บทที่ 717 คุณตาหลินซวนหวา

หลินอิ่งยิ้มจาง ไม่พูดมาก

"คุณชายหลินอิ่ง ผมพูดได้อย่างเดียว ผู้อาวุโสสองกับผู้อาวุโสใหญ่ต่างอยู่ในเขาลังยา ผู้อาวุโสสองชอบการสู้รบตบมือ แต่ถ้าเทียบกันแล้วผู้อาวุโสใหญ่ที่สุขุมน่ากลัวกว่ามาก" ฉินเหิงเยว่กล่าว

"ครั้งนี้ผู้อาวุโสใหญ่กับคุณชายใหญ่ได้ชัยกลับมาจากจี้โจว เห็นว่าทำกำไรให้ตระกูลหลินมหาศาล กำลังเป็นใหญ่ในตระกูล คุณชายหลินอิ่งอย่าได้มีเรื่องกับเขาง่ายๆ เป็นอันขาด"

หลินอิ่งพยักหน้าเล็กน้อย กล่าว "ขอบคุณผู้อาวุโสฉินที่ชี้แนะ"

ผู้อาวุโสฉินก็พยักหน้าเช่นกัน ตั้งสติอยู่กับการขับรถ

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง รถได้เข้าไปอยู่ในส่วนลึกของเขาชางซานแล้ว ระหว่างทางมีต้นไม้เขียวขจีอยู่แน่นขนัด

ท้ายที่สุดก็จอดอยู่ที่ตีนเขาเขียวสูงตระหง่าน

พวกเขาทั้งสามลงจากรถ

ที่แห่งนี้เมื่อทอดสายตาออกไปไกล ด้านบนเป็นยอดเขาสูงชัน ลักษณะเขานี้มีต้นไม้ใหญ่เขียวสูงชะลูดอยู่ และเส้นทางเขาก็ถูกม่านหมอกปกคลุมจนขมุกขมัว

ภูมิศาสตร์กว้างใหญ่ มีบรรยากาศน่ารื่นรมย์

"เขาลังยา..." หลินอิ่งพูดพึมพำ สายตาจับจดอยู่ที่ไกล

สัมผัสแรกที่เขารู้สึกถึง ก็คือความหลุดพ้น

ราวกับไม่ได้อยู่ในแดนมนุษย์ ไม่มีแสงสีเสียง ราวกับโลกในอุดมคติ

"คุณชายหลิน จากตรงนี้ไปต้องเดินเท้าแล้ว โปรดตามผมมา" ผู้อาวุโสฉินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

หลินอิ่งมองจางฉีโม่ที่อยู่ด้านข้าง เธอกำลังมองแวดล้อมรอบๆ อยู่

"ไปกันเถอะ ฉีโม่"

ครั้นแล้วพวกเขาก็เดินเท้าขึ้นเขา เข้าไปอยู่ท่ามกลางหมอกหนา

เส้นทางเขาคดเคี้ยวเลี้ยวลด เลี้ยวเข้าป่าลึกยังต้องผ่านผาเหวอีกหลายลูก ยังมีสะพานโซ่ที่น่าหวาดเสียวอีก

จางฉีโม่กลัวถึงขนาดไม่กล้าข้ามสะพาน หลินอิ่งจึงอุ้มเธอเดินข้ามไป

ไม่รู้ว่าเดินมาไกลเท่าไหร่ แต่ใช้เวลาไปประมาณครึ่งชั่วยาม

ตลอดทางที่เดินมาล้วนปกคลุมไปด้วยหมอกหนา ไม่รู้ว่าเดินถึงตำแหน่งไหน แม้แต่สัญญาณโทรศัพท์มือถือที่พกมาด้วยก็ขาดหาย

พูดได้เลยว่าหากไม่ใช่เพราะหลินอิ่งกับฉินเหิงเยว่มีฝีมือพอตัว คนปกติถึงรู้เส้นทางก็คงเข้ามาไม่ได้

หลินอิ่งรู้ดีว่าตระกูลลึกลับโดยมากแล้วจะตัดขาดกับโลกภายนอก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตระกูลหลินแห่งเขาลังยาที่อยู่ในอันดับหนึ่ง

เขาลังยา เป็นดินแดนที่ตัดขาดกับโลกภายนอกโดยสมบูรณ์

"ถึงแล้วครับคุณชายหลินอิ่ง คุณนายหลิน"

ฉินเหิงเยว่เปิดปากพูด

เวลานี้ ทั้งสามได้ถึงวังหยกขาวที่จัดเรียงเป็นหลังๆ โอ่อ่ากว้างขวาง ภายในยังมีอาคารโบราณงดงามเป็นหลังๆ ตั้งอยู่ ดูแล้วน่าจะมีอายุพอควร

นี่อย่างกับเดินเข้าพระราชวังโบราณแน่ะ น่าตื่นตะลึงมาก

แถมรอบทิศยังถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกสีขาว ทั้งสามราวกับกำลังอยู่ในทะเลแห่งสายหมอก มองเห็นเขาเขียวธารใสลางๆ ยินเสียงน้ำอยู่เนืองๆ

และเบื้องหน้าคฤหาสน์ทั้งหลายก็มีแผ่นป้ายตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่

ตระกูลหลินแห่งลังยา!

ตัวอักษรที่เขียนอยู่บนนั้นยิ่งใหญ่อลังการมาก!

ด้านล่างแผ่นป้ายมีชายหนุ่มในชุดคอจีนกำลังยืนเข้าแถวต้อนรับด้วยท่าทางเคร่งขรึม

หลินอิ่งพาจางฉีโม่เดินเข้าไป

จางโม่อึกอัก มองดูรอบๆ ราวกับประหลาดใจมาก อยากถามอะไรกับหลินอิ่ง

อย่างไรเธอก็เป็นแค่คนธรรมดา ไม่เคยสัมผัสตระกูลลึกลับ เมื่อมาถึงเขาลังยาแล้วก็ต้องประหลาดใจและสะท้อนใจเป็นธรรมดา