บทที่ 715 เหยียบเขาลังยา

เมื่อได้ฟังการลอบถามของซือคงฟู่แล้ว

หลินอิ่งก็ทำหน้านิ่ง เกิดความระแวดระวัง

ฐานะของซือคงฟู่ ทำให้เขาต้องปฏิบัติตัวอย่างระมัดระวัง

"การต่อสู้ของผมกับหลินเซี่ยวในวันนี้ คุณซือคงมองไม่ออกเหรอครับ?" หลินอิ่งถามหน้านิ่ง

หลินอิ่งรู้ว่าซือคงฟู่เป็นคนในสำนักโหมวของแก๊งมังกร งานหลักของสำนักนี้ก็คือการคิดแผนรายงานข่าว ไม่แตกฉานด้านบูโดสักเท่าไหร่

ซือคงฟู่หัวเราะ "คุณชายอิ่งเห็นผมเป็นพวกสามเศียรหกกรหรือไงกัน? รับมือกับสองอาวุโสตระกูลหลิน แล้วยังมีตาไปมองศึกของคุณชายอิ่งอีกหรือ?"

การต่อสู้กับหลินเซี่ยวในวันนี้ เขาใช้แค่กระบวนท่าธรรมดาเท่านั้น ตอนสุดท้ายที่ซัดจุดตายถึงได้ใช้พลิกทะเลพิชิตมังกรของทางมังกรเหลือง

อย่าว่าแต่ซือคงฟู่ที่กำลังติดพันกับคนอื่นอยู่แล้ว ถึงเขาจะแสดงต่อหน้าซือคงฟู่อีกครั้ง อีกฝ่ายก็ยังจับทางไม่ได้อยู่ดี

การต่อสู้นั้นไวดุจสายฟ้า ดวงตาเห็นแต่ภาพติดตาเท่านั้น

อีกทั้งบูโดในแก๊งมังกรมากมายหลายแขนง ห้าสำนักสิบสองฝ่ายล้วนไม่เชื่อมโยงกัน ต่างฝ่ายต่างพัฒนา รับผิดชอบต่อประมุขคนเดียวเท่านั้น

แม้ซือคงฟู่ที่เป็นทูตที่อยู่ข้างตัวอาจารย์กู้ต้า และเคยติดต่อกับนักพรตมังกรเหลือง ก็ยังมองวิชาของมังกรเหลืองไม่ออก

ครั้นแล้วหลินอิ่งจึงเอ่ย "ถ้าคุณซือคงอยากรู้ ผมจะบอกให้ก็ได้"

"บูโดของผมได้รับการถ่ายทอดมาจากแม่ เป็นเคล็ดวิชาตระกูลหลินไม่กี่บท เรียนมาตั้งแต่ยังเด็ก พออยู่กับตระกูลฉีก็ได้อาจารย์ดังท่านหนึ่งให้คำชี้แนะ ทางบูโดก็เลยหลากหลาย" หลินอิ่งพูดหน้านิ่ง

ซือคงฟู่พยักหน้าเล็กน้อย และไม่ถามมากความอีก

เขาพิจารณาคำพูดของหลินอิ่ง... ได้รับการถ่ายทอดเคล็ดวิชาตระกูลหลินมาไม่กี่บท? ตระกูลฉีเชิญอาจารย์ดังมา?

ฟังดูแล้วก็สมเหตุสมผลดี เพราะตระกูลหลินแห่งลังยาเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งบูโด วิชามากมายหลายหลาก ตระกูลฉีก็มีธุรกิจใหญ่โต มีเงินทองบารมีชุบเลี้ยงผู้ฝึกบูโด

หลินอิ่งออกจากตระกูลแต่เล็ก เติบใหญ่ในที่เล็กๆ มีพรสวรรค์บูโดเชื้อจากตระกูลหลิน ประสบความสำเร็จในวันนี้ได้ก็ไม่ถือว่าเกินเลยไปนัก

เมื่อนั้นซือคงฟู่จึงไม่สงสัยหลินอิ่งอีก

เพราะซือคงฟู่เป็นคนหยิ่งในตน เขาไม่เชื่อว่าอยู่กับหลินอิ่งแล้ว หากหลินอิ่งเป็นเป้าหมายที่สงสัยจริงจะรอดพ้นสายตาเขาไปได้!

อีกอย่าง ตอนนี้ก็จับมือเป็นพันธมิตรกับหลินอิ่งแล้ว ถึงตอนนั้นค่อยชักจูงแนะนำให้อาจารย์กู้ต้ารู้จัก

ถึงจะเล็ดลอดสายตาเขาไป แต่ก็พ้นสายตาอาจารย์กู้ต้าไม่ได้หรอกมัง?

เมื่อไร้ความกังวลแล้ว การพูดคุยของซือคงฟู่จึงผ่อนคลายลงมาก

"คุณชายอิ่งไม่ธรรมดาเลยจริงๆ" ซือคงฟู่พูดเนิบ "ตอนผมอายุเท่าคุณ แค่ขึ้นรายการแห่งคนได้ก็ดีใจกระโดดโลดเต้นแล้ว ภูมิใจเสียไม่มี "

"แต่คุณชายอิ่งกลับมีพลังถึงรายการแห่งดินขั้นสูงแล้ว ต่อไปต้องขึ้นถึงรายการแห่งฟ้าขั้นสุดยอดได้แน่"

หลินอิ่งกล่าวไปแบบธรรมดา "แต่การที่คุณซือคงมีตำแหน่งสูงในแก๊งมังกรได้ นี้ก็เห็นแล้วว่าต้องฝึกสำเร็จในภายหลัง"

"คุณซือคงก็น่าจะรู้คำพูดนี้ดี เบื้องล่างรายการแห่งฟ้าก็เป็นแค่มดแมลง ผู้ฝึกบูโดที่ไม่สามารถถึงรายการแห่งฟ้าได้ อย่างไรก็เงยหน้าไม่ขึ้น "

ซือคงฟู่กำลังหยั่งเชิงหลินอิ่ง

ทว่าคำพูดหลินอิ่งประโยคนี้ก็กำลังหยั่งเชิงเขาเช่นกัน