บทที่ 680 ผู้อาวุโสฉินออกโรง

"มันเกิดขึ้นได้อย่างไร! อ๊ะๆๆๆ!" หลินชิงเย่คำรามอย่างไม่เต็มใจ อยู่ๆก็เงยหน้าขึ้นและมองไปที่หลินอิ่ง

"แกได้อะไรจากชายชราคนนี้บ้าง ทำไมฉันถึงมองเห็นช่องโหว่ในประตูโชคชะตาของฉันได้! นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย!"

หลินชิงเย่ในหัวเต็มไปด้วยความสับสน พูดจาไร้สาระ ไม่ยอมปล่อยวาง ในใจเต็มไปด้วยความอัปยศและความขุ่นเคือง

ใช่แล้ว เขาไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ในครั้งนี้

คำพูดดูหมิ่นและความอัปยศของหลินอิ่ง มันยิ่งกระตุ้นความภาคภูมิใจในตนเอง ใบหน้าเหมือนโดนกระทืบมา

อยากให้เขาเป็นหัวหน้าคนรุ่นใหม่ของตระกูลหลินแห่งลังยา อายุเพียงแค่ 20 กว่าๆก็ได้เข้าอยู่ในรายชื่อประเทศหลุง

ในแวดวงลึกลับ ยังเป็นชายหนุ่มที่ภูมิใจในสายลมฤดูใบไม้ผลิ มันจบลงแบบนี้ได้ยังไง?

ปรากฏว่าเขาถูกโค่นล้มด้วยชายชราที่น่ากลัวที่มีบูโดต่ำกว่าในแวดวงลึกลับ

แม้กระทั่งต้องอดทนคำดูถูกเหยียดหยามของหลินอิ่ง

จึงทำให้ความคิดของหลินชิงเย่ ปะทุขึ้นความภาคภูมิใจของเขาก็แตกเป็นเสี่ยงๆ

เผชิญหน้ากับความเหนือขั้นของหลินอิ่ง มันก็ไม่เหลืออะไรเลย

"อะไรกัน คุณไม่ยอมรับว่าแพ้ไปแล้วรึ?" หลินอิ่งถามแบบไร้สีหน้า

"ฉัน ฉันจะไม่ยอมรับความพ่ายแพ้! แกนะใช้วิธีการที่น่ารังเกียจ!" หลินชิงเย่กล่าวอย่างไร้สติ ในหัวว่างเปล่า

ตอนนี้ หน้าที่ของหลินอิ่งจบลงแล้ว

หลินอิ่งยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เป็นสื่อถึงการเยาะเย้ยของเขา

ในใจของหลินชิงเย่ มองหลินอิ่งเพียงแค่เป็นสัตว์เดรัจฉานที่อยู่นอกตระกูลหลินเท่านั้น สำหรับเขาเป็นลูกหลานตระกูลหลินที่มีภูมิหลังดี และมีช่องว่างขนาดใหญ่ในตัวเอง

ก็แค่เป็นคนนอกที่ได้รับความสนใจจากแม่เฒ่า

มันทำให้หลินชิงเย่รู้สึกไม่สบายใจอย่างมากและลงไปที่ภูเขาเป็นการส่วนตัวเพื่อต้องการสอนบทเรียนให้หลินอิ่ง

แต่ผลสรุปคือ เขาถูกผู้ใต้บังคับบัญชาที่พลังต่ำคนหนึ่งของหลินอิ่งฟาดลงกับพื้นก่อนที่เขาจะได้ต่อสู้กับหลินอิ่ง

นี้มัน......

มันละอายใจยิ่งนัก

"ไอวิธีการที่น่ารังเกียจนี้?" หลินอิ่งเยาะเย้ยและมองหลินชิงเย่อย่างเย็นชา "ที่จริงบูโดของกู่ชางไห่นั้นอ่อนกว่านายเยอะ หากตัวต่อตัว ก็คงถูกนายกำจัดได้และนายบอกว่ามันเป็นวิธีการที่น่ารังเกียจเหรอ?"

"หลินชิงเย่ แกแพ้ไม่เป็นเหรอ?"

แพ้ไม่ได้?

คำพูดของหลินอิ่งเหมือนโดนเข็มสามเล่ม แทงทะลุหัวใจของหลินชิงเย่

น่าเสียดาย!

"หลินอิ่ง...แก แก!"

หลินชิงเย่เกือบจะอาเจียนเป็นเลือดอีกครั้ง ตัวสั่นไปทั้งตัวและจ้องไปที่หลินอิ่ง อย่างดุเดือดเลือดพล่าน

ขณะนั้น ในใจเขาทั้งเกลียดทั้งกลัวหลินอิ่ง

สิ่งที่ฉันเกลียดคือความอัปยศและการดูถูกของหลินอิ่ง

สิ่งที่ฉันกลัวคือฉันกลัววิธีการที่ไม่อาจคาดเดาได้ของหลินอิ่ง

หลินอิ่งไม่ได้เคลื่อนไหว แต่เพียงแค่ใช้กลอุบายเล็ก ๆ น้อย ๆ ของชายชรา แค่ให้เขาเห็นข้อบกพร่องตัวเองให้ชัดเจน และเอาชนะตัวเองได้ไหม?

ในมุมมองของหลินชิงเย่ถูกกระทบกระเทือนไปทั้งหมดแล้ว ซึ่งมิอาจเข้าใจหลินอิ่งว่ามีบูโดแบบใด!

คำพูดเพียงไม่กี่คำสามารถเปลี่ยนพลิกการต่อสู้ทั้งหมดได้!

สถานการณ์พลิกผันแบบนี้มันเกิดขึ้นอย่างน่าตกใจ

ในใจหลินชิงเย่นึกไม่ออกว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไรถ้าหลินอิ่งลงมือเอง?

แต่หลินอิ่งเด็กกว่าเขาอย่างเห็นได้ชัด

เด็กอายุ 20 ต้นๆ สามารถมีความสำเร็จบูโดได้อย่างน่าสะพรึงกลัว!

นี่คงเป็นตัวร้ายที่ไม่มีใครเทียบได้