บทที่ 716 พายุก่อตัว

เขาลังยาตั้งอยู่ในเขาลึกที่มีเมฆปกคลุมหนาแน่นในเมืองชางโจว

ณ อาคารหนึ่งในลานกว้างสไตล์โบราณ จู่ๆ ก็มีเสียงตวาดหนักดังขึ้น

"พวกแกว่าอะไรนะ! เซี่ยวเอ๋อตายแล้ว?!"

ภายในอาคาร หลินเสวียนหมิงที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ปรมาจารย์ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ แววตาเจ็บปวดและเสียดาย

ผู้อาวุโสสวีและผู้อาวุโสหลินยืนอยู่ข้างๆ อย่างระมัดระวัง ร่างกายสั่นเทิ้ม เกรงกลัวผู้อาวุโสสองที่กำลังโกรธจัดมาก

"ไร้เหตุผล! ไร้เหตุผลสิ้นดี!" ฝ่ามือที่หลินเสวียนหมิงตบทำให้โต๊ะไม้จันทน์ที่อยู่ด้านหน้าพังลง จากนั้นก็หันกลับไปมองสองอาวุโสด้วยความโกรธเกรี้ยว "ทำไมพวกแกไม่ขวางไอ้หลินอิ่งไว้ล่ะ?! หรือคิดจะหักหลัง?"

"ผู้อาวุโสสอง พวกเราขวางแล้ว แต่ขวางไว้ไม่อยู่ครับ! หลินอิ่งมีจิตสังหารแรงกล้า พวกเราก็คิดไม่ถึงว่าเขาจะฆ่าคุณชายเซี่ยวได้" ผู้อาวุโสหลิวพูดเสียงเข้ม

"ขวางไม่อยู่? ไม่ได้การ ฉันจะไปจับหลินอิ่งมาพิพากษาเดี๋ยวนี้แหละ ไม่สิ! ฉันจะไปฆ่ามัน!"

หลินเสวียนหมิงพูดด้วยอารมณ์รุ่มร้อน

"ฉันอุตส่าห์เลี้ยงดูเซี่ยวเอ๋อมาสิบกว่าปีดันถูกมันฆ่าไปซะอย่างนั้น ฉันต้องเอามันมาแร่เป็นชิ้นๆ ถึงจะสาแก่ใจฉัน!"

การตายของหลินเซี่ยว เป็นข่าวร้ายของผู้อาวุโสสอง

หลินเซี่ยวไม่เพียงเป็นผู้มีพรสวรรค์ที่อาจขึ้นถึงจุดสูงสุดรายการแห่งฟ้า แต่ยังเป็นหน้าเป็นตาที่เขาสนับสนุนอีก

เมื่อหลินเซี่ยวตาย เขาก็ไม่มีคนเข้าชิงตำแหน่งผู้สืบทอดกับฝ่ายผู้อาวุโสใหญ่แล้ว

แรงกายแรงใจตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา ถูกทำลายไปสิ้นด้วยน้ำมือหลินอิ่ง!

ความสะเทือนใจหนักนี้ ทำให้หลินเสวียนหมิงที่เป็นคนใหญ่คนโตแห่งบูโดยอมรับไม่ได้ทันที

"ผู้อาวุโสสองอย่างเพิ่งโกรธไปครับ! ท่านเป็นถึงผู้อาวุโสสองเชียวนะ จะลดตัวไปตามฆ่าหลินอิ่งได้ยังไง คุณชายเซี่ยวเสียชีวิต เดิมก็วุ่นวายพออยู่แล้ว ตอนนี้ผู้อาวุโสใหญ่ก็กำลังคิดแผนกับเรื่องนี้อยู่ ถ้าท่านบุ่มบ่ามไปอาจถูกเขาฉวยโอกาสเข้าโจมตีก็ได้" ผู้อาวุโสหลิวพูดโน้มน้าวอย่างหนัก

"ฉันไม่สน! อย่าว่าแต่ฐานะเลย ถึงฉันจะไม่รักษาหน้านี้อีก ถูกแม่เฒ่าลงโทษอย่างหนัก และถึงนายท่านใหญ่จะออกจากการเก็บตัวฉันก็ไม่สนใจ! ตอนนี้ไอ้หลินอิ่งมันอยู่ที่ไหน?! พวกแกไปเรียกคนมาเลยนะ ฉันจะไปฆ่ามันกับมือเดี๋ยวนี้แหละ!"

"ดูซิ ว่าแม้แต่ฉันมันจะต้านไหวไหม!"

หลินเสวียนหมิงพูดด้วยความโกรธจัด แทบจะเป็นบ้า

ผู้อาวุโสหลิวกับผู้อาวุโสสวีเงียบเป็นเป่าสาก รู้ว่าการตายของคุณชายเซี่ยวทำให้นายใหญ่ท่านนี้สติแตก

"เห็นว่าฉินเหิงเยว่ไปรับหลินอิ่งกลับเขาลังยาแล้วครับ แม่เฒ่ากำลังเตรียมพบเขาอยู่พอดี" ผู้อาวุโสหลิวพูดด้วยท่าทางจริงจัง

"ดี! งั้นก็เก็บมันระหว่างทาง" หลินเสวียนหมิงพูดเสียงกร้าว "พวกแกสองคนไปบอกฉินเหิงเยว่ ถามว่ามันจะอยู่ฝั่งไหนกันแน่"

"หา! ไม่ได้นะครับ! ผู้อาวุโสสอง" ผู้อาวุโสหลิวห้ามปรามอย่างหนัก "ถ้าท่านทำอย่างนี้ พอผู้อาวุโสใหญ่ได้ข่าวต้องเตรียมการรับมือเอาไว้แน่ ถึงจะเก็บหลินอิ่งแล้ว แต่สุดท้ายคนที่ได้ประโยชน์ก็คือผู้อาวุโสใหญ่นะครับ!"

ได้ยินดังนั้นแล้วหลินเสวียนหมิงก็หน้าขรึม เหลือบมองนอกหน้าต่างด้วยความเย็นยะเยือก โมโหจนหนวดกระตุก

"อีกอย่างนะครับ หลินอิ่งไม่ได้ง่ายอย่างที่พวกเราคิด!" ผู้อาวุโสหลิวพูดอย่างเคร่งเครียด "คนที่เขาพามาด้วยเมื่อคืนร้ายกาจมากเลยทีเดียว แล้วยังมียอดฝีมือที่ชื่อซือคงฟู่อะไรนั่นจากเจียงเป่ยอีก"

"ผมไปตรวจสอบมาแล้ว สืบได้ความมานิดหน่อย ซือคงฟู่จากเจียงเป่ยคนนั้นเป็นคนของแก๊งมังกรครับ!"

"ซือคงฟู่จากเจียงเป่ย? คนของแก๊งมังกร?" หลินเสวียนหมิงหน้าเครียด ดวงตาเผยความหวาดหวั่นเล็กน้อย "เมื่อคืนก็เป็นเขาที่ขวางพวกแกไว้เหรอ?"

ผู้อาวุโสหลิวเอ่ย "ใช่ครับ เขานั่นแหละที่ขวางผมกับเหล่าสวี พวกเราก็เลยเข้าแทรกการประมือของคุณชายเซี่ยวกับหลินอิ่งไม่ได้"