บทที่ 718 พิพากษา?

"ก็ได้ครับ ในเมื่อเป็นความปรารถนาของคุณยาย งั้นก็ทำตามที่คุณยายต้องการแล้วกัน" หลินอิ่งพูดอย่างจริงจัง

ดูๆ ไปแล้ว ตอนนี้ตาหลินซวนหวาก็ราวกับเป็นแค่ชายแก่คนหนึ่งเท่านั้น

ทว่าในสมัยก่อนต้องเป็นยอดคนแห่งยุคแน่

สามารถแต่งงานกับผู้หญิงตำหนักหลิงเซียวได้ จะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไร?

อีกอย่าง จากที่หลินอิ่งได้ประสบพบเจอมา เขามองออกว่ากำไลหยกขาวสลักหงส์นี้ต้องมีฐานะสูงในหลิงเซียวแน่

หลินซวนหวายิ้มพยักหน้า สายตาเหม่อลอย แล้วถาม "อิ่งเอ๋อ แม่เธอจากไปเมื่อไหร่?"

หลินอิ่งตอบ "ห้าปีที่แล้วครับ แม่ตรอมใจหนัก ตอนคลอดผมก็เสียสุขภาพถึงแก่น ถึงตอนนั้นผมจะเรียนวิชาแพทย์ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้"

"ซูชิงวาสนาน้อย" หลินซวนหวาถอดถอนใจ "เธอดูคนผิด พ่อเธอไอ้โง่นั่น... เฮ้อ อย่าพูดถึงเลย!"

"ตอนนั้นตาถูกตระกูลลงโทษหนัก ขังอยู่ในเขตชางโจว แถมยังถูกคนของผู้อาวุโสสองจับตามองอีก ขยับอะไรไม่ได้เลย ไม่มีพรรคพวกไปตามหาพวกเธอสองแม่ลูก..."

"ถ้าไม่ใช่เพราะเธอบากบั่นจนมีชื่อ ได้รับการจับตามองจากแม่เฒ่า จนตายตาก็คงไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันแน่"

หลินซวนหวาพูดสะท้อนใจ

หลินอิ่งจึงเอ่ย "คุณตาครับ เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว ตอนนี้ผมกลับมาแล้ว"

หลินซวนหวามองหลินอิ่งด้วยสายตาเชื่อมั่น ใบหน้าเปี่ยมด้วยความปลาบปลื้ม "ดี ดี เธอเก่งกว่าตาในตอนนั้นเยอะ!"

หลินอิ่งพูดต่อ "คุณตาครับ สมัยก่อนคุณตากับผู้อาวุโสสองมีความแค้นอะไรกันหรือ? ก่อนผมจะมาตระกูลหลิน เขาก็พยายามขัดขวางทุกวิถีทาง แถมยังคิดจะกำจัดผมที่ตี้จิงอีก"

เมื่อได้ยินดังนั้นหลินซวนหวาก็แวบประกาย พูดอย่างเคร่งขรึม "ระหว่างผู้อาวุโสสองหลินเสวียนหมิงกับตาที่จริงก็ไม่ใช่ความแค้นใหญ่หลวงอะไร แค่เขาเป็นคนใจแคบเท่านั้น"

"เดิมหลินเสวียนหมิงเป็นลูกพี่ลูกน้องกับตา สมัยก่อนก็เข้ากันดี แต่ตอนหนุ่มๆ ก็เพราะเขาตามจีบยายเธอก่อนในตอนแรก แต่ยายเธอกลับมาชอบตาแทน

"หลินเสวียนหมิงคิดว่าตาเป็นคนขัดขวาง เล่นลับหลัง เรื่องนี้วุ่นวายไปทั้งตระกูล เขาคิดว่าตัวเองเสียหน้า ถูกเหยียบย่ำอย่างหนัก ก็เลยเห็นตาเป็นศัตรูคู่แค้นไม่ขออยู่ร่วมโลก สู้กันมาสิบกว่าปี"

"ตอนนั้นที่แม่เธอจะแต่งกับฉีเหอถู ถึงยังไงตระกูลฉีก็เป็นตระกูลมียศร่ำรวยในสังคม แล้วก็ไม่ได้เป็นเรื่องผิดกฎของตระกูลอะไรด้วย แค่จัดการเงียบๆ หน่อยก็เรียบร้อย แต่พอหลินเสวียนหมิงรู้เข้าก็ทำเป็นเรื่องใหญ่โต สร้างข่าวลือขึ้นมา ทำจนเรื่องนี้เป็นความเสื่อมเสียของตระกูล ผู้คนรู้กันไปทั่ว แล้วฉวยโอกาสฉุดตาลงจากตำแหน่ง

"หลายปีมานี้เขายังเฝ้าระวังตาอยู่ การที่อยู่ๆ เธอก็กลับมา เขาต้องอยู่ไม่สุขแน่"

หลินซวนหวาค่อยพูดค่อยจา

เมื่อพูดถึงตรงนี้ หลินซวนหวาก็เปลี่ยนเรื่อง พูดเสียงหนัก "อิ่งเอ๋อ ที่จริงเรื่องพวกนี้มันไม่สำคัญ ที่สำคัญก็คือตอนนั้นตาแพ้ คนที่สูญเสียอำนาจ ความผิดนิดเดียวก็ถูกขยายใหญ่ได้ไม่มีสิ้นสุด สุดแต่อีกฝ่ายจะเชือด"

"เพราะงั้น อิ่งเอ๋อ ในเมื่อครั้งนี้เธอกลับตระกูลหลินมาแล้ว ศึกผู้สืบทอดเธอจะแพ้ไม่ได้! ถ้าเธอแพ้ ญาติ เพื่อนฝูง รวมไปถึงพันธมิตรที่เกี่ยวข้องกับเธอทั้งหมดก็จะพลอยติดล่ามแหไปด้วย"

"แม่ของเธอก็ถูกติดล่ามแห่งของตา เรื่องนี้...ตารู้สึกผิดมาสิบกว่าปี"

หลินอิ่งพยักหน้าเล็กน้อย เข้าใจความหมายของหลินซวนหวา

แม่เป็นเหยื่อในการแข่งขันภายใน ส่วนตา... ก็เหมือนกับที่เขาพูด เป็น ‘คนแพ้’

สังคมก็เป็นแบบนี้แหละ

คนแพ้ไม่มีสิทธิ์แก้ตัว

หลินอิ่งเอ่ย "คุณตาครับ เรื่องที่คุณตาเอาชนะศึกครั้งนั้นไม่ได้ ผมจะเอาชนะแทนคุณตาเอง"

"ฮ่าๆ เอาสิ" หลินซวนหวาหัวเราะดีใจ "ได้ยินว่าเมื่อวานเธอฆ่าหลินเซี่ยวไปเหรอ?"