บทที่ 654 หลินอิ่งหมดสติ

"เฮ้ คุณรู้ได้อย่างไรว่าคุณหลินจะพ่ายแพ้" กู่ชางไห่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

"หลินอิ่งเป็นคู่ต่อสู้ของท่านมังกรดำได้อย่างไร" นายพลงูกล่าวด้วยเสียงเยาะเย้ย "เขาเป็นเพียงคนที่ตกอับและอ่อนแอ จะสู้ท่านมังกรดำได้อย่างไร"

นายพลงูกล่าวด้วยความมั่นใจ แต่ภายในใจกลับรู้สึกกระสับกระส่าย

เขาไม่รู้ว่าใครชนะ

เขาคาดหวังว่า ท่านมังกรดำจะรีบจัดการหลินอิ่งแล้วมาช่วยตนเอง

มิเช่นนั้น หากการต่อสู้ยังดำเนินต่อไปเช่นนี้ เขาอาจจะถูกกู่ชางไห่ฆ่าตาย

สีหน้ากู่ชางไห่เคร่งขรึม แต่ไม่ตอบ แต่มีคลื่นลูกใหญ่ปรากฏขึ้นในใจ

เขารู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมากกับเรื่องที่ไม่รู้ผลลัพธ์เช่นนี้

ผลลัพธ์ของคืนนี้ จะตัดสินจากการต่อสู้ระหว่างหลินอิ่งและท่านมังกรดำ

ระหว่างสองคนนี้ถ้าใครเป็นฝ่ายชนะ ก็จะเป็นคนที่ครองทุกอย่างที่นี่......

สิ่งที่กู่ชางไห่สามารถทำได้คือการคาดหวังให้คุณหลินเป็นฝ่ายชนะ

"คนแซ่กู่ ถือโอกาสในขณะที่ท่านมังกรดำยังไม่มา ถ้าตอนนี้คุณมอบจางฉีโม่ออกมา คุณอาจจะได้รับการอภัยจากท่านมังกรดำ...มิฉะนั้น สำนักบี้ชุ่ยของพวกคุณจะตกอยู่ในอันตราย" นายพลงูกล่าวข่มขู่

"งั้นหรือ? คุณยังต้องการลักพาตัวคนอีกหรือ?"

ขณะนี้ มีเสียงเย็นเยียบดังขึ้น

ภายในป่า ร่างของชายหนุ่มเดินมา

หลินอิ่งมาแล้ว

ร่างกายทั่วทั้งตัวของเขาเต็มไปด้วยเลือด และมีรัศมีสังหารที่น่าสะพรึงกลัว เหมือนเทพเจ้าแห่งสงครามชูร่าที่เดินออกจากทะเลเลือด

"ห๊ะ! หลินอิ่ง!"

ทันทีที่นายพลงูเห็นหลินอิ่ง เขาตกตะลึง และส่งเสียงหวาดกลัว อดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปสองก้าว

เขาต้องการวิ่ง แต่เขาหวาดกลัวหลินอิ่งจนขาอ่อนแรง

ตอนนี้หลินอิ่งมีสภาพที่แย่มาก

สถานการณ์ตอนนี้ ทำให้นายพลงูตกใจอย่างสิ้นเชิง

หลินอิ่งเดินมาถึงที่นี่

นั้นก็หมายความว่าท่านมังกรดำพ่ายแพ้แล้ว......

หรือกล่าวอีกนัยหนึ่ง ท่านมังกรดำเสียชีวิตไปแล้ว.....

นี้เป็นผลลัพธ์ที่นายพลงูไม่กล้าจินตนาการ และไม่กล้าที่จะเชื่อ

ในความคิดของเขา ท่านมังกรดำผู้ไร้เทียมทาน พ่ายแพ้ให้แก่หลินอิ่งผู้อ่อนแอ......

"เอ้อ!"

หลินอิ่งพุ่งเข้าไป ใช้ฝ่ามือที่รุนแรงซัดไปที่หน้าอกของนายพลงู ทำให้เขากระเด็นไกลออกไปกว่าสิบเมตร และล้มลงกับพื้นอาเจียนเป็นเลือดอย่างบ้าคลั่ง

"คุณ คุณ...." นายพลงูหายใจเร็ว พูดตะกุกตะกัก และรู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมาก และไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองหลินอิ่ง

"กล้าลักพาตัวผู้หญิงของผม คุณต้องตายเท่านั้น"

หลังจากที่หลินอิ่งกล่าวอย่างเย็นชา เขาใช้เท้าเตะไปที่หน้าอกของนายพลงูอย่างแรง

เสียงดังบูม นายพลงูล้มลงบนพื้น และพื้นบริเวณที่เขาล้มลงแตกแตกร้าวกว่าสิบเมตร

"โอ๊ย!"

นายพลงูส่งเสียงออกมาด้วยความเจ็บปวด หมดลมหายใจ ดวงตาทั้งคู่เบิกกว้าง และนอนตายอยู่บนพื้น

"หลินอิ่ง คุณ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?"

จางฉีโม่รีบวิ่งเข้ามา และอดไม่ได้ที่จะกอดหลินอิ่งจากด้านหลัง

น้ำตาของเธอไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว แล้วก็ใช้ศีรษะพิงไปบนแผ่นหลังของหลินอิ่ง

เมื่อเห็นสภาพที่เต็มไปด้วยเลือดของหลินอิ่ง จางฉีโม่รู้สึกทุกข์ใจเป็นอย่างมาก และรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก

เธอรู้ว่าหลินอิ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ก็เพราะเธอ

หลินอิ่งหันกลับมา ดวงตาของเขานั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เอื้อมมือไปลูบไล้ใบหน้าของจางฉีโม่ แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน และกล่าวว่า "ผมไม่เป็นไร คุณไม่เป็นไรก็ดีแล้ว....."

"ฉัน ฉัน...." จางฉีโม่สะอึกสะอื้น เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เธอได้ยินแต่เสียงหัวใจของตนเองเต้นเท่านั้น

ผู้ชายคนนี้ ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยเป็นอย่างมาก

ตูม!