บทที่ 7 ทำดีมาก

บทที่ 7 ทำดีมาก

"เลียและกลืนกลับไปให้สะอาดหรอ?"

จางหงจูน เผยสีหน้าถอดสีทันที คิดไม่ถึงว่าตัวแทนประธานนิ่งซื่อกรุ๊ปเมืองตุงไห่ที่สูงศักดิ์จะมีความคิดน่ารังเกียจแบบนี้!

"ประธานอู ครับ จางเถียนไห่ ไม่ค่อยรู้เรื่อง ได้โปรดเห็นแก่หน้าของผม...." จางหงจูน พูดขอร้องขึ้น

"Stop!" อูหยาง พ่นภาษาอังกฤษหนึ่งคำ พร้อมยกมือให้ จางหงจูน หุบปาก

"สิบวินาที" อูหยาง ยิ้มและจ้องมอง จางหงจูน แวบหนึ่ง จากนั้นก็เปลี่ยนสีหน้าเย็นชาทันที "หากทำไม่ได้ล่ะก็ จางหงจูน คุณสามารถลาจากตำแหน่งได้เลย พรุ่งนี้ไม่ต้องมาทำงานที่อาคารเป่าติ่ง อีก"

"ร้านอัญมณีภายใต้การรับผิดชอบของคุณทั้งหมด แผนการดำเนินการค้าอัญมณีทุกอย่าง รวมทั้งโรงงานแปรรูป ผมสามารถส่งทีมงานของผมจัดการได้ ด้วยนิสัยของทีมงานนิ่งซื่อกรุ๊ปของพวกเราแล้ว หากดำเนินการขอเวลาเพียงยี่สิบสี่ชั่วโมงเท่านั้น"

ในฐานะผู้ที่อยู่วงการธุรกิจมาเนิ่นนาน ประสบการณ์ทางด้านธุรกิจแบบไหน เขาล้วนประสบมาหมดแล้ว

วินาทีต่อมาจู่ๆสถานการณ์ก็ยิ่งกดดัน จนทำให้คนของตระกูลจาง เงยหน้าไม่ขึ้น

จางหงจูน มีสีหน้าขาวซีด และตัวสั่นเทา จนหายใจลำบาก

คำพูดของ อูหยาง เหมือนกับลูกต้นอันหนักอึ้งลูกหนึ่งทุบบนหน้าอกของเขา จนทำให้เขาหายใจลำบาก

จางหงจูน เชื่อว่า อูหยาง มีความสามารถจัดการได้ ถ้าหากไม่ทำตามคำพูดของ อูหยาง เขาคงต้องออกจากอาคารเป่าติ่ง แน่ และยังต้องสูญเสียทุกอย่างด้วย ทั้งเงินทอง ฐานะทางสังคม หุ้นส่วนโรงงาน.....

หากต้องสูญเสียอำนาจทั้งหมด คนที่เขาเคยโอ้อวดและดูถูกคงต้องมาเหยียดหยามเขาแน่.....

เพียงแค่คิดผลลัพธ์ จางหงจูน ก็หวาดกลัวจนตัวสั่น

"ไอ้ลูกเนรคุณ!" จางหงจูน โกรธจนหน้าแดงหน้าดำ แล้วหันหน้ามอง จางเถียนไห่ ด้วยสายตาเย็นชา "ไอ้เด็กโง่ ยังไม่รีบทำตามในสิ่งที่ประธานอู บอกอีก!"

ปัง! ปัง!

จางหงจูน ตบใส่หน้าของ จางเถียนไห่ อย่างหนักสองที จนเห็นเป็นรอยฝ่ามือห้านิ้วแดงก่ำ

"พ่อ! ผม!" จางเถียนไห่ มีสีหน้าขาวซีด และรู้สึกน้อยใจจนน้ำตาเกือบไหลออกมา

เขาไม่รู้ว่าไปมีปัญหากับใครจริงๆ! ถึงต้องมาประสบเหตุการณ์น่าขายหน้าแบบนี้!

ที่ต้องเลียเศษอาหารบนโต๊ะให้สะอาดต่อหน้าคนตระกูลจาง นับสองร้อยกว่าคน......

แล้วแบบนี้ ต่อไปเขาจะเอาหน้าอยู่จางซื่อกรุ๊ป และอยู่เมืองชิงหยูนได้ยังไงกัน?

ปัง!

จางหงจูน ตบใส่หน้า จางเถียนไห่ อีกครั้ง จนเขาฟุบลงบนโต๊ะ

"ไอ้ลูกเนรคุณ อยากให้พ่อคนนี้อกแตกตายหรอ?" จางหงจูน กัดริมฝีปากอย่างแรง พร้อมจับกดหัวของ จางเถียนไห่ ไว้

จางเถียนไห่ ร้องไห้ออกมาเหมือนสุนัขเลย ขณะเดียวกันก็เลียเศษอาหารให้สะอาด พร้อมกลืนกลับไป

คนของตระกูลจาง ในงานเห็นฉากนี้ทั้งหมด ขณะเดียวกันก็เผยสีหน้าแปลกใจ

พวกเขาได้เห็นถึงอำนาจอิทธิพลอันน่าเกรงขามของตัวแทนประธานอู ท่านนี้แล้ว

ขณะเดียวกัน ในใจก็ถอนหายใจเงียบๆ

เห็นได้ชัดเจนว่า จางเถียนไห่ เจ้าคนโง่เขลาคนนี้ไม่รู้ไปมีปัญหากับนิ่งซื่อกรุ๊ปเมืองตุงไห่ยังไง จนทำให้ตัวเองต้องตกระกำลำบากแบบนี้ แถมพวกเขายังต้องโดนด้วย

ดังนั้นคนของตระกูลจาง ที่อยู่ในห้องประชุมไม่เพียงไม่รู้สึก จางเถียนไห่ แต่กลับแอบรู้สึกสมน้ำหน้าในใจเงียบๆ

อูหยาง เริ่มเปลี่ยนสีหน้าเหมือนเดิม และไม่เหลือบมองพ่อลูกคู่นี้แล้ว

"ทุกท่านครับ เวลาห้านาที ผมเชื่อว่าพวกคุณคงอ่านแผนรับซื้อเสร็จแล้ว" อูหยาง พูดขึ้น

"ที่ทางนิ่งซื่อกรุ๊ปรับซื้อหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทเครื่องประดับจางซื่อ เพราะเห็นถึงศักยภาพของบริษัทเครื่องประดับจางซื่อที่มีความสามารถเติบโตได้มากยิ่งขึ้น ดังนั้นหุ้นส่วนทุกท่านไม่ต้องกังวลว่าตัวเองจะเสียผลประโยชน์เลยครับ"

"วิสัยทัศน์ของทีมงานนิ่งซื่อกรุ๊ปของเราคือ จะทำให้บริษัทก้าวไกลมากยิ่งขึ้น หุ้นส่วนทุกท่านครับ ขอเพียงปฏิบัติตามกฏระเบียบที่ผมแก้ไขไว้อย่างเคร่งครัด อนาคตของธุรกิจต้องเจริญรุ่งเรืองแน่นอน"

หุ้นส่วนยี่สิบกว่าคนที่อยู่ในงานต่างพยักหน้าตอบรับ และต่างยอมรับ

แผนรับซื้อของนิ่งซื่อกรุ๊ป พวกเขาต่างอ่านอย่างละเอียดแล้ว