ตอนที่ 61
บทที่ 61 ทำให้ตกใจกลัว
October 22, 2026
บทที่ 61 ทำให้ตกใจกลัว
"นายพูดอะไรนะ?"
หวางหงหลิงเบิกตากว้างจ้องมองหลินอิ่ง และไม่อยากเชื่อในสิ่งที่หูตัวเองได้ยินมา คิดไม่ถึงว่าผู้ชายคนนี้จะกล้าพูดว่า ผู้หญิงที่ทั้งสวยและฉลาดอย่างเธอไม่เหมาะสมที่จะเป็นเพื่อนกับเขา
"บังอาจ! หลินอิ่ง นายรนหาที่ตายชัดๆเลย! แกกล้าพูดแบบนี้กับคนฐานะแบบนี้ได้ยังไง? เธออุตส่าห์ให้เกียรติกับนาย นายกล้าดียังไงพูดว่า เธอไม่เหมาะสมเป็นเพื่อนกับนาย?" หูหมิงหยินพูดด้วยน้ำเสียงโมโหขึ้น
ในมุมมองของเขาแล้ว ต่อให้ไม่มองที่ฐานะ และตัวเองไม่ได้ออกหน้าช่วย หลินอิ่งคนขี้ขลาดตาขาวและไม่มีความสามารถควรจะยินดีถึงจะถูก
แต่คิดไม่ถึงว่า หลินอิ่งจะบังอาจขนาดนี้!
"หลินอิ่ง ฉันว่านายคือคนโง่" หวางหงหลิงเผยสีหน้าขุ่นเคืองขึ้น พร้อมกับกันริมฝีปากเล็กน้อย
"จับตัวคนที่น่ารังเกียจคนนี้ ฉันต้องการสั่งสอนสักหน่อย!" หวางหงหลิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาขึ้น
ตึง!
ผู้ชายสวมชุดดำที่ยืนเฝ้าประตูอยู่ข้างนอกเปิดประตู และกระโจนเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ปืนสองกระบอกเล็งอยู่แผ่นหลังของหลินอิ่งอย่างมั่นคง และอยู่ห่างเพียงไม่เกินหนึ่งเมตรเท่านั้น
ผู้ชายสวมชุดดำสองคนเผยสายตาแหลมคม พร้อมถือปืนด้วยท่าทางเชี่ยวชาญ
"หืม" หวางหงหลิงแค้นเสียงประชดขึ้น แล้วจ้องมองหลินอิ่งด้วยสายตาเย็นชา
"ตอนแรกฉันต้องการคุยธุระกับนายดีๆ แต่ทำไมถึงไม่รู้จักมารยาทบ้าง" หวางหงหลิงยิ้มและพูดต่อว่า "ตอนนี้นายรีบขอโทษยอมรับผิดกับคุณหนูเดียวนี้"
"อับอายแค้นใจจนโมโหเลยหรอ?" หลินอิ่งพูดด้วยน้ำเสียงหัวเราะเยาะ จนแทบไม่สนใจนักฆ่ามืออาชีพสองคนที่อยู่ข้างหลังเลย
เขาไม่ชอบมีเพื่อนตั้งแรกไหนแต่ไรแล้ว บนโลกนี้มีไม่กี่คนที่พอเข้าตาเป็นเพื่อน ซึ่งนี่เป็นความจริง
"นาย!" หวางหงหลิงเบิกตากว้างจ้องมองหลินอิ่งด้วยสายตาขุ่นเคือง เขาถึงกับนิ่งอึ้งกับคำพูดของหลินอิ่ง
คิดไม่ถึงว่า หลินอิ่งที่ถูกปืนเล็งหลังหัวอยู่จะยังบังอาจและเผยท่าทางผ่อนคลายไม่ตื่นตระหนก
“หลินอิ่ง นายคงไม่ใช่คนโง่จริงๆหรอกใช่ไหม?" หวางหงหลิงมองประเมินหลินอิ่งอีกครั้ง พร้อมกับเผยสายตาสงสัย เธอยังไม่เคยเจอผู้ชายที่แปลกประหลาดขนาดนี้มาก่อนเลย
เธอคิดยังไงก็คิดไม่ออก หลินอิ่งมีตรรกะความคิดแบบไหนกัน
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย เหล่าคุณชายตระกูลใหญ่หลายคนต่างพากันกลัวตาย จนแทบไม่กล้าพูดคำพูดไม่รื่นหูแม้แต่คำเดียว และไม่มีใครกล้าอวดดีและบังอาจเหมือนหลินอิ่งด้วย!
แต่ในสถานการณ์ตอนนี้ ทั้งที่มีปืนจ่อหัวอยู่ แต่หลินอิ่งกลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวและตื่นตระหนกเลย!
"เอาลูกน้องของคุณไสหัวออกไป" หลินอิ่งพูดต่อว่า "เห็นแก่คุณเป็นผู้หญิง ผมจะไม่ถือสาว่าความล่ะกัน"
"ฮ่าฮ่า" หวางหงหลิงยกมือขึ้นมาปิดปาก เพราะกลั้นหัวเราะไม่ไหว เธอรู้สึกว่า หลินอิ่งเป็นคนตลกจริงๆ
"หลินอิ่ง ฉันคิดว่านายคงมีปัญหาทางด้านสมองแน่เลย!" หูหมิงหยินพูดขึ้น และคิดไม่ออกว่าหลินอิ่งจะมีความสามารถอะไร "ฉันนึกว่านายเป็นคนที่ไม่มีความคิดความอ่าน แต่สมองอย่างนาย ไม่รู้จริงๆว่าเรียนรู้การวิเคราะห์อัญมณีแบบนั้นได้ยังไงกัน"
"คุณหนูครับ ผมแทบไม่ต้องการคนประเภทนี้มาสมทบเลยครับ ความรู้รอบตัวก็ไม่มี เขาเป็นแค่คนโง่คนหนึ่งครับ" หูหมิงหยินเผยสายตาลังเล และพูดขึ้นว่า "ฉันสงสัย หมิงเป่าซวน สมองของเขาได้รับการกระทบกระเทือนหรือเปล่า ถึงบอกว่า ขวดเซรามิคนั้นเป็นของปลอม แล้วตีมันจนแตก ซึ่งเรื่องแบบนี้แทบไม่สามารถมองด้วยตาเปล่าวิเคราะห์ได้เลย"
หวางหงหลิงยิ้มเล็กน้อย และพูดด้วยน้ำเสียงสงสัยว่า : "หรือว่าฉันให้นายจัดการทุกอย่างเคร่งครัดเกินไป ทำให้เจ้าโง่นั้นมองแผนการออก? ช่างน่าขำจริงๆ"
"คุณหนูครับ อาจจะเป็นไปได้ครับ" หูหลิงหยินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง และส่ายหน้าเล็กน้อย "ผมนึกว่าผมได้เจอกับผู้วิเศษ ทำให้ผมตกใจ แต่คิดไม่ถึงว่า ขอปลอมที่ถูกผลิตมาอย่างประณีตด้วยทีมงานทีมยอดเยี่ยม จะถูกมองออกเพียงแวบเดียว คิดไม่ถึงเลยว่าเป็นไอ้โง่คนนี้"