บทที่ 665 มาหาถึงที่

"นี่.......ซิ่วเฟิง เรื่องของครอบครัวคุณ......"

ไอ้เฉียนจับหน้าตนเอง ขณะที่ถูกบอดี้การ์ดสองคนจับตัวเดินออกไปด้วยสีหน้าไม่เต็มใจเล็กน้อย

พวกเขาดูถูกเหยียดหยามครอบครัวของจางฉีโม่มาตลอด

ผลลัพธ์คือวันนี้พวกเขาถูกตบหน้า และไม่สามารถทนต่อความรู้สึกไม่เสมอภาคในใจได้

เดิมอยากจะโอ้อวดกับครอบครัวของจางฉีโม่

แต่ว่าคนที่ตบหน้าพวกเขานั้นคือเซเหวินเชิง

พวกเขาดูถูกเหยียดหยามครอบครัวของจางฉีโม่ และปกติพวกเขาก็กล้าไปรังแกถึงที่บ้าน

แต่เซเหวินเชิงเป็นคนที่พวกเขาไม่สามารถล่วงเกินได้ และพวกเขาก็ไม่กล้าพูดอะไรเมื่อถูกเขาตบหน้า

"ทำไม? พวกคุณยังไม่พอใจอีกหรือ? ยังมีปัญหาอีกหรือ?"

เซเหวินเชิงถามด้วยเสียงที่ดุดัน

"ไม่ ไม่กล้า ประธานเซ คุณโปรดระงับความโกรธด้วย"

ไอ้เฉียนจับหน้าตนเอง และรีบบอกว่าตนเองไม่กล้า

ลู่ฉ่ายเชียและสามีอดทนต่อความโกรธ และออกไปจากโรงพยาบาล

หลังจากสั่งสอนคนสองนี้แล้ว เซเหวินเชิงก็หันกลับมา เปลี่ยนท่าทางโดยโค้งตัวและกล่าวอย่างนอบน้อมว่า "คุณนายหลิน คุณยังมีเรื่องอะไรจะสั่งอีกไหมครับ?"

สีหน้าของจางฉีโม่กลับมานิ่งสงบ และกล่าวว่า "ไม่มีเรื่องอะไรแล้ว คุณเซ วันนี้ลำบากคุณแล้ว"

"มิกล้า! คุณนายหลินได้โปรดอย่าพูดเช่นนี้ สามารถทำงานให้คุณนายหลินและคุณหลินได้ ถือเป็นวาสนาของผม เรื่องลำบากที่คุณกล่าวถึงนั้นผมมิกล้ารับ" เซเหวินเชิงกล่าวด้วยความตื่นตระหนก

จางฉีโม่เหลือบมองเซเหวินเชิงแวบหนึ่งและไม่พูดอะไร

เธอกับหลินอิ่งเคยพบเขาที่ตี้จิง

เธอรู้ว่าลูกน้องของหลินอิ่งนั้นเคารพเขาเป็นอย่างมาก

"โอเค ไม่มีอะไรแล้ว ในระหว่างที่คุณหลินพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล รบกวนลำบากพวกคุณช่วยคุ้มครองความปลอดภัยด้วย" จางฉีโม่กล่าวอย่างเคร่งขรึม

"ไม่ลำบากครับ มันเป็นหน้าที่ของผมครับ" เซเหวินเชิงกล่าวอย่างนอบน้อม

"งั้นผมขอตัวก่อน ไม่รบกวนคุณนายหลินแล้ว"

หลังจากกล่าวจบ เซเหวินเชิงก็เดินออกไปพร้อมกับลูกน้อง

เมื่อเข้าไปในลิฟต์ เซเหวินเชิงปาดเหงื่อและถอนหายใจด้วยความโล่งอก การยืนต่อหน้าคุณนายหลินที่มีฐานะสูงศักดิ์ ทำให้เขารู้สึกมีแรงกดดันเป็นอย่างมาก

แม้ว่าคุณนายหลินนั้นดูเหมือนเป็นผู้หญิงที่สุภาพอ่อนโยน แต่เธอก็ยังมีความสง่าและน่าเกรงขามเป็นอย่างมาก

นี่คือความยิ่งใหญ่ของผู้ที่อยู่เหนือกว่า

ไม่ว่าการกระทำใด ในสายตาของผู้ใต้บังคับบัญชา ท่วงท่านั้นก็เต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม

"ฉีโม่ คนเมื่อกี้คือลูกน้องของหลินอิ่งเหรอ?"

หลังจากที่เซเหวินเชิงออกไป ลู่หย่าฮุ่ยรีบลุกขึ้นและถาม

เมื่อสักครู่ตอนที่เซเหวินเชิงมาถึงสถานที่เกิดเหตุ พวกเขาปฏิบัติกับสามีภรรยาคู่นี้ด้วยความสงบ

เพราะความสง่างามและน่าเกรงขามของเซเหวินเชิง ทำให้พวกเขารู้สึกไม่อยากจะเชื่อ จนพวกเขาไม่กล้าสนทนากับเซเหวินเชิง

จางฉีโม่พยักหน้าและกล่าวว่า "ถือว่าใช่มั้ง ฉันก็ไม่ค่อยรู้จักเขามากนัก"

"มันน่าเหลือเชื่อ ดูเหมือนลูกน้องแต่ละคนของหลินอิ่งจะมีอำนาจเป็นอย่างมาก" ลู่หย่าฮุ่ยกล่าวด้วยความประหลาดใจ เธอกลอกตา ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

"ฉีโม่ ดูเหมือนว่าอนาคตของครอบครัวพวกเราจะต้องดีขึ้นแน่นอน ลูกน้องของหลินอิ่งเคารพลูกเป็นอย่างมาก ท่าทางเมื่อสักครู่ของลูกสง่างามน่าเกรงขามเป็นอย่างมาก แม่คิดว่าต่อไปครอบครัวของลู่ฉ่ายเชียคงจะไม่กล้ามารังแกพวกเราอีกแล้ว"