บทที่ 662 ขอโทษพวกเรา

"พวกคุณ พวกคุณอย่ามาพูดเหลวไหล!" จางฉีโม่กล่าวด้วยความโมโห

เธอไม่สามารถทนเห็นสองคนนี้พูดใส่ร้ายหลินอิ่งได้

"เรื่องมันก็เป็นอย่างที่เห็น พวกเราพูดอะไรผิดสักคำไหม?" ไอ้เฉียนกล่าวเยาะเย้ย "ถ้าหลินอิ่งมีความประพฤติดี เขาจะมีจุดจบเช่นนี้ได้อย่างไร? เห็นได้ชัดว่าเขามีปัญหาเรื่องความประพฤติแน่นอน!"

"ถูกทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บสาหัสต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล พวกคุณยังคงปฏิเสธที่จะยอมรับความจริงที่ว่าหลินอิ่งนั้นเป็นคนไร้ประโยชน์อีกหรือ?"

"งั้นพวกคุณบอกมาสิว่า ทำไมหลินอิ่งลูกเขยของคุณถึงถูกทำร้ายจนต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล และทำไมเขาถึงมีจุดจบแบบนี้ได้?"

ไอ้เฉียนกล่าวเยาะเย้ย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

ในความรู้สึกของเขาแล้ว ครอบครัวจางฉีโม่เป็นคนที่ชอบคุยโวโอ้อวด อวดว่าหลินอิ่งเป็นคนที่มีความสามารถ?

มันเป็นแค่เรื่องตลกที่ทำให้คนอื่นหัวเราะเยาะเท่านั้น ตอนนี้หลินอิ่งถูกคนทำร้ายจนกลายเป็นเจ้าชายนิทราแล้ว พวกเขายังปากแข็งอีก?

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกคุณ?" จางฉีโม่กล่าวด้วยความโมโห

"ที่นี่ไม่ต้อนรับพวกคุณ พวกคุณอย่ามารบกวนการพักผ่อนของหลินอิ่ง เชิญพวกคุณออกไปเดี๋ยวนี้!"

"อ้อ? ไม่ต้อนรับพวกเรา ทำไมหรือ? คุณคิดว่าโรงพยาบาลประจำอำเภอเป็นของพวกคุณหรือ? คนอื่นถึงไม่สามารถมาได้?" ไอ้เฉียนกล่าวเย็นชา ด้วยท่าทีที่หยิ่งผยอง

"ผมสนิทสนมกับผู้อำนวยการหลิวของโรงพยาบาลประจำอำเภอเป็นอย่างมาก ถ้าคุณยังมีกิริยาที่ไม่มีความเคารพเช่นนี้ เชื่อหรือไม่ว่าผมสามารถให้ผู้อำนวยการหลิวจัดการเรื่องครอบครัวคุณ"

"โธ่ ยังมาบอกว่าไม่เกี่ยวกับพวกเราอีก พวกคุณนั้นไม่เคยเห็นว่าพวกเราเป็นคนในครอบครัวใช่ไหม?" ลู่ฉ่ายเชียกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แปลกประหลาด

"อย่ามาบอกว่าหลินอิ่งต้องการพักผ่อน ตอนนี้เขากลายเป็นเจ้าชายนิทราแล้ว จะพักผ่อนอย่างไรล่ะ?"

ลู่ฉ่ายเชียกล่าวด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ ยิ่งพูดก็ยิ่งถากถาง

"ฉีโม่เอ๋ย ป้ากังวลเกี่ยวกับอนาคตของคุณเป็นอย่างมาก สามีคุณกลายเป็นเจ้าชายนิทราและนอนอยู่ในโรงพยาบาล จากนี้ไป คุณต้องอยู่คนเดียว แล้วคุณจะใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างไร?"

"เอาอย่างนี้ ป้าจะแนะนำผู้ชายดี ๆ สักสองสามคนให้คุณเลือก แล้วต่อไปนี้อย่ามาพูดอีกว่าหลินอิ่งสามีของคุณนั้นมีความสามารถแค่ไหน คนไร้ประโยชน์ก็คือคนไร้ประโยชน์วันยังค่ำ มันเป็นความจริง"

"ไม่เพียงแต่เป็นคนไร้ประโยชน์เท่านั้น แต่ตอนนี้เขายังเป็นเจ้านายนิทรานอนอยู่บนเตียง ทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว ยังต้องเสียข้าวสุก ครอบครัวของพวกคุณไม่กลัวคนหัวเราะเยาะหรือไง?"

"พวก พวกคุณ......"

จางฉีโม่โกรธจนตัวสั่น อยากจะเดินเข้าไปตบลู่ฉ่ายเชียให้รู้แล้วรู้รอด

พวกเขาทำเกินไปแล้ว มาเยาะเย้ยถากถางถึงโรงพยาบาล!

โดยเฉพาะ ยังเยาะเย้ยหลินอิ่งซึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสนอนอยู่บนเตียง

"ไสหัวออกไป! ฉันบอกให้พวกคุณไสหัวออกไปจากโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!"

จางฉีโม่ชี้ไปที่ลู่ฉ่ายเชียและกล่าวด้วยความโมโห

จางฉีโม่รู้สึกโกรธมากจริง ๆ และหายากที่เธอจะอารมณ์เสียขนาดนี้

ปกติเธอเป็นผู้หญิงที่สุภาพอ่อนโยน ถึงแม้ว่าจะมีชีวิตอยู่มานานกว่า 20 ปีแล้ว และเธอก็ยังไม่เคยทะเลาะกับใคร

อย่างไรก็ตาม แต่วันนี้เนื่องจากเป็นเรื่องของหลินอิ่ง จึงทำให้เธอรู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก

เธอไม่ยอมให้ใครมาใส่ร้ายและดูถูกเหยียดหยามหลินอิ่งอีกต่อไป

เมื่อก่อน หลินอิ่งคอยปกป้องเธออยู่เสมอ

และตอนนี้ หลินอิ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสนอนอยู่บนเตียงเพราะเธอ และเธอยากจะปกป้องหลินอิ่งเท่าที่จะสามารถทำได้

"ฮึ่ม!"

ไอ้เฉียนฮึ่มเสียงเย็นชา ด้วยสีหน้าที่แสดงความไม่พอใจเป็นอย่างมาก

เขาหรี่ตาแล้วมองไปที่จางฉีโม่ และกล่าวอย่างเย็นชาว่า "คุณบอกให้พวกเราไสหัวออกไป? คุณได้รับการอบรมสั่งสอนบ้างไหม? นี่อะไร? ผมอุตส่าห์มีน้ำใจมาเยี่ยมคนป่วยของครอบครัวคุณ ยังจะบอกให้ผมไสหัวออกไปอีก?"

ตะกร้าผลไม้ที่ไอ้เฉียนถืออยู่ในมือตกลงมาต่อหน้าจางฉีโม่