไม่ได้แย่งง่ายขนาดนั้น"